จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 363

บทที่ 363: ความเป็นมืออาชีพของทีมระดับสูง

"ที่สมาคมเป็นระดับแปดตอนนี้ ก็ต้องขอบคุณนาย" ลูหลี่กล่าวออกมาด้วยความจริงใจ ขณะที่ยกแก้วขึ้นมา

ประสบการณ์การเกิดใหม่ของเขา ทำให้มีหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป แต่มันไม่ได้เปลี่ยนความสามารถของการจัดการคนของเขา ทั้งในอดีตและในตอนนี้ ลูหลี่ขาดความสามารถในการจัดการผู้คนไป

ถ้าสมาคมอยู่ในมือของเขา มันคงจะไม่ได้ไปถึงระดับแปดในสามวัน มันคงจะแตกต่างอย่างมากกับการนำของสแควรูทสาม เขาน่าจะต้องทำงานน่าเบื่อพวกนี้และไม่มีเวลาว่างที่จะเคลียร์ดันเจี้ยนครั้งแรกอย่างแน่นอน

ตอนนี้เขารู้สึกชื่นซอวโรวเลสอย่างแท้จริง นั้นจึงทำให้เขารู้แล้ว ว่าทำไมเขาถึงมีระดับแค่ 18 เท่านั้น

สแควรูทสามอาจจะไม่สามารถเอาชนะเขาได้ แต่ความสามารถในการจัดการของเขาก็ไกลเกินกว่าเขามาก

ลูหลี่ไม่ได้คิดอะไรมากกับการเคารพคนที่มีความสามารถเช่นนี้

"นายควรจะขอบคุณตัวเองนะ หลังจากที่เราได้เคลียร์ครั้งแรกไป สมาคมของเราก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นมาก ถ้าเรายอมรับคำขอสมาชิกของพวกเขาทั้งหมด เราจะก็มีสมาชิกที่เทียบเท่าได้กับสมาคมระดับ 20 เลยทีเดียว "สแควร์รูทสามกล่าวกลับมา

"การขโมยบอสในครั้งนี้เป็นแค่เรื่องโชคดีน่า" ลูหลี่ได้อธิบายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ซึ่งมันเป็นรูปแบบที่ดัดแปลงมาแล้วจากความคิดของลูหลี่ ซึ่งมันก็ดูจริงกว่าที่ผู้เล่นทั่วไปพูดกัน

ลูหลี่นั้นไม่ได้เป็นคนโง่อะไรเลย ในสถานการณ์ที่น่าสิ้นหวัง เขากลับเป็นคนที่ดูพึ่งพาได้มากที่สุด นั่นเป็นเหตุผลที่ผู้เล่นหลายคนมองไปที่เขาด้วยความคาดหวังสูงมาก

"ไม่น่าแปลกใจเลย พวกเขาต้องการที่จะเพิ่มระดับของคนพวกนี้ เพื่อที่จะให้กลายเป็นผู้เล่นสตาร์ " สแควรูทสามเข้าใจสถานการณ์ในตอนนั้นได้อย่างชัดเจน

ลูหลี่พยักหน้าพร้อมกล่าวว่า "พวกเขาจะต้องการให้เป็นแบบนั้น พวกเขาจึงคิดว่าแผนที่ใหม่นั้นปลอดภัย นั้นจึงเป็นเหมือนกับการมอบโอกาสให้กับฉัน มิฉะนั้นแล้ว ฉันคงจะไม่มีโอกาสที่จะขโมยบอสมาได้"

"พวกเขาคิดที่จะให้คนเพียงคนเดียวได้การโจมตีครั้งสุดท้ายของบอสไป ... " สแควร์รูทสามนึกถึงเรื่องนี้ ก่อนที่จะพูดต่อว่า "ทีมที่แข็งแกร่งไม่ควรที่จะเก่งเพียงคนเดียว นั้นมันเรียกแค่ว่าการพึ่งพาชั่วคราวเท่านั้น ความแข็งแกร่งของพวกเขาเป็นเหมือนกับภาพลวงตาเท่านั้น และมันอาจจะต้องพังลงมาในสักวันหนึ่ง "

