บทที่ 271 ครูสอนพิเศษแห่งปราสาทลึกลับ 2

บทที่ 271 ครูสอนพิเศษแห่งปราสาทลึกลับ 2

สาวใช้ลีอากลับมาเร็วมาก

ดูเหมือนเธอจะทำความสะอาดตัวเองแล้ว แต่บนตัวยังคงมีกลิ่นคาวเลือดที่ขจัดออกไม่หมดจางๆ

"เชิญตามฉันมาค่ะ คุณจู๋อิน"

จู๋อินลุกขึ้น ตบหัวเจ้าบาร์บาร่าเบาๆ "ไปกันเถอะ บาร์บาร่า เราไปเจอหนูน้อยน่ารักที่ชื่อเหมือนเธอกันเถอะ"

บาร์บาร่า: ...

ถ้าไม่ได้เห็นผู้สมัครสองคนก่อนหน้า มันคงจะคาดหวังน่าดู

ห้องของคุณหนูตั้งอยู่บนที่สูงของปราสาท

ลีอาเดินนำหน้า จู๋อินเดินตามหลัง ฝ่าเท้าเหยียบย่ำลงบนบันไดหินทีละขั้น ชายกระโปรงกว้างปัดผ่านพรมสีแดงฉาน

บางครั้งตรงมุมเลี้ยว จะมีแสงเทียนสลัวๆ ส่องสว่างอยู่บ้าง

จู๋อินถอนหายใจ

สาวใช้ที่อยู่ด้านหน้าพูดเสียงเย็น "คุณจู๋อินมีอะไรไม่พอใจหรือเปล่าคะ"

จู๋อิน "ก็ไม่ถึงกับไม่พอใจ แค่อยากจะเสนอแนะเล็กๆ น้อยๆ"

เธอชี้ไปที่บันไดแคบๆ ยาวเหยียดนี้ แล้วแนะนำด้วยความจริงใจ "คุณหนูคงไม่ขัดสนเรื่องเงินใช่ไหม? ในเมื่อไม่ขัดสนเรื่องเงิน ฉันคิดว่าน่าจะเจาะหน้าต่างที่ผนังเพิ่มสักหน่อย ทางที่ดีควรทำบันไดให้กว้างขวางกว่านี้"

"แสงสว่างตรงนี้มันน้อยเกินไป อาศัยอยู่นานๆ จะรู้สึกอึดอัดเอานะ"

สาวใช้หันกลับมามองเธอ ร่างกายของเธอไม่ได้ขยับ แต่ศีรษะหมุนกลับมาหนึ่งร้อยแปดสิบองศา จ้องมองเธอเขม็ง

จู๋อินจ้องตอบด้วยความประหลาดใจ "คุณสาวใช้คะ กระดูกต้นคอของคุณ... มีโรคประจำตัวอะไรหรือเปล่าคะ"

สาวใช้: ...

ศีรษะหมุนกลับไป ดูเหมือนเธอจะตระหนักได้ว่าครูสอนพิเศษที่มาสมัครคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา จึงเลิกใช้วิธีหลอกเด็กแบบนี้ขู่เธอ

จู๋อินถูกพามาที่หน้าประตูห้องหนึ่ง ลีอาเคาะประตู เมื่อได้รับอนุญาต ก็บอกจู๋อินว่า "คุณหนูบาร์บาร่าให้คุณเข้าไปได้"

เธอจ้องมองจู๋อินอย่างมืดมน แสยะยิ้มจนเห็นฟันขาวซีด "หวังว่าจะได้เห็นคุณรอดชีวิตออกมานะคะ คุณผู้หญิง"

จู๋อินยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน "ขอให้สมพรปาก"

ผลักประตูเข้าไป

สิ่งที่เห็นคือพรมสีแดงฉานอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิด

นี่คือห้องขนาดมหึมา

ห้องถูกตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ ตรงข้ามกับประตูมีกระจกบานใหญ่ตั้งอยู่

