บทที่ 18 - สำนักเขาดำ

"ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องการทหาร แล้วก็เล่นการเมืองไม่เป็นด้วย

ข้าว่านะ สถานการณ์แบบนี้ก็แค่ฆ่าล้างบางให้สิ้นซากไปเลยก็สิ้นเรื่อง"

ฉีหยวนเสนอความคิดเห็นแปลกๆ ของตนเองออกมา

"ไว้ดูสถานการณ์ก่อน ถ้าข้าหาลูกน้องในเขตหวงห้ามอาภรณ์ได้เมื่อไหร่ จะส่งไปช่วยเจ้าแล้วกัน"

หลังจากคุยกับจิ่นหลีอยู่พักใหญ่ ฉีหยวนก็ออกจากเกม

ปีศาจในเขตหวงห้ามอาภรณ์รับมือยากมากในตอนกลางวัน

เขาต้องรอให้ถึงตอนกลางคืนแล้วค่อยออนไลน์เข้าไปจัดการ

การออนไลน์ในเกมเป็นเวลานานส่งผลเสียต่อพลังจิตวิญญาณมาก ฉีหยวนจึงไม่ได้ขลุกอยู่ในโลกของเกมตลอดเวลา

"ต้องปรับตารางเวลาเสียใหม่แล้วล่ะ"

ฉีหยวนคิดว่าช่วงนี้เขาควรจะออนไลน์ปั่นเกมตอนกลางคืน แล้วค่อยนอนพักผ่อนตอนกลางวัน

"ข้าต้องเร่งมือเคลียร์เกมให้จบ บางทีอาจจะรวบรวมเศษเสี้ยววิถีสวรรค์จนครบก็ได้

ตามทฤษฎีการสร้างรากฐานระดับวิถีสวรรค์ วิถีสวรรค์คือวัตถุวิเศษสร้างรากฐานที่ดีที่สุด

หากข้าสามารถสร้างรากฐานด้วยวิถีสวรรค์ได้ ในบรรดาศิษย์พี่ใหญ่แห่งห้ายอดเขา ข้าก็จะได้เป็นที่หนึ่งเสียที!"

ฉีหยวนคิดในใจ

"เวลายังเช้าอยู่เลย ไปพาสัตว์เลี้ยงเดินเล่นดีกว่า"

"ช่วงนี้ต้องพาเดินบ่อยๆ หน่อยแล้ว รู้สึกเหมือนมันกำลังจะมีสมองงอกออกมาเลย"

"ต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งเดือนกว่าจะเบิกสติปัญญาได้หรือ

ทำไมถึงเร็วกว่ากำหนดได้ล่ะ

หรือว่าจะเป็นเพราะข้าบรรลุหลักการสร้างรากฐานระดับวิถีสวรรค์เข้า"

ฉีหยวนจูงมีดอีโต้เหล็กธรรมดาเดินเล่นพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"ไม่รู้เหมือนกันนะว่าถ้ามันเบิกสติปัญญาได้แล้ว ข้าถือมันไปฟันผู้บำเพ็ญเพียรระดับแก่นปราณจะฟันตายไหม"

ฉีหยวนรู้สึกคาดหวังเป็นอย่างมาก

เคล็ดวิชาหลอมวิญญาณถูกเขาดัดแปลงแก้ไขมาเนิ่นนาน

มีดอีโต้ที่ถูกหล่อเลี้ยงขึ้นมาย่อมไม่ธรรมดาแน่

ในระยะเวลาอันสั้น เขาไม่อาจทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานได้ พลังฝีมือย่อมไม่อาจก้าวกระโดด ทว่ามีดอีโต้เล่มนี้กลับสามารถมอบพลังอันไม่ธรรมดาให้แก่เขาได้

ฉีหยวนจูงมีดเดินทอดน่องไปตามถนนสายใหญ่ของสำนักแสงเทวะอย่างสบายใจ

ทว่าในตอนนั้นเอง ศิษย์กลุ่มหนึ่งในชุดรัดกุมสีดำก็เดินจ้ำอ้าวผ่านมา

ศิษย์กลุ่มนี้คือคนของหอแสงทองแห่งสำนักแสงเทวะ

หอแสงทองคือหอบังคับใช้กฎหมายของสำนักแสงเทวะ มีหน้าที่ดูแลทั้งภายในและภายนอกสำนัก

การที่ศิษย์เหล่านี้รีบร้อนเดินออกไปทางประตูภูเขา ย่อมแสดงว่ามีเรื่องด่วนบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ

