บทที่ 410 ฝูงบินยูหยิ่งออกจากฝัก!

บทที่ 410 ฝูงบินยูหยิ่งออกจากฝัก!

เมืองปราการตงไห่ ศูนย์บัญชาการสื่อสารสูงสุด

นายทหารยศพันตรีคนหนึ่งกำลังเดินกระวนกระวายไปมาในห้อง

เขาชื่อจางฉี่ เป็นเสนาธิการสายตรงของนายพลหลี่เถี่ยเฉิง

"เป็นยังไงบ้าง? ยังติดต่อไม่ได้อีกเหรอ?"

เขาหยุดฝีเท้า จ้องมองเจ้าหน้าที่เทคนิคที่เหงื่อท่วมหัวอยู่หน้าจอ

เจ้าหน้าที่เทคนิคประคองหูฟังที่หัว นิ้วทั้งสิบเคาะบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว ดึงกระแสข้อมูลที่ไหลลงมาเหมือนน้ำตกออกมาชุดหนึ่ง

เขาส่ายหัว สีหน้าดูย่ำแย่

"ไม่ได้ครับพันตรี ทุกคลื่นความถี่ที่ส่งไปยังท่าเรือเขี้ยวมังกร ไม่ว่าจะเป็นช่องสื่อสารลับทางทหารหรือการสื่อสารพลังวิญญาณพลเรือน ทั้งหมดหายเข้ากลีบเมฆ ไม่มีการตอบกลับใดๆ เลยครับ"

จางฉี่ขมวดคิ้วจนเป็นปม

"ค่าการสั่นสะเทือนของมิติล่ะ?" "จะเป็นไปได้ไหมว่าที่หลงเยวียนนั่นมันหลอมรวมก่อนกำหนด จนเกิดพายุมิติขึ้น?"

นี่คือหนึ่งในความเป็นไปได้ที่แย่ที่สุด หากมิติเร้นลับระดับสูงหลอมรวมกับโลกความจริงก่อนกำหนด

แรงกระเพื่อมทางมิติที่เกิดขึ้นจะทำให้อุปกรณ์เทคโนโลยีรอบข้างทั้งหมดใช้งานไม่ได้ หรือแม้แต่ฉีกร่างนักยุทธ์ที่อ่อนแอทิ้ง

"ผมตรวจสอบแล้วครับ"

เจ้าหน้าที่เทคนิคดึงกราฟออกมาอีกแผ่นหนึ่ง

"ท่านดูสิครับ ในช่วง 12 ชั่วโมงที่ผ่านมา ค่าสัมประสิทธิ์ความเสถียรของมิติรอบหลงเยวียนอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัยมาตลอด" "ความคืบหน้าการหลอมรวมคงที่อยู่ที่ 0.03% ต่อวัน ไม่มีวี่แววของการเร่งความเร็วเลยครับ"

ข้อมูลไม่โกหกคน

จางฉี่จ้องมองเส้นกราฟที่ราบเรียบจนเกือบจะเงียบสงัดนั้น ความสงสัยในดวงตาเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะที่เย็นเยียบ

"ไม่ใช่ภัยธรรมชาติ งั้นก็ต้องเป็นภัยจากฝีมือมนุษย์"

เขาพูดทีละคำว่า "มีคนใช้อุปกรณ์รบกวนกำลังสูง เปลี่ยนท่าเรือเขี้ยวมังกรทั้งแห่งให้เป็นเกาะโดดเดี่ยวทางข้อมูล!"

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป หมุนตัวไปต่อสายการสื่อสารลับถึงหลี่เถี่ยเฉิงทันที

"ท่านนายพล ท่าเรือเขี้ยวมังกรขาดการติดต่อแล้วครับ ผมสงสัยว่า…… มีขั้วอำนาจอื่นกำลังเล่นตลกอยู่ครับ!"

……

"เล่นตลก? นี่มันข้ามหัวข้ามาชัดๆ!"

กองบัญชาการรักษาการณ์เมืองตงไห่ หลี่เถี่ยเฉิงตบโต๊ะเสียงดังปังจนถ้วยน้ำชาสั่นสะเทือน

เขาวางสายการสื่อสาร ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวในตอนนี้เต็มไปด้วยโทสะ

ท่าเรือเขี้ยวมังกรไม่เพียงแต่จะเป็นแนวหน้าในการป้องกันสัตว์อสูรทางทะเล แต่ยังเป็นฐานที่มั่นสำหรับเตรียมเข้าสู่มิติเร้นลับหลงเยวียนที่กำลังจะเปิดขึ้นด้วย ความหมายทางยุทธศาสตร์นั้นมหาศาลนัก

ตอนนี้ ฐานที่มั่นนี้กลับถูกคนมายึดไปต่อหน้าต่อตา แบบนี้จะให้เขาทนได้ยังไง?