เด็กสาวผมทองสวมชุดนอนสไตล์เอ็มไพร์สีขาว กำลังนั่งหันหลังให้จู๋อินอยู่หน้ากระจก

จากมุมมองของจู๋อิน เห็นเพียงผมสีทองยาวสลวยเป็นประกายระยิบระยับในห้องที่มืดสลัว

สายตาที่น่าขนลุกคู่หนึ่งมองมาจากในกระจก

จู๋อินมองกลับไป สบเข้ากับดวงตาสีเขียวที่ดูมืดมนคู่หนึ่ง ราวกับมรกตที่งดงามคู่หนึ่ง

เด็กสาวที่นั่งหน้ากระจกหันกลับมา พอเห็นเธอ ก็ดูเหมือนจะดีใจมาก "เธอคือครูสอนพิเศษคนใหม่ของฉันเหรอ"

ในเวลาเดียวกัน เด็กสาวในกระจกก็แสยะยิ้ม แยกเขี้ยวส่งยิ้มสยองขวัญให้เธอ

จู๋อิน "ยังบอกไม่ได้ ฉันอยากเป็นครูสอนพิเศษของคุณก็จริง แต่จะสามารถรับหน้าที่ได้หรือไม่ ก็ต้องดูความต้องการของคุณด้วย"

เธอทำเป็นมองไม่เห็นปีศาจในกระจก

เด็กสาวเอียงคอจ้องมองเธอ ยิ้มหวานหยด "เธอใจกล้าดีนะ ฉันชอบคนใจกล้า"

จู๋อินก็ยิ้มอย่างเป็นมิตรเช่นกัน "งั้น คุณหนูบาร์บาร่า ตอนนี้ฉันเป็นครูสอนพิเศษของคุณแล้วหรือยังคะ"

บาร์บาร่าไม่ตอบ เพียงแค่พูดว่า "ฉันหวีผมไม่เรียบร้อยสักที เธอช่วยหวีผมให้ฉันหน่อยสิ ถ้าทำให้ฉันพอใจได้ ฉันก็จะจ้างเธอ"

จู๋อินคิดสักพัก ก็พยักหน้าตกลง "แม้ว่าวิธีการทดสอบครูสอนพิเศษของคุณจะแปลกไปสักหน่อย แต่ฉันรับได้ค่ะ"

เธอเดินไปที่หน้ากระจก รับหวีทองคำอันเล็กประณีตมา แล้วเริ่มหวีผมยาวของคุณหนูอย่างตั้งใจ

ความหนาวเย็นยะเยือกแผ่ซ่านมาจากด้านหลัง

จู๋อินกำลังก้มหน้า มือขวาถือหวี มือซ้ายจับปอยผมสีทอง หวีผมให้เด็กน้อยอย่างจริงจัง

เธอโน้มตัวลงพอดี เพื่อหยิบสร้อยคออัญมณีสีเขียวที่สวยงามจากกล่องเครื่องประดับด้านข้าง

เงาดำที่พุ่งเข้ามาจึงคว้าได้แต่อากาศ

คุณหนูเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ได้ยินจู๋อินพูดยิ้มๆ ว่า "สร้อยเส้นนี้ดูเหมือนจะเข้ากับดวงตาของคุณมากเลยนะคะ"

มือพลันรู้สึกหนักอึ้ง

ศีรษะสวยงามที่เดิมทีตั้งอยู่บนลำคอระหงของคุณหนู จู่ๆ ก็ขาดผึง แล้วกลิ้งตกลงมา

จู๋อินที่ในมือยังกำผมสีทองไว้กระจุกหนึ่ง ศีรษะนั้นจึงไม่ได้กลิ้งตกพื้น แต่ถูกเธอหิ้วเอาไว้ในมือ

"อุ๊ย!" เธอร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ

ศีรษะที่ถูกเธอหิ้วอยู่ลืมตาขึ้น จ้องมองเธออย่างเย้ยหยัน

แล้วก็ได้ยินจู๋อินถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงโล่งอก "โชคดีที่มือฉันรับไว้ทัน ไม่งั้นกลิ้งตกพื้นพรมเปื้อนแน่"

ศีรษะของคุณหนู: "..."

