จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 294

บทที่ 294:เลื่อนขั้นการจัดอันดับ

ช่วงเช้าของเกมรุ่งอรุณมีระยะเวลานานมาก ซึ่งช่วงเช้ายาวนานถึง 16 ชั่วโมงต่อวัน นี้ทำให้ลูหลี่สามารถจัดการกับสิ่งต่างๆได้ก่อนที่จะออกจากระบบและไปนอน เขาไม่ได้เข้าสู่ระบบอีกจนถึงบ่าย และนี่ก็เป็นช่วงบ่ายของเกม นั้นจึงหมายความว่านี้เป็นตอนกลางคืนในโลกแห่งความเป็นจริง

ลูหลี่ออกจากห้องตีเหล็กและเดินไปที่ถนนสายการค้าอันแสนวุ่นวาย ผู้เล่นมากมายต่างก็ตั้งร้านค้าของตัวเองบนพื้นที่นี้

มีผู้เล่นขายทั้งอุปกรณ์และวัสดุ เช่นเดียวกับโรงแรมและแม้แต่ช่างตัดผมก็มี

ผู้เล่นทุกเชื้อชาติสามารถพบได้ที่นี่และดูเหมือนว่าธุรกิจในที่นี้กำลังเติบโต

ลูหลี่เดินเข้าไปในร้านขายเครื่องประดับ

"ท่านโจร มีอะไรให้ฉันช่วยหรือไม่ค่ะ?"

พนักงานขายที่นี้นั้นเป็นผู้เล่นและพูดภาษาที่เป็นมาตรฐานของอุตสาหกรรมค้าขาย

เธอไม่สามารถรู้ได้ว่าโจรคนนี้สามารถซื้ออะไรได้บ้าง ดังนั้นน้ำเสียงของเธอจึงดูไม่เป็นมิตร อีกทั้งเธอยังสลับกันทำงานในร้านขายของทั้งในโลกแห่งความเป็นจริงและโลกเสมือนจริงด้วย

ลูหลี่เหลือบมองที่เคาน์เตอร์และเห็นเครื่องประดับทองคำ หินมรกตและโลหะเป็นแถวๆ ไอเท็มเหล่านี้ส่วนใหญ่ก็มีอยู่ในชีวิตจริงด้วย

บริษัทเกมได้เปิดตัวฟังก์ชันใหม่ที่ทำให้เจ้าของธุรกิจสามารถสแกนผลิตภัณฑ์ที่พวกเขามีในชีวิตจริงเข้ามาในเกมได้ ผู้เล่นสามารถเลือกซื้อสินค้าเหล่านี้ได้ทั้งในเกมหรือในชีวิตจริงหรือทั้งสองอย่างก็ได้ จากนั้นสินค้าเหล่านั้นก็จะส่งไปที่บ้านของคุณ อีกทางเลือกหนึ่งคือคุณสามารถนำมันติดตัวไปและสวมใส่เข้าไปในเกมได้

"มีเครื่องประดับที่ได้จากกล่องขนมพระจันทร์ขายไหม?"ลูหลี่ถาม

ดอกไม้อ้างว้างได้รับตุ้มหูที่แสนสวยงามคู่หนึ่งจากกล่องนั้นและมอบให้กับมาสเรนที่เป็นน้องสาวของเขา นั้นทำให้ลูหลี่เห็นใบหน้าที่แสนอิจฉาของน้องสาวของเขา

เขาไม่ได้ขาดเงินเลยในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงคิดที่จะชื้อให้เธอสักหน่อย

ตลอดชีวิตของน้องสาวของเขา เครื่องประดับที่เธอมีก็คือสร้อยข้อมือดอกไม้ที่คุณสามารถซื้อได้จากร้านค้าริมถนน

"นี่คะ เรามีมงกุฎดอกไม้ที่หาได้ยากมาก ลองดูสิค่ะ "

