บทที่ 115 ทะเลเทียนเก๋อ

บทที่ 115 ทะเลเทียนเก๋อ

เจียงป๋อหยางจงใจชะลอความเร็วในการเหินลงมิน้อย

สองอาจารย์และศิษย์มุ่งหน้าไปตามทิศทางที่ตะวันลับขอบฟ้า ทะยานร่างไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เวลาผ่านไปหลายชั่วยามเช่นนี้

พลังเวทภายในกายของติงเหยียนเหือดแห้งไปมิต่ำทราม

เขาจำต้องหยิบหินวิญญาณระดับกลางออกมาจากถุงเก็บของก้อนหนึ่ง เพื่อฟื้นฟูพลังเวทไปพร้อมกับการเร่งเดินทาง

ทว่าตลอดระยะทางหลายพันลี้ที่คนทั้งสองบินผ่าน นอกจากจะพบเกาะแก่งหินโสโครกที่ไร้ผู้คนประปรายแล้ว ก็หาได้มีสิ่งใดอื่นอีกไม่

บนผิวน้ำทะเลบางคราจะพบอสูรน้ำลึกโผล่พ้นน้ำขึ้นมาบ้าง

ส่วนใหญ่เป็นเพียงอสูรระดับหนึ่ง และมีอสูรระดับสองปรากฏให้เห็นบ้างประปราย

ติงเหยียนและอาจารย์ลอยลำอยู่บนความสูงหลายร้อยจั้ง มิคิดจะเสียเวลาไปต่อกรกับอสูรเหล่านี้ ทว่าในใจกลับมุ่งหวังเพียงจะค้นหาร่องรอยของมนุษย์ให้พบ

ตามความคิดของพวกเขา ในเมื่อมีผู้จัดตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณไว้ในน่านน้ำแห่งนี้ บริเวณใกล้เคียงย่อมต้องมีผู้คนอาศัยอยู่เป็นแน่

มิเช่นนั้นตามปกติชน ใครจักมาสร้างค่ายกลระดับนี้ไว้ในที่รกร้างที่เต็มไปด้วยฝูงอสูรเช่นนี้เล่า?

ด้วยความคิดเช่นนี้ ทั้งสองจึงมุ่งหน้าบินต่อไป

จนกระทั่งบินมาได้ไกลถึงสี่ห้าพันลี้ ในยามที่ท้องฟ้าใกล้จะมืดมิด เบื้องหน้าก็พลันปรากฏเกาะสีเขียวขจีขนาดเล็กแห่งหนึ่ง

เมื่อมองจากเบื้องบนในระยะไกล เกาะนี้ประกอบด้วยผืนดินรูปทรงคล้ายวงกลมสองผืนที่มีขนาดต่างกันเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ดูแล้วคล้ายกับรูปทรงของน้ำเต้า

บริเวณโขดหินริมชายหาด ถูกคลื่นทะเลซัดสาดเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนบังเกิดเป็นฟองคลื่นสีขาวโพลนกระจายตัวออกมา

ยามตะวันรอน ผิวน้ำทะเลสีน้ำเงินจางๆ ถูกย้อมด้วยแสงสีทองอร่ามตา

ทั้งสองเร่งพลังแห่งการเหินเข้าไปใกล้ จึงพบว่า "เกาะเล็ก" เบื้องหน้านี้มีพื้นที่มิได้เล็กเลยแม้เพียงน้อย

เมื่อกวาดสายตามองไป เห็นแนวชายฝั่งทอดยาวคดเคี้ยวรวมแล้วเกือบหนึ่งร้อยลี้

ภายนอกเกาะในบริเวณน้ำลึก ยังมีการสร้างท่าเรือและท่าเทียบเรือไว้แห่งหนึ่ง

ที่ท่าเรือมีเรือน้อยใหญ่นับสิบลำจอดเทียบท่าอยู่ บนฝั่งมีผู้คนเดินขวักไขว่ ทั้งชายหญิงคนชราและเด็ก ในจำนวนนั้นส่วนใหญ่เป็นสามัญชนที่ไร้ตบะ ทว่าก็มีผู้ฝึกตนที่ครอบครองพลังเวทอยู่มิน้อยเช่นกัน

“บนเกาะแห่งนี้มียอดฝีมือผู้ฝึกตนรั้งอยู่มิน้อย”

เจียงป๋อหยางใช้จิตสำนึกสำรวจเพียงครู่ แววตาพลันฉายประกายคมปราบ ก่อนจะพาติงเหยียนบินตรงไปยังน่านฟ้าเหนือท่าเรือทันที