ตัวอย่างเช่น ซอวโรวเลสที่ถูกลอบสังหารโดยลูหลี่ ในหุบเขาวอซอง แล้วเขาก็ได้แพ้ในการแข่งขันอีกด้วย เขาเคยเป็นตำนานของเกม แต่ตอนนี้ ความลึกลับที่เหมือนเคยอยู่รอบตัวเขา ราวกับว่ามันจางหายไปแล้ว

แน่นอนว่าในตอนนี้ เขาได้กลับมาอีกครั้งแล้ว มันจึงไม่มีใครที่จะกล้าดูถูกเขา

"เดี๋ยวก่อน นี่เป็นสิ่งที่นายจะต้องรับมืออยู่ใช่มั้ย?"ลูหลี่ถาม" นายต้องจัดการกับสมาคมที่กำลังเติบโตอยู่ โดยหวังว่าสมาคมของเราจะไม่ได้รับผลกระทบ เมื่อวันหนึ่งฉันได้พ่ายแพ้ลงไป "

สแควร์รูทสามยิ้มอย่างขมขื่นขณะที่เขาดื่มและตอบว่า "นายขอหลายสิ่งหลายอย่างมากเลยทีเดียว แม้จะทิ้งงานให้ฉันทั้งหมดก็เถอะ"

"เพราะนายนั้นเก่งที่สุดต่างหาก" ลูหลี่ตอบ "ฉันไม่ใช่คนที่สามารถทำงานด้านการจัดการได้เลย แต่ฉันคิดว่า มันคงจะดีที่สุด ถ้าฉันปล่อยให้คนที่มีความรู้ในเรื่องนี้ทำ โดยที่ไม่ไปขัดขวางอะไรพวกเขา"

"ขอบคุณที่นายเชื่อใจฉัน" นั่นคือทั้งหมดที่สแควรูทสามสามารถพูดออกมาได้

"นายขอความช่วยเหลือจากพเนจรได้ หากนายต้องการ เขาก็มีพรสวรรค์ในด้านนี้ด้วยเหมือนกัน"

"คนๆนี้ขี้เกียจไปสักหน่อย" สแควร์รูทสามกล่าวขณะที่โบกมือและขบฟันของเขา

"โอ้ นายกำลังจะบอกว่า นายต้องการคนที่ดูเป็นมืออาชีพสินะ แล้วนายจะทำแบบนั้นยังไงล่ะ?"ลูหลี่ถามกลับไปอย่างสุภาพ

เขาเริ่มเล่นเกมนี้ช้ามากและเล่นด้วยตัวเองเพียงคนเดียว ดังนั้นแล้ว เขาจึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสมาคมเลย ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องบริหารสมาคมออกมาเลยด้วย

"ถ้าจะพูดให้ฟังง่ายๆก็คือ มืออาชีพในทีมระดับสูง" สแควรูทสามกล่าว

"เหมือนกับการลงนามในสัญญาเงินเดือนหรือเปล่า?"ลูหลี่ถาม

"แทบจะเหมือนกัน มันเหมือนกับการที่เราใช้แรงจูงใจเพื่อให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน พวกเขาแต่ละคนล้วนแต่อยากได้รายได้ที่มั่นคง นั่นทำให้นายจ้างต้องหางานทำให้พวกเขา "สแควรูทสามกล่าวอธิบาย ก่อนที่เขาจะกล่าวติดตลกออกมาว่า" เราเป็นเหมือนกับนายทุน ที่กำลังจะใช้ประโยชน์จากชนชั้นแรงงาน"

ลูหลี่เกลียดนายทุน แต่เขาไม่ได้เกลียดการที่จะเป็นมันเอง

"ประโยชน์อีกประการหนึ่งคือการลดค่าใช้จ่ายในการฝึกอบรมและความเสี่ยงในการมีคนทรยศภายในสมาคม" สแควร์รูทสามยังคงเปิดเบียร์อีกขวดในขณะที่พูด "นายน่าจะได้รับประสบการณ์จากการเห็นสมาคมจักรวรรดิวายุในวันนี้แล้ว"