พนักงานขายพาลูหลี่ไปที่เคาน์เตอร์และชี้ไปที่ไอเท็มในหน้าต่างกระจก

ไอเท็มชิ้นนี้คือดอกไม้สีเขียวมรกตเล็กๆข้างบนมีอะไรคล้ายๆหยดคริสตัลอยู่

ลูหลี่ลองจินตนาการว่ามันจะมีลักษณะเป็นอย่างไรบนหน้าผากของน้องสาวของเขาและรู้สึกพอใจมาก

คุณสมบัติของมันคล้ายคลึงกับไอเท็มที่ดอกไม้อ้างว้างได้รับ มันให้ค่าร่างกาย +5 ซึ่งดีกว่าไม่มีอะไรเลย

"ราคาเท่าไหร่?"

ในที่สุดเวลาแห่งการต่อรองได้มาถึงแล้ว พนักงานขายพูดช้าๆแล้วก็กลั้นลมหายใจ เพราะกลัวว่าเธอจะทำให้ลูกค้าตกใจ

"80 เหรียญทองคะ นอกจากนี้เรายังสามารถจัดส่งสินค้าชิ้นเดียวกันนี้ไปในโลกแห่งความเป็นจริงที่บ้านของคุณโดยมีราคาอยู่ที่ 120 เหรียญทองคะ"

เงิน 200 เหรียญทองมีค่าประมาณ 30,000-40,000 ดอลลาร์ซึ่งไม่ใช่เงินจำนวนเล็กน้อยเลย

อย่างไรก็ตามพนักงานขายดูเหมือนจะรู้ว่าลูหลี่กำลังคิดอะไรอยู่ เธอจึงอธิบายเพิ่มเติมไปว่า "เราเป็นร้านขายเครื่องประดับที่ใหญ่เป็นอันดับสองในประเทศจีนและสามารถพบได้ในเมืองต่างๆ เพชรพวกนี้ต่างก็เป็นเพชรที่มีคุณภาพสูงสุดจากประเทศบอตสวานา ... "

หลังจากได้ยินคำอธิบายอันแสนซับซ้อน ลูหลี่ก็รู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย

"ให้เครื่องประดับแบบนี้กับเด็กสาว ใครจะคิดกันว่ารสนิยมของผู้เชี่ยวชาญอันยอดเยี่ยมจะใสๆแบบนี้?"เสียงที่ดูเย็นชาดังขึ้นมาจากข้างหลังเขา

ลูหลี่หันหลังกลับมาและเห็นแฟรี่น้ำที่กำลังเอนตัวลงบนเคาน์เตอร์และมองดูเขา

เวลานี้เธอดูแตกต่างไปจากเดิมมาก แฟรี่น้ำไม่สวมชุดเกราะหนังและสวมชุดเครื่องแต่งกายที่ประดับด้วยขนนกแทน เธอดูราวกับคนที่อยู่ในผลงานศิลปะอันแสนคลาสสิก

"ฉันรู้สึกประหลาดใจจริงที่เจอเธอที่นี้" ลูหลี่พยักหน้าและไม่ได้ถามออกไปว่าเธอรู้ว่าเป็นเขาได้ยังไง

เขามักจะสวมใส่หน้ากากอยู่เสมอและในเวลานี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น เขาเริ่มรู้สึกว่าเขาไม่เป็นอิสระเลย เว้นเสียแต่ว่าเขาจะสวมใส่หน้ากาก แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องเฉพาะในเกมเท่านั้น

"นายกำลังซื้อของให้แฟนสาวงั้นเหรอ?"แฟรี่น้ำลุกขึ้นและมองไปที่อุปกรณ์เสริมของลูหลี่บนมือเขา

ลูหลี่มีสายตาที่ดี ด้วยวัสดุและรูปร่างของมันนั้น มันจะต้องถูกสร้างจากฝีมือของผู้เชี่ยวชาญ

"มันเป็นของขวัญของน้องสาวฉัน เธออายุครบ 15 ปีแล้ว" ลูหลี่ตอบเมื่อมองไปที่เครื่องประดับสีเขียวมรกต