ทั้งสองมิมีเจตนาจะเร้นกาย การมาเยือนของพวกเขาจึงถูกผู้คนบนท่าเรือสังเกตเห็นในทันที

ผู้คนในเครื่องแต่งกายหลากหลายรูปแบบต่างพากันมารวมตัวกันที่ท่าเรือ พวกเขาแหงนหน้ามองเจียงป๋อหยางและติงเหยียนบนท้องฟ้าด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเคารพเทิดทูน พร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกันในภาษาที่ฟังมิรู้เรื่อง

ในยามนั้น ผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณวัยเยาว์สองคนในชุดคลุมสีขาว อาศัยสมบัติเวทรูปทรงเปลือกหอยทะยานร่างขึ้นมาจากฝูงชน ค่อยๆ บินตรงมาทางเจียงป๋อหยางและศิษย์

เมื่อบินมาถึงระยะใกล้ ทั้งสองแสดงสีหน้าเคร่งเครียดนอบน้อมน้อมกายคำนับติงเหยียนและอาจารย์ เอ่ยคำวาจาภาษาประหลาดออกมาสองสามประโยค ก่อนจะก้มหน้ากุมมือยืนนิ่งอยู่กับที่ ประดุจรั้งรอรับคำสั่ง

ติงเหยียนเห็นว่าภาษาที่ใช้สื่อสารนั้นแตกต่างกัน วาจาที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาเขาฟังมิออกแม้เพียงครึ่งคำ ในขณะที่กำลังปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่นั้น เจียงป๋อหยางที่อยู่ข้างกายกลับเอ่ยปากด้วยสำเนียงเดียวกัน โต้ตอบกับผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณทั้งสองอย่างคล่องแคล่ว

แม้สำเนียงและการออกเสียงจะดูขัดเขินมิสู้จะลื่นไหลนัก ทว่านั่นคือภาษาของที่แห่งนี้มิต้องสงสัย

เรื่องนี้ทำให้ติงเหยียนถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไป

เขาคิดมิถึงเลยว่าอาจารย์ของตนจะล่วงรู้ภาษาของดินแดนแห่งนี้ด้วย

หลังจากทั้งสองฝ่ายสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง

“น่านน้ำแถบนี้ใช้ภาษาโบราณแขนงหนึ่งในโลกผู้ฝึกตน อาจารย์มีหยกคัมภีร์อยู่ชิ้นหนึ่ง เจ้าจงรับไปศึกษาเปรียบเทียบดูเถิด”

ติงเหยียนได้รับจิตสื่อสารจากเจียงป๋อหยางกะทันหัน

สิ้นเสียง วาจาหยกคัมภีร์สีแดงเพลิงก็พุ่งทะยานมาหาเขา

เขาคว้าหยกคัมภีร์มาตรวจสอบด้วยจิตสำนึก

ภายในนั้นบันทึกอักขระและภาษาโบราณแขนงหนึ่งไว้จริงๆ ทั้งยังมีการอธิบายความหมายและการออกเสียงโดยใช้อักษรทั่วไปของเสี่ยวหนานโจวกำกับไว้ ติงเหยียนตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง ก็สามารถเรียนรู้การออกเสียงและอักขระพื้นฐานที่จำเป็นได้ในเวลาอันรวดเร็ว

“เรียนท่านอาวุโส ตระกูลอูของพวกเราพำนักอยู่ที่เกาะแห่งนี้มาหลายชั่วอายุคน รวมเวลากว่าห้าร้อยปีแล้วขอรับ”

“ผู้ฝึกตนทุกคนบนเกาะล้วนมีสายเลือดตระกูลอู แม้แต่ในหมู่สามัญชนเกือบสามส่วนก็นับเป็นลูกหลานตระกูลอูเช่นกัน...”

ถึงยามนี้ ติงเหยียนพอจะเข้าใจวาจาของผู้ฝึกตนชุดขาวเบื้องหน้าได้แล้ว

จากการแนะนำ เกาะแห่งนี้ดูเหมือนจะอยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลผู้ฝึกตนแซ่อูตระกูลหนึ่ง

“นำข้าไปดูสำนักตระกูลอูของพวกเจ้าเสียหน่อย”

เจียงป๋อหยางมองผู้ฝึกตนชุดขาวทั้งสอง เอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ท่านอาวุโสปรารถนาจะไปยังสำนักตระกูลอูของพวกเราคนรึขอรับ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของคนทั้งสองแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

พวกเขาสบตากันด้วยความลังเลใจ

ชัดเจนว่าพวกเขากังวลว่าการมาเยือนอย่างกะทันหันของยอดคนท่านนี้จักส่งผลเสียต่อตระกูลอู

“ประการใด มิได้รึ?”