ทว่าเมื่อเห็นฉีหยวน ศิษย์ของหอแสงทองเหล่านี้ก็ยังคงหยุดฝีเท้าลง "คารวะศิษย์พี่ใหญ่"

ฉีหยวนมองดูศิษย์บังคับใช้กฎหมายของหอแสงทอง โดยเฉพาะหัวหน้ากลุ่ม เขาพยักหน้ารับ "ไม่ต้องมากพิธีหรอก รีบไปเถอะ"

"ขอบคุณขอรับศิษย์พี่" เจิ้งเจียงเหอผู้เป็นหัวหน้าตอบรับ ก่อนที่คนทั้งหมดจะรีบเร่งเดินจากไป

สำหรับเจิ้งเจียงเหอนั้น ฉีหยวนค่อนข้างคุ้นเคยดี

เนื่องจากเขาค่อนข้าง ... แปลกแยกไปสักหน่อย จึงถูกจับตัวไปที่หอแสงทองอยู่หลายครั้ง ทำให้คุ้นเคยกับเจิ้งเจียงเหอเป็นอย่างดี

เมื่อมองตามแผ่นหลังของเจิ้งเจียงเหอ ตัวอักษรชุดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของฉีหยวน

[นี่คือผู้บำเพ็ญเพียรที่เปี่ยมไปด้วยความยุติธรรม ในเวลานี้เขาต้องการเพียงแค่การเข่นฆ่าสังหารเท่านั้น]

"ไม่รู้ว่าตีนเขาเกิดเรื่องอะไรขึ้น" ฉีหยวนขี้เกียจเดินต่อ เขาจึงทิ้งตัวลงนั่งบนโขดหิน ปล่อยให้มีดอีโต้อาบแสงแดดไป

ส่วนบรรดาศิษย์สำนักแสงเทวะที่อยู่รอบๆ ก็เริ่มจับกลุ่มพูดคุยกัน ดูเหมือนจะกำลังถกเถียงกันเรื่องที่ศิษย์ฝ่ายบังคับใช้กฎหมายของหอแสงทองเพิ่งจะรีบร้อนจากไปเมื่อครู่

"ศิษย์หอแสงทองออกไปกันเยอะขนาดนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ"

"นี่เจ้าไม่รู้หรือ ช่วงนี้ในอาณาเขตของสำนักแสงเทวะเรามีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นหลายคดีเลยนะ"

"คดีฆาตกรรมหรือ"

"เมื่อคืนก่อน บุตรชายของเศรษฐีใจบุญสวี่แห่งเมืองหรงเพิ่งจะแต่งภรรยาเข้าบ้าน เดิมทีควรจะเป็นเรื่องน่ายินดีแท้ๆ แต่พอรุ่งสางกลับมีคนพบว่าครอบครัวของเศรษฐีใจบุญสวี่สิบแปดชีวิตถูกฆ่าตายยกครัว

โดยเฉพาะเจ้าสาวป้ายแดงคนนั้น ยิ่งน่าสงสารนัก ถูกย่ำยีจนย่อยยับแล้วค่อยลงมือฆ่าทิ้ง ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน!"

"นี่มันการกระทำของพวกเดรัจฉานชัดๆ!"

"เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นใกล้ๆ เมืองหรงถึงสามครั้งแล้วนะ

ล้วนเป็นหญิงสาววัยแรกรุ่นที่ถูกย่ำยีในคืนวันแต่งงาน แล้วครอบครัวฝ่ายชายก็ถูกฆ่าล้างครัว!"

"คนชั่วช้าคนไหนมันกล้าดีถึงได้มาก่อเรื่องในเขตปกครองของสำนักแสงเทวะเรากัน!"

บางคนรู้สึกโกรธแค้น บางคนก็เจ็บปวดใจ และบางคนก็มีท่าทีเย็นชา

"จะไปคิดอะไรให้วุ่นวาย ก็ต้องเป็นฝีมือของพวกมารร้ายจากสำนักเขาดำน่ะสิ!"

