จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 426

บทที่ 426: ล่อศัตรูออกจากดินแดน

ลูหลี่ยังคงตกใจอยู่ในขณะที่เขาจับแผนที่สมบัติของกัปตันแซนเดอร์และมองอิทาเนียที่กำลังเดินทางไปยังเมืองหวาย ซึ่งในท้ายที่สุด แฟรี่น้ำก็ได้มาหาเขา

"นายได้มันมางั้นเหรอ?"เธอถามลูหลี่อย่างกระตือรือร้น

"เธอได้ยินการแจ้งเตือนจากระบบไหมล่ะ?"ลูหลี่ตอบขณะที่เขาค่อยๆก้าวไปยังเทเรมอสฟอล

"ตอนนี้โลกทั้งโลกรู้แล้วใช่ไหมว่า นายมีแผนที่สมบัติ?"แฟรี่น้ำรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย แต่ในน้ำเสียงของเธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่

"ใช่แล้ว คนทั่วโลกรู้แล้วว่าฉันมีมัน" ลูหลี่กล่าวนวดขมับและรู้สึกปวดหัว

แผนที่สมบัติเป็นไอเท็มที่มีค่ามาก แต่ก็เป็นไอเท็มที่จะต้องแข่งกันอย่างมาก เพราะเมื่อผู้เล่นได้รับมันมา ระบบก็จะประกาศชื่อของผู้เล่นไปทั่วโลก

ส่วนที่แย่ที่สุดคือ ผู้เล่นสามารถรู้ได้ว่า คนที่กำลังครอบครองแผนที่สมบัติอยู่ที่ไหน ซึ่งมันเป็นส่วนหนึ่งของระบบผจญภัย

โชคดีที่ลูหลี่ไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดาทั่วไป แต่เรื่องนี้ก็ยังคงทำให้เขาปวดหัว

"จะมีคนมาฆ่าเราหรือเปล่า?"แฟรี่น้ำถาม

"ถ้ามีคนอื่นได้รับแผนที่สมบัติมา เธอคิดที่จะไปจัดการกับเขาไหมล่ะ?"ลูหลี่ตอบกลับไปด้วยคำถาม

"อาจจะ ฉันคิดว่าระบบอยากที่จะให้คนอื่นๆได้พยายามบ้าง นี้คงจะเป็นสาเหตุที่ประกาศไปทั่วโลกสินะ"แฟรี่น้ำฉลาดกว่าเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆของลูหลี่

นั่นถูกต้องแล้ว ระบบสนับสนุนให้ผู้เล่นต่อสู้กัน เพื่อแย่งชิง

"เตรียมพร้อมเถอะ เราจะไปหาสมบัติกัน "

ลูหลี่ไม่กลัวใครและเขาก็ไม่ยอมแพ้กับแผนที่สมบัติ ผู้ที่ต้องการที่จะเอาแผนที่สมบัติของเขาไป คงจะต้องมาเจอกับสะเก็ดมลพิษที่อยู่ในมือเขาแล้ว

พเนจรและสแควรูทสามที่ได้เห็นการแจ้งเตือนจากระบบก็ได้ส่งข้อความมาหาเขาอย่างรวดเร็ว เผื่อว่าเขาจะต้องการความช่วยเหลือ

ซึ่งลูหลี่ก็ได้ปฏิเสธพวกเขาไป เพราะการที่จะหาสมบัติได้นั้นต้องพึ่งโชค ปัญหานี้ไม่ใช่ปัญหาที่จะสามารถแก้ไขได้โดยรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ในความเป็นจริงแล้ว การทำแบบนั้นยิ่งจะทำให้การทำแบบนี้ซับซ้อนยิ่งขึ้น ถ้ามีโจรแค่สองคน การหากล่องสมบัติจะง่ายขึ้น เพราะไม่มีใครที่จะสามารถหาพวกเขาเจอได้ง่ายนัก

ส่วนแฟรี่น้ำนั้น ...

เขาได้ร่วมทำเควสกับเธอในตอนแรก แต่ความคิดที่จะปลดปล่อยอิทาเนียเป็นของเธอ ตอนนี้พวกเขามีแผนที่สมบัติแล้ว จึงเป็นเรื่องแน่นอนที่พวกเขาจะหาสมบัติช่วยกัน

"มาดูกันเถอะว่าแผนที่สมบัติบอกอะไรบ้าง มันจะต้องมีคำใบ้บางอย่างอยู่แน่!"แฟรี่น้ำรู้สึกกระตือรือร้นมาก

"อย่าตื่นเต้นมากไปสิ"

"ไอ้หยา นี่คือแผนที่สมบัติเลย ในตำนานบอกว่ามันสามารถเปลี่ยนให้คนธรรมดากลายเป็นคนรวยชั่วข้ามคืนเลยนะ!"

