เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 422

จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 422

จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 422


บทที่ 422: ถูกหรือผิด

เมื่อพวกเขาได้มาถึงหอยคอยทางเหนือ การต่อสู้ก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว ผู้ฝึกสอนออร์คกำลังไล่ต้อนฝูงแร็พเตอร์เขี้ยวเลือดและพุ่งเข้าใส่แนวป้องกันของฝ่ายพันธฒิตร

"ทำไมถึงมีคนน้อยจังเลย?"แฟรี่น้ำรู้สึกสับสน

ในจินตนาการของเธอนั้น มันควรจะมีคนกว่าหลายร้อยหลายพันคนที่เข้าร่วมอีเวนท์นี้ เหมือนกับด่านหน้าเมอิสเนร่า

อย่างไรก็ตาม ที่เธอเห็นมีคนเพียง 30 คนเท่านั้นที่เข้าร่วม

"ผู้เล่นระดับ 30 ขึ้นไปเท่านั้น ที่จะได้รับการแจ้งเตือนของระบบ ผู้เล่นที่อยู่ในระดับต่ำกว่า 30 จะไม่ได้รับการแจ้งเตือนและไม่สามารถเข้าร่วมกิจกรรมได้ นอกจากนี้แล้ว เทเรมอสฟอลนั้นยัง... "ลูหลี่อธิบายขณะที่เขาทำท่าทางราวกับว่า 'ฉันบอกเธอแล้วนะ'

ซึ่งแผนที่นี้ก็ฟาร์มได้ยากมากและมอนเตอร์แถบนี้ก็ดูน่ารังเกียจ ดังนั้นแล้ว ผู้เล่นหลายคนจึงไปหาที่ฟาร์มที่ดีกว่าที่นี้ การที่มีผู้เล่นกว่า 30 คนเข้าร่วมนี้จึงเป็นเรื่องที่ดูไม่คาดฝันเลยทีเดียว

"เราจะทำยังไงดีล่ะ?"พวกเขาได้มาถึงช้าไปและเส้นทางไปยังด่านหน้าก็ถูกปิดขวางกั้นไปด้วยการต่อสู้

"ไปแถวรอบๆแม่น้ำกันดีกว่า ไม่อย่างนั้นเราคงจะโดนพลธนูที่หอคอยคิดว่าเราเป็นศัตรู "ลูหลี่เตือนเธอขณะที่เขาเดินนำไป ซึ่งพวกเขาก็เดินไปเรียบๆริมแม่น้ำ

เมื่อยาม NPC ได้เห็นผู้เล่นพันธมิตรสองคน พวกเขาก็ปล่อยให้พวกเขาเข้ามา

พวกเขาเข้าไปยังด่านหน้าและได้พบกับผู้นำดาร์เรล ซึ่งพร้อมที่จะให้ภารกิจตลอดเวลา แล้วคนที่ยืนอยู่ต่อไปจากเขาก็คือเมเปิ้ลอันน่าจดจำที่กำลังถือคทายาวอยู่

เมเปิ้ลอันน่าจดจำเป็นผู้เล่นสตาร์จากสมาคมวัดมาจิน และก็เป็นที่รู้จักกันในนามนักเวทย์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด แม้ว่าซอวโรวเลสจะได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้เล่นนักเวทย์ระดับสูง แต่เมเปิ้ลอันน่าจดจำก็ยังถูกรู้จักกันในชื่อ นักเวทย์พระเจ้า อยู่

"นี้มันไม่ใช่คู่ ... แค๊ก แค๊ก ลูหลี่และแฟรี่น้ำเหรอ"

คำว่า "คู่หูแสนเลวร้าย" เกือบจะหลุดออกมาจากปากของเมเปิ้ลอันน่าจดจำ แต่เขาก็สามารถหักโค้งได้อย่างลื่นไหลเลยทีเดียว

"นักเวทย์พระเจ้าอยู่ที่นี่ด้วยงั้นเหรอ?"ลูหลี่หัวเราะและยอมรับเควส

"ฉันจะไปข้างหน้าแล้ว พวกนายตามสบายกันเลย "เมเปิ้ลอันน่าจดจำออกไปในทันที หลังจากทักทายพวกเขา เพราะเขานั้นไม่ได้มีแผนที่จะเข้าร่วมปาร์ตี้กับพวกเขา โจรเป็นอาชีพสายลุยเดี่ยวและการที่จะร่วมทีมกับนักเวทย์ก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก

คำอวยพรของของดาร์เรล: พลังโจมตี + 20% ป้องกัน+ 20% มีโอกาสที่จะไม่สนใจพลังป้องกันของเป้าหมาย