"พวกเขามีมืออาชีพในทีมระดับสูงของพวกเขาหรือเปล่า?"ลูหลี่ถามออกมาด้วยความสงสัย

"เฉพาะบางคนเท่านั้น" สแควรูทสามกล่าวอธิบาย "จากสมาคม 30 สมาคมชั้นนำ สมาคมเมืองหลวงแห่งเกียรติยศมีผู้เล่นที่น่าอับอายหลายคน ทั้งชื่อเสียงดีและไม่ดี พวกเขาเชี่ยวชาญในการเอาคนบ้า PVP ที่มักจะเล่นอย่างเกเรมาเข้าสมาคม มันจึงทำให้ความก้าวหน้าในเกมของพวกเขาดูยุ่งยากไปสักนิดหนึ่ง"

"แน่นอนว่าผู้เล่นบางคนไม่ยอมรับมันใช่ไหม?"ลูหลี่กล่าว หลังจากที่เขาคิดบางอย่างขึ้นมาได้

ทุกๆคนล้วนมีชีวิตของตัวเองและไม่เต็มใจที่ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่ออาชีพใหม่

"พวกเขาไม่มีทางที่จะได้คัดค้านมันหรอก เพราะพวกเขาไม่สามารถเข้ามายังทีมระดับสูงของเราได้"

ดวงตาของลูหลี่เบิกกว้างขึ้น คนๆนี้จริงๆแล้วต้องการที่จะเตะทุกคนที่ต่อต้านออกไป การทำแบบนี้ราวกับว่าเขานั้น ... บ้าไปแล้ว ลูหลี่ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับสมาคมที่กล้าทำเช่นนั้นเลยสักนิด

สมาคมถูกสร้างขึ้นจากกลุ่มผู้เล่นที่ยอมทำในสิ่งเดียวกัน มันจะเป็นที่ยอมรับ ก็ต่อเมื่อสมาคมทำในสิ่งๆเดียวกัน

"ฟังฉันนะ" การตัดสินใจอย่างนี้ จะสามารถกำหนดแนวทางในอนาคตของสมาคมกฏแห่งดาบได้ เขาจะไม่ทำอย่างนี้เลย หากเขาไม่ได้ความคิดเห็นนี้จากเจ้านายของเขา แต่สแควรูทสามคิดว่าเขาสามารถโน้มน้าวตัวลูหลี่ได้

"เอาล่ะ อธิบายมา" ลูหลี่พยายามทำให้ตัวของเขาสงบลง

"ก่อนอื่นเลย เราไม่ได้ขาดแคลนสมาชิกเลยสักนิด ก่อนที่เราจะได้โฆษณาอะไรเพิ่ม เราก็แทบจะมีสมาชิกจนเทียบเท่ากับสมาคมระดับ 20 แล้ว "

"จริง" ลูหลี่พยักหน้า สมาคมระดับ 20 สามารถมีสมาชิกได้ 20,000 คน แต่นี่เป็นตัวเลขที่จำกัดอยู่แค่นั้น ถ้าลูหลี่รับมาทั้งหมด มันอาจจะเป็นไปได้ว่า คนที่เข้ามาใหม่อาจจะทำให้สมาคมของพวกเขายุ่งเหยิงขึ้นก็เป็นไปได้

"นายคิดว่า นายจะเอาการเคลียร์ครั้งแรกมาอีกใช่ไหม?"สแควรูทสามถาม

"แน่นอน" ลูหลี่กล่าวอย่างมั่นใจ

"สโมสรของเราจะสามารถเข้าสู่ 100 อันดับสูงสุดได้ ไม่สิ ต้อง 16 ทีม ได้ใช่ไหม?"สแควรูทสามถาม