เขาคิดไปคิดมา ก็ยังต่อสายตรงสูงสุดไปยังอาคารสภา

เหตุการณ์ที่อาจนำไปสู่สงครามระหว่างสองเมืองปราการใหญ่แบบนี้ ต้องแจ้งให้ประธานสภาทราบล่วงหน้า

"ท่านประธาน ผมหลี่เถี่ยเฉิงครับ"

ในเครื่องสื่อสารมีเสียงที่สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของเย่เต้าหยวนดังมา: "ว่ามา"

"ท่าเรือเขี้ยวมังกรถูกขั้วอำนาจลึกลับใช้สัญญาณปิดกั้นไว้ครับ คนของผมติดต่อไม่ได้เลย ผมสงสัยว่าเป็นฝีมือของพวกเจียงเป่ยที่ชอบเล่นกับเศษเหล็กพวกนั้นครับ"

"ความเป็นไปได้มากแค่ไหน?"

"แปดส่วนครับ"

หลี่เถี่ยเฉิงน้ำเสียงเคร่งขรึม "การจะสร้างการปิดกั้นครอบคลุมขนาดนี้ในทะเลได้ มีเพียง ‘กองเรือไททัน’ ของพวกมัน หรือไม่ก็เป็นเรือผีพรายทะเลของ ‘บุตรแห่งหมอก’ แต่พวกหลังนั่นทำอะไรลับๆ ล่อๆ ชอบการแทรกซึมลอบสังหารมากกว่า ไม่น่าจะทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ครับ"

เย่เต้าหยวนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"ภารกิจของคุณคือ กลับไปควบคุมท่าเรือเขี้ยวมังกรให้ได้อีกครั้ง และรับรองความปลอดภัยของบุคลากรบนเกาะ"

น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาและมีเหตุผล "หากยืนยันว่าเป็นเมืองปราการระดับสาม คุณมีสิทธิ์เปิดฉากยิงได้อย่างเต็มที่ หากเป็นเมืองปราการระดับสอง ให้เน้นการเจรจาและการข่มขู่เป็นหลัก หาทางถอนคนกลับมาให้ได้"

"ส่วนถ้าเป็นเมืองปราการระดับหนึ่ง……"

เย่เต้าหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง "ทั่วทั้งสหภาพไกอาก็มีแค่นครศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนแห่งเดียว พวกเขาไม่ลดตัวมาเล่นลูกไม้กระจอกๆ แบบนี้หรอก"

"เข้าใจแล้วครับ"

"ไปเถอะ ระวังตัวด้วย"

การสื่อสารตัดไป ดวงตาเสือของหลี่เถี่ยเฉิงมีกลิ่นอายสังหารควบแน่นจนเกือบเป็นรูปธรรม

ความหมายของประธานสภานั้นชัดเจนมาก ขอเพียงเป็นเมืองเจียงเป่ย ก็ไม่ต้องเกรงใจ จัดหนักจัดเต็มไปเลย!

เหตุการณ์พรายทะเลว่างเปล่าครั้งก่อน บทเรียนราคาแพงที่หน่วยสอดแนมทั้งหน่วยถูกล้างบางยังคงติดตาอยู่

ครั้งนี้ เขาไม่มีทางส่งเครื่องบินสอดแนมธรรมดาไปตายอีกแล้ว

จะส่งทั้งที ต้องส่งดาบที่คมที่สุดไป!

จะรบทั้งที ต้องรบให้ศัตรูจำไม่ได้แม้แต่หน้าแม่ตัวเอง!

ชื่อแรกที่แวบขึ้นมาในสมองเขา คือร่างของชายหนุ่มที่หนุ่มจนเกินไปแต่กลับสร้างปาฏิหาริย์ได้เสมอคนนั้น

หานเฟิง

หลี่เถี่ยเฉิงไม่ลังเลต่อสายสื่อสารไปยังวิลล่าหมายเลข 9 ของมหาวิทยาลัยยุทธ์ตงไห่ทันที

หลังจากเสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นไม่กี่ครั้ง เสียงที่นอบน้อมและมั่นคงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น:

"สวัสดีครับ ที่นี่วิลล่าหมายเลข 9 ไม่ทราบว่าคุณคือท่านใดครับ?"