"น้องสาวของนายโชคดีมากที่ได้พี่ชายที่ดีแบบนี้" ทัศนคติของแฟรี่น้ำตรงข้ามกับตอนที่พวกเขากำลังต่อสู้อยู่อย่างสิ้นเชิง

"ฉันจะชื้อมันและฉันจะชื้อมันในชีวิตจริงด้วย" ลูหลี่กล่าวยืนยันกับพนักงานขาย

"ใช้บัตรสมาชิกของฉันสิ ฉันเป็นลูกค้าประจำ ดังนั้นฉันจะเลยได้รับส่วนลด 20% มา" แฟรี่น้ำกล่าวเสนอออกมาขณะที่เธอยื่นการ์ดมาให้

พวกเขาได้ให้ความร่วมมือกันในหลายๆด้านอยู่แล้ว ลูหลี่จึงรู้สึกไม่ดีหากรับบัตรสมาชิกนั้นมาใช้

พนักงานขายหยิบบัตรไปและเดินผ่านทั้งลูหลี่และแฟรี่น้ำไป นอกเหนือจากเรื่องนี้แล้ว พวกเขาก็ไม่ได้พูดถึงอะไรอื่นอีกนอกเหนือจากการแข่งขันถ้วยเงา

แฟรี่น้ำได้เข้าร่วมการแข่งขันถ้วยเงาพร้อมกับนักเวทย์จากสมาคมดิสซี่คอสมฤตยูเขียวส้มและนักบวชสตาร์เบบี้ พวกเขาได้เข้าสู่รอบ 100 ทีมสุดท้าย โดยไม่มีการพ่ายแพ้แม้แต่ครั้งเดียวด้วยองค์ประกอบ โจร นักเวทย์และนักบวช

สมาคมดิสซี่คอสอยู่ที่อันดับเจ็ดในการจัดอันดับ ดังนั้นความแข็งแกร่งของพวกเขาจึงไม่สามารถถูกมองข้ามได้เลย

"ดีนะที่ฉันไม่ได้เจอกับพวกนาย ฉันได้ยินว่าการต่อสู้ของนายกับเกรชเป็นที่น่าตื่นเต้นมาก รีเพลย์จากเว็บไซต์ทางการมียอดเข้าชมกว่า 100 ล้านครั้งแล้ว "แฟรี่น้ำกล่าว

"กว่า 100 ล้านงั้นเหรอ" ลูหลี่สูดลมหายใจเข้า "ฉันจะได้รับเงินจากส่วนนี้ไหม?"

โดยทั่วไปแล้ว จะมีการจ่ายเงิน 10 เหรียญทองแดงสำหรับการคลิกดูรีเพลย์ซ้ำๆจากเว็บไซต์ทางการ ปกติแล้วจำนวนยอดชมนั้นจะไม่มากนักหากเป็นผู้เล่นปกติ แต่จำนวนการรับชมที่มากกว่า 100 ล้านนั้นทำให้ได้รับเงินจำนวนมากอย่างแน่นอน จ

"อือ นายได้รับเงินส่วนนี้" แฟรี่น้ำก็ไม่สะทกสะท้านกับความจริงที่ว่าลูหลี่กำลังทำเงินเป็นจำนวนมาก เธอเป็นคนที่ค่อนข้างไม่ตื่นเต้นกับเรื่องพวกนี้ทั้งหมด

"บริษัทเกมบ้าไปแล้ว ... " ลูหลี่กัดริมฝีปากของเขาและดูเหมือนว่าเขาจะทำอะไรไม่ค่อยถูก

"นายมั่นใจว่านายจะเข้ารอบชิงชนะเลิศไหม?"แฟรี่น้ำถาม

"ไม่"ลูหลี่ส่ายหัว

"โกหก!"

"ไม่เลย ฉันพูดจริงๆ."