เจียงป๋อหยางสีหน้าสลัวลง แววตาพลันคมปราบขึ้นมาในทันที

“ย่อมได้ขอรับ ย่อมได้!”

ผู้ฝึกตนชุดขาวทั้งสองเห็นท่าทีเช่นนั้นก็สะดุ้งสุดตัว หนึ่งในนั้นรีบเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มประจบประแจง บนหน้าผากเริ่มมีเหงื่อเย็นซึมออกมา

แม้พวกเขาจักมิรู้ระดับตบะที่แท้จริงของเจียงป๋อหยางและติงเหยียน ทว่าอย่างน้อยที่สุดต้องเป็นระดับสร้างรากฐานมิต้องสงสัย ยอดคนเช่นนี้หาใช่สิ่งที่ศิษย์ระดับฝึกปราณอย่างพวกเขาจะไปล่วงเกินได้

ต่อให้เป็นตระกูลอูของพวกเขา ก็มียอดฝีมือระดับสร้างรากฐานเพียงสามท่านเท่านั้น

“ท่านอาวุโสทั้งสอง โปรดตามพวกเรามาเถิดขอรับ”

คนทั้งสองเอ่ยด้วยความเคารพ ก่อนจะเร่งพลังสมบัติเวทเปลือกหอย บินนำหน้ามุ่งสู่ส่วนลึกของเกาะอย่างช้าๆ

เจียงป๋อหยางวาบกายติดตามไปเบื้องหลังอย่างมิรีบร้อน

ติงเหยียนเห็นดังนั้น ก็เร่งพลังแห่งการเหินติดตามไปเช่นกัน

ทั้งสี่คนออกจากท่าเรือ บินตรงไปข้างหน้าประมาณสามสิบกว่าลี้ ในที่สุดก็มาถึงเบื้องหน้าภูเขาลูกเตี้ยๆ ที่สูงประมาณสามร้อยกว่าจั้ง พลังวิญญาณ ณ ที่แห่งนี้หนาแน่นยิ่งนัก มิได้ด้อยไปกว่าชีพจรวิญญาณระดับสองที่ติงเหยียนเคยพบเห็นมาเลย

มองจากระยะไกล เห็นสิ่งปลูกสร้างจำพวกศาลาและวิหารตั้งเรียงรายอยู่ทั่วภูเขา บนยอดเขามีเจดีย์ที่ส่องแสงสีขาวนวลตั้งตระหง่านอยู่ ดูประดุจเป็นศูนย์กลางของค่ายกลและเขตอาคมบางอย่าง

“ท่านอาวุโสทั้งสอง โปรดรั้งรอ ณ ที่แห่งนี้สักครู่ ผู้น้อยขอตัวเข้าไปแจ้งต่อสำนักตระกูลก่อนขอรับ”

ในยามนั้น ผู้ฝึกตนตระกูลอูที่นำทางพลันหยุดลง หนึ่งในนั้นบินกลับมาหาเจียงป๋อหยางและติงเหยียน เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและประสานมือคำนับ

“ไปเถิด จงเร่งมือเสียหน่อย ข้าหาได้มีความอดทนมากนักไม่”

เจียงป๋อหยางกวาดสายตามองภูเขาเบื้องหน้าพลางโบกมือสั่ง

“ขอรับ ผู้น้อยจะรีบเข้าไปแจ้งเเละกลับมาในพริบตาขอรับ”

ผู้ฝึกตนตระกูลอูผู้นั้นใจชื้นขึ้นมาทันที รีบขานรับ

หากฝ่ายตรงข้ามคิดจะบุกเข้าไปโดยพลการ ลำพังศิษย์ระดับฝึกปราณเช่นพวกเขาคงมิมีปัญญาขัดขวาง ได้แต่ยืนมองตาปริบๆ เท่านั้น

โชคดีที่ยอดคนนิรนามทั้งสองท่านนี้มิใช่ผู้ที่ป่าเถื่อนจนเกินไปนัก

คนผู้นั้นรีบเร่งสมบัติเวทเปลือกหอย บินมุ่งหน้าสู่ภูเขาอย่างรวดเร็ว

ส่วนผู้ฝึกตนตระกูลอูอีกคนหนึ่งยังคงรั้งอยู่บนสมบัติเวท ยืนกุมมือนอบน้อมอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าที่แฝงความประหม่ามิน้อย

ทั้งสามรั้งรออยู่มิเนิ่นนาน

จากวิหารแห่งหนึ่งบนภูเขาไกลๆ พลันปรากฏลำแสงสีเขียวและสีขาวสองสายพุ่งทะยานออกมา มุ่งตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่อย่างรวดเร็ว

“โอ้ ยอดคนระดับสร้างแกน (จินตัน) !”