"ข้าคือหลี่เถี่ยเฉิง ข้ามาหาหานเฟิง มีสถานการณ์ทางทหารฉุกเฉิน!"

หลี่เถี่ยเฉิงเข้าเรื่องโดยตรง

"ที่แท้ก็ท่านนายพลหลี่นี่เอง"

ปลายสายคือพ่อบ้านหลิว "ต้องขอประทานโทษด้วยครับ ท่านหานกำลังปิดด่านบ่มเพาะอยู่ครับ ก่อนปิดด่านเขาสั่งไว้เป็นพิเศษว่า หากไม่ใช่ว่ามิติเร้นลับหลงเยวียนเปิดขึ้นอย่างเป็นทางการ หรือเมืองปราการประสบภัยพิบัติถึงคราวล่มสลาย มิฉะนั้นห้ามใครรบกวนเขาเด็ดขาดครับ"

หลี่เถี่ยเฉิงขมวดคิ้ว

เขาอยากจะสั่งให้ลุงหลิวไปเรียกหานเฟิงออกมาโดยตรง แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ปากแล้วต้องกลืนลงไป

เขารู้ดีว่า สำหรับอัจฉริยะระดับหานเฟิงแล้ว การปิดด่านบ่มเพาะในระดับลึกครั้งหนึ่งอาจหมายถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

หากฝืนไปขัดจังหวะ จนทำให้เกิดความเสียหายที่ไม่อาจแก้ไขได้ ความสูญเสียนั้นจะมหาศาลยิ่งกว่าท่าเรือเขี้ยวมังกรแห่งหนึ่งเสียอีก

เจ้าเด็กนั่นคือสมบัติล้ำค่าของ "โปรเจกต์ซินหั่ว" คือความหวังในอนาคตของเมืองตงไห่

"ก็ได้ ข้าเข้าใจแล้ว"

หลี่เถี่ยเฉิงกดข่มความร้อนใจในใจไว้ "อย่าไปรบกวนเขา รอเขาสะสางด่านออกมาแล้ว ให้เขาติดต่อข้าในทันที"

"ครับ ท่านนายพล"

หลังจากวางสาย หลี่เถี่ยเฉิงก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

แม้จะผิดหวังบ้าง แต่เขาไม่ได้ลนลาน

เพราะเจ้าเด็กหานเฟิงคนนั้น ได้ทิ้งของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้เขา

ไพ่ตายที่เพียงพอจะเปลี่ยนสถานการณ์รบได้

เขาเปิดหาอีกเบอร์หนึ่งแล้วกดโทรออก

"ท่านนายพล ในที่สุดท่านก็นึกถึงผมจนได้นะ!"

ทันทีที่ต่อสายได้ เสียงของจ้าวเทียนหลันก็ดังมาจากปลายสาย

"เทียนหลัน อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า"

หลี่เถี่ยเฉิงจงใจทำหน้าดุ "ไอ้พวกน้องใหม่พวกนั้น ฝึกกันไปถึงไหนแล้ว? คงไม่ใช่เอาเครื่องบินรบราคาหลายพันล้านไปเล่นเป็นเครื่องจำลองระดับสูงหรอกนะ?"

"รายงานท่านนายพล!"

จ้าวเทียนหลันยืดหลังตรงทันที น้ำเสียดังกังวาน

"สมาชิกหน่วยยูหยิ่งทั้ง 24 นาย ทำการฝึก ‘หล่อเลี้ยงด้วยโลหะเลือด’ ขั้นที่สองเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้วครับ!" "ระดับความสอดประสานระหว่างทุกคนกับเครื่องบินรบ โดยเฉลี่ยอยู่ที่ 78.3% ครับ!"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจที่รุนแรง

"ในจำนวนนี้ ระดับความสอดประสานของหวังรุ่ยและผม ทะลวงผ่าน 90% เรียบร้อยแล้วครับ!"

"90%?!"

ต่อให้หลี่เถี่ยเฉิงจะเตรียมใจไว้แล้ว พอได้ยินตัวเลขนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างแรง

"เจ้าเด็กหานเฟิงนั่น มันคือสัตว์ประหลาดโดยแท้จริงเลยนะ……"

หลี่เถี่ยเฉิงด่าพึมพำเบาๆ หนึ่งประโยค แต่บนใบหน้ากลับยิ้มจนแก้มปริ

เขากระแอมไอหนึ่งครั้ง น้ำเสียงกลายเป็นเคร่งขรึมถึงขีดสุด:

"รบได้ไหม?"