การที่ได้บัพนี้มาถือว่าสร้างความสมดุลพอสมควรให้กับ ผู้เล่นระดับ 30 และมอนเตอร์ระดับ 40

เมื่อถึงเวลาที่ลูหลี่และแฟรี่น้ำได้ออกมา หลังจากที่รับเควสแล้ว เมเปิ้ลอันน่าจดจำก็อยู่ข้างนอกและกำลังยุ่งอยู่กับการร่ายพายุหิมะ การมีนักเวทย์ในอีเวนท์ทำให้อะไรต่างๆง่ายขึ้นมาก เพราะพวกเขาสามารถยืนอยู่ข้างหลังใช้ทักษะพื้นที่ได้ โดยไม่ต้องเสี่ยงชีวิตเลย

ลูหลี่และแฟรี่น้ำมองไปรอบๆ จากนั้นพวกเขาก็กระโดดลงไปและเริ่มต่อสู้

ไม่เหมือนกับเมเปิ้ลอันน่าจดจำ พวกเขาทั้งคู่เป็นอาชีพโจมตีระยะใกล้และพวกเขาก็ต้องเข้าใกล้กับเป้าหมาย เพื่อที่จะสร้างความเสียหาย

พวกเขาเลือกพื้นที่ที่มีการต่อสู้ไม่ค่อยรุนแรงนัก นั้นก็คือ มุมที่มีมอนเตอร์น้อยและผู้เล่นมาก

มันเป็นการยากมากเลยทีเดียว หากจะต้องสังหารใครสักคนโดยที่มีคนมากมายอยู่รอบๆตัว ลูหลี่และแฟรี่น้ำเข้าสู่สถานะล่องหนและลอบเข้าไปเบื้องหลังของพาลาดิน

พาลาดินมีพลังป้องกันที่สูง ทักษะรักษาก็เช่นเดียวกัน ดังนั้นแล้ว หากลูหลี่อยู่คนเดียว เขาคงจะไม่สามารถจัดการกับเขาได้ในหนึ่งคอมโบ

อย่างไรก็ตาม ลูหลี่กำลังร่วมปาร์ตี้กับโจรผู้เชี่ยวชาญที่สามารถสร้างความเสียหายได้เกือบจะเท่าๆกับเขา

พาลาดินผู้น่าสงสารไม่สามารถที่จะมีโอกาสหันไปดูคนที่ฆ่าเขาเลย เขาตายแทบจะในทันที

ผู้เล่นฝ่ายเผ่าพันธุ์ทั้งหมดหันไปที่ๆทั้งสองโจรอยู่อย่างกระทันหัน

ทุกๆคนที่อยู่ที่นี้ล้วนแล้วแต่มีระดับ 30 และมากกว่านั้นขึ้นไป ดังนั้นแล้ว ผู้เล่นทั้งหมดคือผู้เล่นระดับสูงของเกม

ลูหลี่และแฟรี่หนีไปพร้อมกันทั้งคู่โดยไม่ต้องคิดเลย

ซึ่งผู้เล่นฝ่ายเผ่าพันธุ์ก็ไม่อยากที่จะไล่ตามพวกเขาเท่าไหร่ เพราะพวกเขานั้นกำลังมุ่งเน้นไปที่การโจมตีที่ด่านหน้าอยู่

เมื่อมีโจรผู้เชี่ยวชาญสองคนดักซุ่มอยู่ข้างๆพวกเขา ผู้เล่นฝ่ายเผ่าพันธุ์ก็รู้สึกขวัญหนีดีฝ่อกัน แม้ว่าพวกเขาจะมีจำนวนมากและยืนอยู่ใกล้กัน พวกเขากลับรู้สึกเหมือนกับพวกเขาเป็นวัวที่กำลังถูกล่าโดยสิงโตในสะวันนา ด้วยความกลัวที่หยั่งลึกลงไป มันทำให้พวกเขาเริ่มพูดหยาบคายและดูถูกโจรฝ่ายพันธมิตรสองคน

"พวกแกมันไร้ยางอายเกินไปแล้ว พวกแกพูดแต่เรื่องความยุติธรรมและความชอบธรรม แต่แกกลับแฝงตัวอยู่ในเงามืดและซ่อนตัวอยู่!"ทอรัสได้ตะโกนออกมาด้วยเสียงทุ้มๆ" ออกมาซะ ถ้าแกกล้าจะมา PVP กับฉัน!"