เมื่อลำแสงนั้นบินมาถึงระยะใกล้ พลันชะงักงันลง ปรากฏเสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นของชายชราดังออกมา

จากนั้นรัศมีทิพย์สลายไป เผยให้เห็นเงาร่างของผู้ฝึกตนชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

ฝ่ายชายอายุราวหกสิบเศษ ผมดำแซมขาว จมูกงุ้มประดุจจะงอยนกเหยี่ยว ตบะระดับสร้างรากฐานขั้นกลาง

ฝ่ายหญิงอายุยี่สิบเศษ หน้าตาสดใสหมดจดเหนือสามัญชน เส้นผมสีดำขลับแผ่สยายเต็มไหล่ เท้าเปลือยเปล่าเหยียบย่ำอากาศ กระโปรงสั้นพลิ้วไหวตามสายลม เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนประดุจหิมะรำไร ดูเย้ายวนใจมิน้อย

ตบะของนางด้อยกว่าชายชราเล็กน้อย อยู่ที่ระดับสร้างรากฐานขั้นต้นช่วงปลาย

“ผู้น้อยอูเหลียนเซิงแห่งตระกูลอูบนเกาะน้ำเต้า คารวะท่านอาวุโสขอรับ!”

ชายชราจมูกเหยี่ยวรักษาระยะห่าง น้อมกายคำนับเจียงป๋อหยางอย่างนอบน้อมยิ่งนัก

เขาลอบสังเกตเจียงป๋อหยางและติงเหยียนครู่หนึ่ง ใบหน้าปรากฏแววประหม่าและระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด

ชัดเจนว่า สำหรับยอดคนระดับสร้างแกนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันผู้นี้ ในใจเขาย่อมมีความกังวลมิต่ำทราม

“ผู้น้อยอูซินหรู คารวะท่านอาวุโสเจ้าค่ะ”

สตรีผู้หมดจดก็รีบรุดหน้ามาน้อมกายคำนับเช่นกัน

ส่วนผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณที่นำทางมาในตอนแรก เมื่อได้ยินคำว่า ‘ยอดคนระดับสร้างแกน’ ก็ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปแล้ว เขาได้แต่ยืนบื้ออยู่กับที่ เฝ้ามองดูผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานทั้งสองของตระกูลแสดงท่าทีเคารพนอบน้อมต่อเจียงป๋อหยาง

เมื่อดึงสติกลับมาได้ ในใจเขาก็เกิดความหวาดเสียวขึ้นมาทันที

โชคดีนักที่เมื่อครู่เขามิได้เสียมารยาทต่อยอดคนทั้งสองแม้เพียงนิด มิเช่นนั้นวันนี้ตระกูลอูคงจักต้องพบกับหายนะอันใหญ่หลวงเป็นแน่

“มิธาตุต้องมากพิธี!”

เจียงป๋อหยางกวาดสายตามองยอดฝีมือสร้างรากฐานตระกูลอูทั้งสองพลางโบกมืออย่างเฉยเมย

“ขอบังอาจถามท่านอาวุโสแซ่อันใดรึขอรับ? และการมาเยือนเกาะเล็กๆ ของพวกเราในครานี้ มีธุระประการใดจักให้รับใช้หรือไม่?”

อูเหลียนเซิงเอ่ยถามด้วยความเคารพยำเกรงและระมัดระวังถึงขีดสุด

“ผู้เฒ่าแซ่เจียง ครานี้ผ่านมาทางเกาะของพวกเจ้า จึงปรารถนาจะรั้งอยู่พักผ่อนสักสองวัน พร้อมทั้งอยากตรวจสอบคัมภีร์และหยกบันทึกของตระกูลอูเสียหน่อย คงจักมิมีปัญหาอันใดกระมัง?”

เจียงป๋อหยางมองอีกฝ่าย เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่สงบนิ่ง

“ประการใด ท่านอาวุโสปรารถนาจะตรวจสอบคัมภีร์และหยกบันทึกของตระกูลอูเราคนรึขอรับ?”

สีหน้าของอูเหลียนเซิงแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในดวงตาฉายแววประหลาดใจยิ่งนัก

เขาหารู้มิว่า เหตุใดยอดคนระดับสร้างแกนท่านหนึ่ง จึงปรารถนาจะตรวจสอบตำราสืบทอดของตระกูลสร้างรากฐานเล็กๆเช่นนี้

ในขณะที่อูซินหรูสตรีผู้หมดจดข้างกายเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยเช่นกัน