พวกเขาได้เข้ามาใกล้กันมาก ลูหลี่สังเกตุเห็นว่าเธอนั้นไม่ได้เย็นชาตลอดเวลาและก็เหมือนกับหญิงสาวทั่วๆไป ซึ่งเธอดูสวยขึ้นมาก เมื่อมีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง

ลูหลี่อดที่จะไม่คิดเกี่ยวกับเรื่องของเธอไม่ได้ เขาได้แต่เพียงสะบัดความคิดนั้นออกจากหัวของเขาไป "อย่าคิดมากเกินไปน่า บริษัทเกมจะทำให้เธอรวยล้นฟ้าได้ยังไงกัน?"

"ว้าว นายใจเย็นจังเลยนะ"แฟรี่น้ำกล่าวออกมา

"เพราะฉันมั่นใจว่าจะต้องมีอะไรดีๆอยู่ในกล่องสมบัติยังไงล่ะ"

เมื่อลองคิดถึงแผนที่สมบัติที่ได้มาจากระบบแล้ว แน่นอนว่ามันจะต้องไม่ได้มีแค่เหรียญเงินสองสามเหรียญ

แผนที่สมบัติกัปตันแซนเดอร์: ถ้าเจ้ากำลังอ่านจดหมายฉบับนี้อยู่ นั้นหมายความว่าข้า กัปตันแซนเดอร์ได้หลับใหลอยู่ห้วงทะเลลึกแล้ว อย่างไรก็ตาม ถ้าเจ้าทำตามคำแนะนำของข้า สมบัติของข้าจะเป็นของเจ้า

ก่อนอื่นเลย เจ้าจะต้องหากระเป๋าเดินทางเสียก่อน มันควรจะถูกฝังอยู่ในอ่าวโจรที่ไหนสักแห่งถัดไปจากซากปรักหักพัง ซึ่งในตอนที่ข้าได้ฝังมันลงไป ข้าเห็นภูเขาสองลูกตั้งอยู่ข้างหน้าและมีต้นไม้อยู่ถัดไปจากที่ๆข้าฝัง ซึ่งข้าก็ไม่รู้ว่าต้นไม้นั้นยังมีชีวิตอยู่ไหม

ในกระเป๋าเดินทาง เจ้าจะพบกับคำใบ้ต่อไป

แผนที่กล่องสมบัติไม่ใช่แผนที่ปกติที่จะนำไปสู่เส้นทางสู่สมบัติโดยตรงเลย การที่จะไปยังที่ซ่อนสมบัติ คุณจะได้รับคำใบ้หนึ่งที่บอกถึงอีกคำใบ้หนึ่ง

"ลองเอาแผนที่นี้ไปดู แล้วก็ตามหาคำใบ้ด้วย มาเจอกันอีกที ตอนที่ฉันเรียกเธอนะ "ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาก็ได้ตระหนักถึงปัญหาที่กำลังจะตามมา

"โอเค ฉันจะเป็นคนจัดการเอง" แฟรี่น้ำพยักหน้า

ระบบ: แฟรี่น้ำได้รับแผนที่สมบัติแซนเดอร์ พิกัด (1387, 2915, 26)

ทั้งสองคนพูดไม่ออกเลยทีเดียว ระบบยังจะประกาศชื่อคนที่ได้แผนที่สมบัติจากการแลกเปลี่ยนด้วยงั้นเหรอ? ซึ่งถ้านี้ไม่ใช่แผนส่วนหนึ่งของลูหลี่ เขาก็คงไม่อยากที่จะแลกเปลี่ยนแผนที่สมบัติแบบเงียบๆ

จากนั้นเอง ลูหลี่ก็ได้เดินทางไปยังหุบเขาสเตร็งเลทธอน

เขาเดินไปตามชายฝั่งและเริ่มมองหาภูเขาสองลูก ซึ่งในตอนนั้นเอง มีผู้เล่นหลายคนที่ต้องการที่จะเอาแผนที่สมบัติ ได้ไปที่เทเรมอสฟอล

แฟรี่น้ำเองก็เคลื่อนที่ไปมารอบๆและไม่ได้ติดต่อใครเลย เธอไม่ต้องการที่จะให้ใครช่วยเธอ

