ตอนที่ 462: ฟิลเตอร์ของโจวเหวิน

ไม่มีเหตุผลอะไรที่จี้อันกั๋วจะปฏิเสธ เพราะเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่กับหร่วนชีชีในตอนนี้ก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายได้เช่นกัน

ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เขาคงต้องรีบสั่งการให้คนคอยคุ้มกันความปลอดภัยของนักศึกษาหร่วนอย่างลับๆ เสียแล้ว

หลังจากวางสายไปไม่นาน คนที่จี้อันกั๋วส่งมาก็มาถึง แต่พอเห็นว่าเป็นใคร หร่วนชีชีก็ถึงกับตาโตด้วยความประหลาดใจ

“อ้าว... ทำไมเป็นคุณล่ะคะ?”

เธอเคยไปพักที่ฐานทัพมาก่อน ที่นั่นน่ะเต็มไปด้วยเหล่าชายฉกรรจ์วัยละอ่อน และทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน ก็มักจะได้ยินพวกเขานินทา เอ๊ย! พูดถึงวีรกรรมสุดเท่ของเฟิงอวี่อยู่เสมอ

แถมตามที่ได้ยินมา ตอนนี้เฟิงอวี่มียศถึงพันโท แถมยังควบตำแหน่งรองผู้บังคับการกรมอีกด้วย แค่จะมารับเธอไปฐานทัพ ไม่เห็นต้องให้ระดับบิ๊กอย่างเขาลงมาจัดการเองเลยนี่นา?

“พี่ขออาสามาเองครับ ส่วนเพื่อนๆ ของเธอ เดี๋ยวจะมีสหายคนอื่นไปส่งให้ถึงที่บ้าน... ไปกันเถอะ”

ตั้งแต่วินาทีที่เหลียงเทียนเทียนเห็นหน้าเฟิงอวี่ ดวงตาของเธอก็ลุกวาวราวกับเจอสมบัติล้ำค่า... นี่มันผู้ชายเกรดพรีเมียมชัดๆ!

แต่แหม... สายตาที่ผู้ชายคนนี้มองยัยชีชีน่ะ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าคิดไม่ซื่อแน่นอน ไอ้ที่บอกว่าอาสามาเองน่ะ เจตนาแอบแฝงมันชัดเจนยิ่งกว่ากระจกใสเสียอีกนะพ่อคุณ!

“โอเคค่ะ”

หร่วนชีชีหันไปกำชับเหลียงเทียนเทียนและคนอื่นๆ

“พอดีมีเรื่องด่วนเข้ามาน่ะจ๊ะ พวกเธอช่วยให้ความร่วมมือกับพี่ๆ เขาหน่อยนะ ใครจะกลับบ้านหรือกลับหอพักก็ตามสบายเลย”

ตัวหร่วนชีชีเองก็ยังงงๆ กับสถานการณ์ เลยไม่รู้จะอธิบายให้เพื่อนฟังยังไงดี

เฟิงอวี่พยักหน้าทักทายเหลียงเทียนเทียนและเพื่อนอีกสองคนเล็กน้อย ก่อนจะจูงมือ (หรือแทบจะอุ้ม) หร่วนชีชีขึ้นรถ SUV ทหารสีเข้มที่เขาขับมาเอง

แม้พวกเหลียงเทียนเทียนจะรู้สึกตะหงิดๆ ใจกับสถานการณ์ประหลาดนี้ แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร พวกเธอยอมขึ้นรถอีกคันที่มีทหารหนุ่มสองคนที่เฟิงอวี่พามาด้วย เพื่อมุ่งหน้ากลับที่พักอย่างว่าง่าย

ระหว่างทางกลับ เหลียงเทียนเทียนที่กึ่งหลับกึ่งตื่นจู่ๆ ก็เด้งตัวขึ้นมานั่งตัวตรง สีหน้าดูลนลานชอบกล

“เป็นอะไรไปน่ะ?”

หลังจากสอบเสร็จแล้วมาต่อด้วยปาร์ตี้หม้อไฟ เยี่ยนเกอก็อยู่ในสภาพไร้เรี่ยวแรง เธอเอ่ยถามเพื่อนสาวเสียงแผ่ว

“ชีชีโดนพาตัวไปแบบนั้น แล้วพรุ่งนี้ยัยนั่นจะมาเข้าเรียนไหมล่ะเนี่ย? ฉันยังรอยาปั้นหุ่นสวยอยู่เลยนะ!”