"รายงานท่านนายพล! หน่วยยูหยิ่งพร้อมเข้าสู่การรบจริงได้ทุกเมื่อครับ!"

น้ำเสียงจ้าวเทียนหลันเด็ดขาด เต็มไปด้วยความกระหาย

เดือนที่ผ่านมานี้ พวกเขาทำการฝึกหนักราวกับอยู่ในนรกทุกวัน

อัดอั้นเพลิงแค้นไว้เต็มอกมานานแล้ว กระหายที่จะใช้การรบจริงมาพิสูจน์พละกำลังของตนเอง

"ดี!"

หลี่เถี่ยเฉิงลุกขึ้นยืนทันที เสียงดังราวกับฟ้าร้อง

"ฟังคำสั่งข้า! ให้เจ้านำทีมย่อยสองทีม รวมเครื่องบินรบ ‘ยูหยิ่ง’ 12 ลำ มุ่งหน้าไปยังโรงเก็บเครื่องบินใต้ดินหมายเลข 7 ติดตั้งกระสุนรบจริงระดับสูงสุดซะ!" "เป้าหมายภารกิจของพวกเจ้า ท่าเรือเขี้ยวมังกร!" "ข้าต้องการให้พวกเจ้าไปถึงที่นั่นด้วยความเร็วที่สุด ตรวจสอบให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น!" "ข้าไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร หากบังอาจขวางทาง อนุญาตให้พวกเจ้าเปิดฉากยิงได้อย่างอิสระ!"

ในดวงตาหลี่เถี่ยเฉิงวาบประกายความโหดเหี้ยมออกมาสายหนึ่ง

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าหลี่เถี่ยเฉิงจะรับผิดชอบให้พวกเจ้าเอง!" "ไปซะ ให้ไอ้พวกสารเลวที่ชอบทำอะไรลับๆ ล่อๆ พวกนั้นได้เห็นกับตาซะบ้างว่า อะไรที่มันเรียกว่า ‘ยูหยิ่ง’ ที่แท้จริง!"

"ครับ! รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ!"

คำตอบของจ้าวเทียนหลันเกือบจะเป็นการคำราม

หลังจากวางสาย เขาก็หมุนตัวกลับทันที เผชิญหน้ากับเพื่อนร่วมทีมอีก 23 นายที่มีแววตาเร่าร้อนไม่แพ้กัน

"พวกเรา ทุกคนได้ยินแล้ว!"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น "การฝึกสิ้นสุดลงแล้ว! ท่านนายพลมอบสิทธิ์การเปิดฉากยิงให้พวกเราแล้ว!"

วึ่ง——

เหล่านักบินในห้องฝึกทั้งหมดพลันเกิดความโกลาหลขึ้นในพริบตา เจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่ถูกกดทับไว้ตลอดเดือนที่ผ่านมา ได้ระเบิดออกอย่างสมบูรณ์ในวินาทีนี้

"ในที่สุดก็ได้บวกกันสักที!"

"ขีปนาวุธของข้ามันหิวโซจนทนไม่ไหวแล้ว!"

หวังรุ่ยยิ่งตื่นเต้นจนชกฝาครอบเครื่องจำลองเสียงดังปัง

"กัปตัน อย่าพูดมากเลยครับ ออกคำสั่งเถอะ!"

จ้าวเทียนหลันหัวเราะอย่างโอหัง สะบัดมืออย่างแรง

"ทุกคนพร้อม! เป้าหมาย โรงเก็บเครื่องบินหมายเลข 7! ติดตั้งไอ้ตัวใหญ่ที่สุดของพวกเราซะ!" "ออกเดินทาง!" "ไปล่าไอ้พวกระยำนั่นกัน!"

ร่างทั้ง 12 ร่าง ราวกับลูกศร 12 ดอกที่หลุดจากคันศร พุ่งออกจากห้องฝึก ก่อเกิดเป็นพายุกระโชกแรงสายหนึ่ง

ยอดฝีมือน่านฟ้าเมืองตงไห่ที่อึดอัดมาตลอดทั้งเดือน ในที่สุดก็จะได้โฃว์เขี้ยวเล็บที่คมกริบที่สุดออกมาแล้ว

......