เมื่อได้ยินชื่อสำนักเขาดำ สีหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

แคว้นซางมีสามมหาสำนัก และสำนักแสงเทวะก็คือหนึ่งในนั้น

สามมหาสำนักประกอบด้วย สำนักแสงเทวะ สำนักเขาลอยฟ้า และสำนักมารปรารถนา

สามสำนักนี้คือสำนักที่มีความแข็งแกร่งที่สุดในแคว้นซาง

ทว่าหากจะพูดถึงสำนักที่ไม่ควรไปล่วงเกินมากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นสำนักเขาดำที่อยู่รองลงมาจากสามมหาสำนัก

สำนักเขาดำมีเพียงยอดฝีมือระดับแก่นปราณไม่กี่คนคอยคุ้มครองอยู่เท่านั้น

หากวัดกันที่ความแข็งแกร่งแล้ว ย่อมไม่อาจเทียบเคียงกับสามมหาสำนักได้

ทว่าเจ้าสำนักเขาดำกลับไปรับปีศาจตนหนึ่งเป็นบิดาบุญธรรม นามว่า ปีศาจไก่ดำเฒ่า

ปีศาจเฒ่าตนนี้คือยอดฝีมือวิถีมารระดับทารกเทวะขั้นกลาง แถมยังเป็นผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ เจ้าคิดเจ้าแค้น และรับมือยากยิ่งนัก

สำนักเขาดำคอยทำตัวเป็นลูกหลานยอดกตัญญูของปีศาจไก่ดำเฒ่ามาตลอด

ส่วนพวกลูกศิษย์สายมารของสำนักเขาดำก็อาศัยบารมีของปีศาจไก่ดำเฒ่า ทำตัวกร่างและก่อเรื่องชั่วช้าไม่เว้นแต่ละวัน

ชื่อเสียงของสำนักเขาดำในแคว้นซางถือว่าเน่าเหม็นจนไม่มีชิ้นดีแล้ว

น่าเสียดายที่ปีศาจไก่ดำเฒ่ามีฝีมือร้ายกาจ แถมยังเป็นผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ ทำให้รับมือด้วยยากยิ่ง

หากไม่สามารถสังหารมันให้ตายตกไปในคราวเดียว บรรดาสำนักเหล่านั้นก็คงต้องเผชิญกับการแก้แค้นของมันแน่

ด้วยเหตุนี้ สำนักเขาดำถึงได้กล้าทำตัวกำเริบเสิบสานเช่นนี้

บรรดาศิษย์สำนักแสงเทวะต่างก็พูดคุยกันไปต่างๆ นานา บางคนก็รู้สึกอึดอัดใจ

ในเมื่อศิษย์สำนักเขาดำก่อเรื่องชั่วช้า แล้วพวกเขาจะทำอะไรได้เล่า

ทำได้เพียงลอบประณามอยู่ในใจเท่านั้น

การที่ศิษย์บังคับใช้กฎหมายของหอแสงทองเดินทางไปยังเมืองหรงในครั้งนี้ เกรงว่าสุดท้ายแล้วคงได้แต่คว้าน้ำเหลวกลับมา

เมื่อฉีหยวนที่อยู่ด้านข้างได้ยินดังนั้น เขาก็พึมพำกับตัวเองว่า "ฉางเวยในต่างโลกอย่างนั้นหรือ"

ไม่สิ น่ารังเกียจยิ่งกว่าฉางเวยเสียอีก

เมื่อพลบค่ำใกล้เข้ามา ฉีหยวนก็เชือดไก่มาตุ๋นน้ำแกงกิน

เขาใช้พลังงานในเกมไปมากจนร่างกายรู้สึกอ่อนล้า

จึงต้องบำรุงร่างกายเสียหน่อย

แน่นอนว่าเขาแบ่งน้ำแกงไก่ชามนี้ให้เจียงหลิงซู่ดื่มด้วย

เพราะถึงอย่างไร คราวก่อนที่เจียงหลิงซู่มอบแผ่นหยกวิชาให้ ก็ถือว่าช่วยเหลือเขาไว้ได้มากทีเดียว

"อืม หอมจังเลย" เจียงหลิงซู่ดื่มน้ำแกงไก่จนหมดชาม มุมปากยังคงมีคราบน้ำแกงใสๆ ติดอยู่ "ศิษย์พี่ใหญ่ น้ำแกงไก่ดำที่ท่านตุ๋นอร่อยมากเลยนะคะเนี่ย ถ้าวันหน้าท่านไม่ฝึกเซียนแล้ว ลองไปเป็นพ่อครัวเปิดเหลาอาหารดูก็ไม่เลวนะคะ"