ชีชียังไม่ได้สั่งเสีย... เอ๊ย! สั่งความอะไรไว้เลยด้วย!

โจวเหวินกับเยี่ยนเกอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ตราบใดที่มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายก็ถือว่าโอเค

“จะรีบไปไหนล่ะยัยเทียน ชีชีเขาก็ต้องมีธุระสำคัญให้ไปจัดการสิ ของน่ะไม่ได้หายไปไหนหรอกน่า”

ถ้าเทียนเทียนไม่ได้ พวกเธอก็ไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ ทนกันมาได้ตั้งหลายปี รออีกนิดจะเป็นไรไป

ต้องบอกเลยว่าฟิลเตอร์ที่โจวเหวินมีต่อหร่วนชีชีน่ะมันหนาเตอะมาก ไม่ว่าเพื่อนจะทำอะไร เธอก็พร้อมจะมองว่ามันเป็นเรื่องปกติและมีเหตุผลเสมอ

เหลียงเทียนเทียนถอนหายใจยาวเหยียด เธอแค่อยากได้ยาปั้นหุ่นที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนเองนะ! ทำไมโชคชะตาต้องกลั่นแกล้งกันด้วย!

อีกด้านหนึ่ง หร่วนชีชีนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับ บรรยากาศภายในรถเงียบกริบจนเริ่มจะอึดอัด... อย่างน้อยหร่วนชีชีก็รู้สึกแบบนั้นล่ะนะ

“คุณ...”

เธออยากจะชวนคุย แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก มันกลับจุกอยู่ในลำคอเสียอย่างนั้น ระหว่างเธอกับเขามันยังมีความรู้สึกบางอย่างที่เป็นเหมือนกำแพงกั้นอยู่จางๆ

“ลูกอมชิงซินที่ฉันเคยให้ไป กินหมดหรือยังคะ? แล้วแผลเก่าคราวนั้น... คงไม่มีผลข้างเคียงอะไรหลงเหลืออยู่ใช่ไหม?”

เฟิงอวี่เข้าใจทันทีว่าเธอหมายถึงอาการบาดเจ็บตอนที่เขาขับรถพุ่งเข้าขวางรถบรรทุกที่วิ่งย้อนศรคราวนั้น ตั้งแต่เขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้บังคับการกรม ก็ไม่ได้บาดเจ็บหนักขนาดนั้นมานานแล้ว

“ลูกอมหมดแล้วครับ ส่วนแผลก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว แม่พี่ดูแลใกล้ชิดมาก พี่หายดีเป็นปกติแล้วล่ะ”

“งั้นก็ดีค่ะ...”

หร่วนชีชีพยักหน้าแล้วก็กลับมาเงียบอีกรอบ

“พี่มชอบลูกอมชิงซินนั่นมากเลยนะ ไม่รู้ว่าพอจะขอซื้อจากเธอบ้างได้ไหม?”

สรรพคุณที่ช่วยให้สมองปรอดโปร่งของลูกอมนั่นมันสุดยอดมาก ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากจะสั่งซื้อจากหร่วนชีชีสักล็อตใหญ่เอาไว้ให้ลูกน้องใช้เวลาออกไปทำภารกิจ มันน่าจะช่วยลดความผิดพลาดที่เกิดจากความเหนื่อยล้าได้เยอะ และช่วยลดความสูญเสียที่ไม่จำเป็นได้จริงๆ

“อยากจะซื้อเหรอคะ? ราคาไม่ถูกนะบอกก่อน”

เธอน่ะมีสูตรทำลูกอมชิงซินอยู่หรอก และวัตถุดิบก็เก็บเกี่ยวมาจากเมล็ดพันธุ์ที่ปลดล็อกในระบบฟาร์มสเตดนั่นแหละ แต่ปริมาณมันไม่ได้เยอะแยะอะไรขนาดนั้น

แม้ตอนนี้พื้นที่ปลูกในระบบจะมีถึง 144 แปลงแล้ว แต่มันก็สู้ความหลากหลายของพืชที่เธอต้องปลูกไม่ได้หรอก 144 แปลงนี่ถือว่ายังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับงานของเธอ

“ไม่เป็นไรครับ บอกราคามาได้เลย เดี๋ยวพี่จะไปเบิกงบจากตาแก่จี้เอง”

ในเมื่อจะซื้อไปให้พวกพี่น้องในฐานทัพใช้ เขาก็ต้องให้ทางฐานเป็นคนจ่ายเงินอยู่แล้วสิ!