"ถ้านายไม่มั่นใจแล้วทำไมนายถึงยังคงมีไพ่ตายอยู่อีก? ฉันคิดว่าถ้าไม่ใช่เพราะเกรชแล้ว นายคงจะไม่เปลี่ยนอาวุธ "สายตาของแฟรี่น้ำที่มองมานั้นดูไม่พอใจมาก

ปากของลูหลี่นั้นกำลังจะอ้าปากเพื่อพูดอะไรบ้างอย่างออกมา แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกไป

"แล้วทักษะนั้นอะไรงั้นเหรอ?แฟรี่น้ำเดินเข้ามาและจ้องมองไปที่ดวงตาของลูหลี่

ใบหน้าของลูหลี่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าพันคอของเขา แต่ความรู้สึกของเขาที่แสดงออกมาก็ยังคงสามารถสื่อได้ผ่านสายตาของเขา

แน่นอนแฟรี่น้ำก็ผิดหวังในเรื่องนี้

นอกเหนือจากความตกใจเล็กน้อยที่เห็นแฟรี่น้ำเดินเข้ามาหาเขาอย่างฉับพลันที่ร้านนี้ สายตาของลูหลี่ก็ทั้งสงบและไม่สั่นคลอนเลย

ความตั้งใจของเขานั้นชัดเจนมาก เธออยากรู้ แต่เขาก็ไม่มีทางที่จะบอกเธอ

แฟรี่น้ำสงสัยว่าลูหลี่คงจะคิดว่าเธอสวยเกินไป มิฉะนั้นเขาคงจะไม่เงียบต่อหน้าเธอ

"มันจะน่ารำคาญมาก ถ้าฉันเจอนายในการแข่งขัน" แฟรี่น้ำถอนหายใจ

"เหมือนกัน" จากนั้นลูหลี่ก็กล่าวปลอบใจด้วยความลังเล "ทำไมเธอถึงไม่ไปฟาร์มละ? ทุกคนไม่ได้พยายามที่จะเพิ่มระดับไปที่ 25 อยู่งั้นเหรอ?""

"ฉันอยู่ระดับ 25 แล้ว" แฟรี่น้ำตอบ

ลูหลี่รู้สึกประหลาดใจไปพักหนึ่งก่อนที่เขาจะเปิดบอร์ดจัดอันดับระดับอย่างรวดเร็ว นอกเหนือจากผู้เล่นที่อยู่ในกลุ่มทหารรับจ้างซินซินแล้ว ยังมีอีกสองสามคนที่อยู่ในระดับ 25

ข้อได้เปรียบในเรื่องระดับของพวกเขานั้นหายไปแล้ว

"นายยังคงมีความเชื่อมั่นในการเข้ารอบชิงชนะเลิศอยู่ไหม?"แฟรี่น้ำไม่เคยเห็นใบหน้าของลูหลี่ซีดเลยมาก่อน เธอจึงถามออกไปอย่างช่วยไม่ได้

อย่างไรก็ตามลูหลี่ก็ตกใจเพียงชั่วครู่เท่านั้น เขารีบดึงอารมณ์กลับมาและถามต่อว่า "พวกเธอใช้ระเบิดเพื่อเพิ่มระดับไหม?"

เขาได้มอบระเบิดให้แก่ เชน วันเซนในตอนเช้านี้และผู้เล่นที่ชื้อไปก็อยู่ในบอร์ดจัดอันดับ ซึ่งเชน วันเซนนั้นคงใจร้อนมากๆแน่

พวกเขาได้ตกลงกันแล้วว่า เขาจะขายมันออกไป ถ้าเขาไม่ได้ใช้มัน อย่างไรก็ตามหากพวกมันถูกขายและถูกงานโดยผู้เล่นคนอื่น ลูหลี่ก็อาจจะกังวลแค่เล็กน้อย แต่นี้มันต่างออกไป

ถ้าเขาซ่อนระเบิดเหล่านี้ไว้และรอจนกว่าการแข่งขันจะจบลงก่อนที่ขายพวกมันแล้วละก็ เหตุการณ์แบบนี้คงจะไม่เกิดขึ้น...