"งั้นเจ้าต้องมาช่วยเป็นพรีเซนเตอร์ให้ข้านะ" ฉีหยวนเหลือบมองแวบหนึ่ง เจียงหลิงซู่แม้จะอายุไม่มาก ทว่าทั้งรูปร่างหน้าตาและบุคลิกกลับโดดเด่นล้ำเลิศ งดงามยิ่งกว่าพวกดาราสาวสวยในโลกก่อนเสียอีก

"พรีเซนเตอร์คือสิ่งใดหรือคะ" เจียงหลิงซู่ไม่เข้าใจ

ทว่าบทสนทนานี้ก็ไม่ได้ดำเนินต่อไป เพราะฉีหยวนต้องเตรียมตัวไปฟาร์มเกมแล้ว

ยามค่ำคืน ฉีหยวนเข้าสู่โลกของเกม

ภายในเขตหวงห้ามอาภรณ์เงียบสงัดไร้สรรพเสียง

ทันใดนั้น ท่อนแขนซีดเผือดก็โผล่พ้นขึ้นมาจากผืนดิน

ฉีหยวนออนไลน์แล้ว

เขาถือกระบี่ยักษ์ไว้ในมือแล้วใช้ทักษะเร้นกายเดินต่อไป

ผ่านไปไม่นาน เขาก็มาถึงป่าแห่งหนึ่ง

บนต้นไม้มีเสื้อผ้าแขวนอยู่มากมาย

หากไม่สังเกตให้ดี คงคิดว่าเป็นศพของคนถูกแขวนคออยู่แน่ๆ

ฉีหยวนเลือกบริเวณที่มีปีศาจอาภรณ์อยู่น้อย

เขายกกระบี่ยักษ์ขึ้นมา สายตาคอยระแวดระวังรอบด้านอยู่เสมอ

"เป็นอย่างที่คิดจริงๆ พอตกกลางคืน ประสาทสัมผัสของพวกมันก็จะอ่อนลงมาก การเชื่อมต่อระหว่างกันก็จะลดลงด้วย ไม่รู้ว่าจะลดลงไปถึงระดับไหนกันนะ"

หากเป็นตอนกลางวัน การที่เขาถือกระบี่ยักษ์ปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ คงถูกปีศาจอาภรณ์พวกนั้นพบตัวไปนานแล้ว

ทว่าตอนนี้กลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลย

นั่นพิสูจน์ให้เห็นว่าประสาทสัมผัสของพวกมันอ่อนลงในช่วงเวลากลางคืนจริงๆ

ฉีหยวนเดินเข้าไปใกล้ แล้วใช้กระบี่ยักษ์แทงทะลุเอี๊ยมบังทรงตัวหนึ่ง

เอี๊ยมบังทรงตัวนั้นแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา

เขามองไปรอบๆ ปีศาจอาภรณ์ตัวอื่นๆ ยังคงแขวนอยู่บนต้นไม้โดยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย

ฉีหยวนเผยรอยยิ้มออกมา "แบบนี้ก็แปลว่า ข้าสามารถแอบฆ่าพวกปีศาจอาภรณ์ให้หมดได้ภายในคืนเดียวเลยน่ะสิ"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เดินเข้าไปหาปีศาจอาภรณ์ตัวที่สองและจัดการด้วยวิธีเดิม

ค่าประสบการณ์ +200

เขาถือกระบี่ยักษ์ในมือ ลงมือสังหารอย่างสบายใจไร้กังวล

ทว่าเมื่อสังหารไปจนถึงปีศาจอาภรณ์ตัวที่สามสิบ ปีศาจอาภรณ์ที่แขวนอยู่บนต้นไม้ก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง พวกมันค่อยๆ ทยอยตื่นขึ้นมา

แต่กลับไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนตอนกลางวัน พวกมันในตอนกลางคืนดูวุ่นวายสับสนราวกับแมลงวันไร้หัว

"ได้เวลาล่าแล้ว!" ฉีหยวนรู้สึกว่านี่แหละคือโอกาสของเขา

[จบแล้ว]