ลูหลี่ไม่สนใจเขาเลย เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าเขาเปิดเผยตัวออกมา มันจะหมายถึงความตายของเขา

"พวกแกขโมยสินค้าจากเรือแห่งรุ่งอรุณไปและฆ่าลูกเรือทั้งหมด นอกจากนี้แล้ว แกยังจับตัวกัปตันอิทาเนียไปอีก ใครจะรู้กันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า พวกแกคิดที่จะเข้าข้างคนผิดงั้นเหรอ ... ?"ทอรัสพูดได้ดีเลยทีเดียว บางทีเขาอาจจะเคยโต้วาทีมาบ้าง เขาอธิบายรายละเอียดของอีเวนท์ตั้งแต่ต้นจนจบเลย

"?"แฟรี่น้ำมองไปที่ลูหลี่ด้วยความรู้สึกสับสน

"!"ลูหลี่พยักหน้าให้สัญญาว่าสิ่งที่ทอรัสพูดนั้นเป็นความจริง

ในความเป็นจริงแล้ว ฝ่ายแสงสว่างและฝ่ายความมืดเป็นเพียงชื่อที่มอบให้ทั้งสองฝ่ายเท่านั้น ไม่มีฝ่ายใดถูกหรือผิด ถึงแม้ว่าฝ่ายเผ่าพันธุ์จะมีชื่อเสียงที่โหดร้ายในโลกของรุ่งอรุณ แต่มนุษย์เองก็เคยกระทำในสิ่งที่ไร้เมตตาในอดีตมาเหมือนกัน แม้แต่เอลฟ์และเอลฟ์ชั้นสูงก็ยังมีประวัติในการฆ่าผู้บริสุทธิ์ด้วย

แฟรี่น้ำรู้สึกท้อแท้และไม่มีความสุขเลย

เธอเป็นคนสวยที่มีความยุติธรรมและดื้อรั้นมาก

"มันเป็นแค่เกมเท่านั้นเอง นอกจากนี้แล้ว ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าสินค้าในเรือลำนั้นมาจากไหน? บางที พวกเขาอาจฆ่าล้างเมืองและเอาทรัพย์สินทั้งหมดในเมืองนั้นไปกับพวกเขาด้วย มีโจรสลัดโหดร้ายจำนวนมากที่จะฆ่าคนบริสุทธิ์ เพื่อเงินและสมบัติ "ลูหลี่พูดปลอบประโลม

เขาปลอบโยนเธอ เพราะความผูกพันที่เกิดขึ้นจากการที่พวกเขาฟาร์มด้วยกันมาเป็นเวลาสองวัน

"จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราปล่อยอิทาเนียไปอย่างลับๆ?"แฟรี่น้ำถามกลับมา

"อ่า ... " ลูหลี่ถึงกับพูดไม่ออกเลย

ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีความคิดที่แตกต่างจากคนอื่นกันนะ?

น้องสาวตัวน้อยของเขาเองก็มีความคิดที่ไร้สาระแบบนี้เหมือนกับ แต่พวกมันก็ไม่เคยถูกลูหลี่มองข้ามเลย

"ใครจะไปสนใจเรื่องของรางวัลกัน? ถ้านายอยากจะได้รางวัลจริงๆ งั้นฉันจะจ่ายให้นายเพื่อที่นายจะได้ช่วยฉัน "แฟรี่น้ำกล่าวขณะที่จ้องไปที่ลูหลี่อย่างคาดหวัง

เมื่อเธอตัดสินใจแล้ว เธอก็จะต้องทำมันให้สำเร็จ ไม่ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม

"มันเป็นแค่เกมเท่านั้น และนี่ก็เป็นแค่ภารกิจ ลองมองไปที่ผู้เล่นที่อยู่รอบๆเธอสิ ไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำว่าทำไมพวกเขาถึงต้องมาสู้กัน" ลูหลี่ย้ำอีกครั้ง

"ทำไมนายถึงเลือดเย็นขนาดนี้?"แฟรี่น้ำที่ได้ยินคำตอบของลูหลี่ ก็รู้สึกราวกับว่าเธอถูกทำร้าย

"หยุดเลย เราจะไม่ต่อสู้เพราะเรื่องโง่ๆแบบนี้งั้นเหรอ?"ลูหลี่หมดคำพูดเลยทีเดียว เมื่อได้ยินแฟรี่น้ำพูดแบบนี้

ในความเป็นจริงแล้ว มันจะไม่สำคัญกับเขาเลยว่า พวกเขาจะสามารถทำเควสได้สำเร็จหรือเปล่า เพราะนี้เป็นแค่เควสปกป้องด่านหน้าธรรมดาๆ และรางวัลส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงแค่ค่าประสบการณ์จำนวนหนึ่งและไอเท็มเส็งเคร็ง

จบบทที่ จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 422

คัดลอกลิงก์แล้ว