"ทำได้อย่างแน่นอน." ลูหลี่ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะสามารถคว้าแชมป์ได้ในฤดูกาลต่อไป แต่อย่างน้อยที่สุด เขาแน่ใจเลยว่าสามารถเข้าไปติดรอบ 16 ทีมได้ ซึ่งเป้าหมายหลักของเขาคือการอยู่ใน 3 ทีมสุดท้าย

"เห็นไหม แค่เพียงชื่อสมาคมของนายมันก็เพียงพอแล้ว คนจำนวนมากกำลังรอที่จะเข้าร่วมสมาคมนี้อยู่" สแควร์รูทสามกล่าวอธิบายขณะที่เขาโบกมือไปมาและพูดต่อ "ซึ่งแน่นอนว่าเราจะไม่มีทางเลยที่จะขาดคน ไม่ใช่ในตอนนี้ หรือแม้กระทั่งในอนาคต"

"ฉันคิดว่าฉันเข้าใจที่นายกำลังจะสื่อออกมาแล้ว" ลูหลี่นั้นไม่ใช่คนโง่

สแควรูทสามคงจะบอกว่า คนที่เข้ามาใหม่ๆนั้นก็อาจจะเป็นมืออาชีพก็เป็นไปได้ แม้ว่าบางคนจะไม่สามารถยอมรับกฏและออกไป แต่ก็ยังคงมีผู้เล่นนับไม่ถ้วนที่กำลังรอที่จะเข้าร่วมกับพวกเขาอยู่

"อีกทั้ง นายยังทำได้ดีมากเลยในดันเจี้ยน" สแควรูทสามกล่าวด้วยความจริงใจ "มันไม่สำคัญหรอกว่า นายจะเป็นใครและมันเป็นความยากระดับไหน เพราะยังไง นายก็สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนพวกนี้ได้อย่างรวดเร็ว"

แต่ละสมาคม มักจะมีคนที่มีลักษณะที่เป็นอัจฉริยะในการเคลียร์ดันเจี้ยน แต่ไม่มีใครที่ 'น่าทึ่ง' ได้เท่ากับลูหลี่อีกแล้ว

"นายวางใจฉันเกินไปนะ" ลูหลี่รู้สึกกังวลเล็กน้อย

"นายเป็นคนที่คิดเทคนิคในการเคลียร์ถ้ำโหยหวนขึ้นมาได้และฉันก็ได้ให้เทคนิคไปกับผู้เล่นที่เหมาะสมแล้ว" สแควร์รูทสามกล่าว "แต่เราไม่สามารถทำอย่างนั้นได้อีกแล้วในอนาคต ฉันไม่ไว้ใจพวกเขาจริงๆเลยสักนิด ฉันไว้ใจแค่สัญญาที่มีหมึกขาวดำเท่านั้น "

ในฐานะที่เป็นผู้มีอำนาจ การรักษาความปลอดภัยเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

กลุ่มทหารรับจ้างซินซินมีบรรยากาศที่อบอุ่น ก็เพราะพวกเขาอยู่ใกล้ชิดกันและมีจำนวนเพียงเล็กน้อย

"ดังนั้นแล้ว นายต้องการที่จะเรียกร้องเงื่อนไขจากทีมระดับสูงสินะ ในกรณีที่เทคนิคพวกนี้ได้ถูกเผยแพร่ออกไป " ในที่สุดลูหลี่ก็ได้เข้าใจแผนการของสแควร์รูทสามอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาไม่ต้องการให้เทคนิคของพวกเขารั่วออกไป ตราบเท่าที่พวกมันยังคงเป็นประโยชน์ต่อพวกเขาอยู่ หากพวกเขามีเทคนิคแบบเฉพาะตัว พวกเขาก็จะสามารถได้ผลตอบแทนระยะยาวได้

"ฉันได้ทำงานหนึ่งไปแล้วและเลือกผู้เล่นจำนวนหนึ่งมาแล้ว ในสัปดาห์นี้ จะมีผู้เล่น 100 คนมารวมตัวกันที่เมือง "สแควรูทสามรู้แล้วว่าลูหลี่ตกลงด้วยและเขาก็เริ่มทำงานของเขาในทันที