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ฆ่าใคร แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครตาย มอนเตอร์โคลนมีระดับอย่างน้อย 35 แต่ก็มีบางตัวที่มีระดับ 40 บางทีก็มีบอสระดับ 45 เลยด้วยซ้ำ ซึ่งคุณก็สามารถจินตนาการถึงเหตุการณ์ต่อไปที่ผู้เล่นระดับ 30 วิ่งเข้าใส่มอนเตอร์พวกนี้ได้เลย ผู้เล่นหลายต่อหลายคนได้ตายลงไปราวกับหยาดฝนที่ตกลงมาจากท้องฟ้า

ซึ่งก็มีผู้เล่นบางส่วนที่ไปยังหุบเขาเสตร็งเลทฮอน เพื่อตามหาลูหลี่ แต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่า เสือดาวที่วิ่งผ่านพวกเขาไปคือลูหลี่

ไม่มีทางรู้เลยว่าสมบัตินี้ถูกฝังมานานเท่าใด นอกจากนี้แล้ว หุบเขาสเตร็งเลทฮอนก็ยังมีพุ่มไม้เต็มไปหมด มีต้นไม้มากมายตามแนวชายฝั่งและภูเขาสองลูกที่อยู่ในคำใบ้ก็อาจจะถูกบดบังอยู่ก็ได้

หลังจากวิ่งไปประมาณ 1 ชั่วโมง เขาก็พบเข้ากับที่ๆคล้ายกับในคำใบ้ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้มีภูเขาสองลูก ต้นไม้หรือซากปรักหักพังเลย

"ลูหลี่นายเจอหรือยัง? ฉันกำลังถูกล่าเหมือนกระต่ายเลย ฉันกังวลมากเลยนะ สมาชิกในสมาคมของฉันกำลังช่วยฉันจัดการพวกเขาอยู่"แฟรี่น้ำกล่าวขณะที่เธอหายใจหอบ

"เธอไม่จำเป็นที่จะต้องวิ่งไปมาแค่ในบึงหรอกนะ เธอจะหนีไปที่ไหนมันก็เหมือนกันหมด" ลูหลี่กล่าวออกมา

"บ้าเอ้ย ถ้าฉันรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ฉันคงจะขอเป็นคนหากระเป๋าเดินทางเอง" แฟรี่น้ำบ่น

"วิ่งเลย ฉันคิดว่าฉันเจอกับสถานที่ในคำใบ้แล้ว ขอฉันดูก่อน "ลูหลี่กล่าวขณะที่มองไปที่ภูเขาซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 90 ฟุต นอกจากนี้แล้ว มันยังมีซากปรักหักพังอยู่ข้างหลังเขา แม้ว่ามันจะถูกบดบังด้วยทรายและต้นมะพร้าวที่อยู่ต่อหน้าเขา ซึ่งเงื่อนไขทั้งสามก็ครบพอดี

เพื่อที่จะทำให้มั่นใจ ลูหลี่จึงต้องยอมเสี่ยงที่จะถูกโจมตี โดยการบินขึ้นไปเหนือภูเขา

ซึ่งภเขาก็มีสองลูกจริงๆ

ลูหลี่รีบบินลงมาที่ต้นไม้และหยิบพลั่ว ก่อนที่จะขุดทราย

เขาไม่รู้ว่ามันลึกแค่ไหน แต่เขาไม่อยากที่จะพลาดกระเป๋าเดินทางใบนี้ไป ดังนั้นแล้ว เขาจึงได้ขุดหลุมลึกขนาดครึ่งหนึ่งของตัวคน โชคดีที่นี่เป็นแค่เกมเท่านั้น เขาจึงไม่ได้รู้สึกเบื่ออะไรเลย

เมื่อเขาได้ยินเสียงพลั่วของเขากระทบกับอะไรบางอย่าง ลูหลี่ก็รู้สึกมีความสุข

เขายกทรายสีทองไปด้านข้างและเห็นกระเป๋าเดินทางหนังจระเข้ใบเก่าๆ

เมื่อแฟรี่น้ำได้รับข้อความจากลูหลี่ เธอก็ได้เดินกลับไปที่เมืองทันทีและเดินทางโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ซึ่งผู้เล่นหลายพันคนก็ได้จ้องตากันและกัน เมื่อพวกเขาตรวจสอบจุดที่เธออยู่ พวกเขาก็พบว่าแฟรี่น้ำอยู่ที่หุบเขาเสต็งเลทฮอนแล้วตอนนี้

เป็นไปได้ไหมว่า ผู้หญิงคนนี้พบเบาะแสของสมบัติที่เทเรมอสฟอล

เธอกำลังยุ่งอยู่กับพวกเขาอยู่ ซึ่งก็มีผู้เล่นมากมายที่คอยก่อกวนเธอ แล้วเธอมีเวลาในการหาเบาะแสของสมบัติได้ยังไงกัน?