วินาทีต่อมา มันก็ถูกคนยกสูงขึ้น

จู๋อินประคองใบหน้าของศีรษะนั้น พินิจดูครู่หนึ่ง แล้วออกแรงกดกลับเข้าไปให้เธอ

เด็กสาวในกระจกเบิกตากว้าง เผยสีหน้าเจ็บปวด—กระดูกคอของเธอเหมือนจะถูกกดจนแทบหัก

จู๋อินลูบตรงรอยต่อ พอใจ "ต่อได้เนียนกริบ ดูไม่ออกเลยว่าเคยขาด"

พร้อมกับมองเด็กสาวที่นั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้อย่างตำหนิ "ศีรษะเป็นของสำคัญขนาดนี้ ต้องรักษาให้ดีสิคะ อย่าให้หลุดง่ายๆ สิ"

เธอแนะนำด้วยความหวังดี "ฉันพอจะเย็บปักถักร้อยเป็นอยู่บ้าง ถ้าศีรษะของคุณไม่แน่นพอ ให้ฉันช่วยได้นะ"

"ฉันจะใช้เข็มกับด้ายเย็บวนให้สักรอบ รับรองว่าหัวกับตัวจะติดกันแน่นหนา บิดยังไงก็ไม่ขาด" จู๋อินถาม

"ว่าไงคะ?"

คุณหนูตรงหน้าหุบยิ้มหวาน เธอมองจู๋อินตาเขม็ง "เธอทำฉันเจ็บ"

จู๋อินทำหน้าไร้เดียงสา "อ้าว เหรอคะ? งั้นต้องขอโทษจริงๆ แต่คุณควรทำตัวให้ชินไว้นะ เพราะต่อไปอาจจะยังต้องเจ็บอีก"

วินาทีถัดมา ผมสีทองบนศีรษะของคุณหนูก็งอกยาวออกมาอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นเส้นสายพุ่งเข้าใส่ร่างของจู๋อิน

ไม่ต้องสงสัยเลย ถ้าโดนแทงสักที ร่างกายต้องถูกทะลวงเป็นรูพรุนแน่

ในมือของจู๋อิน... ปรากฏกรรไกรเล่มหนึ่ง

เธอทำหน้าประหลาดใจ "คุณหนูบาร์บาร่า ผมของคุณงอกงามเกินไปแล้วนะ วิธีการแบบนี้ ถ้าเอาไปใช้ในไร่นาน่าจะมีประโยชน์มาก"

"แต่สำหรับคุณหนูตระกูลขุนนาง ผมที่ยาวเกินไปจะจัดทรงยากนะคะ"

เธอลงมือกรรไกรฉับไว แสงเย็นวาบผ่านไปหลายครั้ง

บนพื้นมีผมสีทองกองหนาเตอะ

คุณหนูจ้องมองจู๋อินอย่างเหม่อลอย

ไม่ใช่แค่คนตรงหน้า แม้แต่คนในกระจกก็ตะลึงงัน

จู๋อินเหลือบมองเธอ แล้วทำท่าเขินอายนิดหน่อย "อ๊ะ ฉันไม่ถนัดตัดผม ขอโทษด้วยนะคะ อาจจะช่วยตัดเล็มให้... สั้นไป นิด หน่อยนะคะ"

คุณหนูเดิมทีแค่โกรธ จนกระทั่งเธอตั้งใจจะทำให้ผมงอกออกมาใหม่

"เส้นผม" ของเธอ โดยเนื้อแท้แล้วเป็นเพียงวิธีการโจมตีรูปแบบหนึ่งของเธอ ในเมื่อสามารถงอกยาวได้ไม่จำกัด ตามทฤษฎีแล้ว ต่อให้ขาดไป ก็ควรจะงอกใหม่ได้

แต่ทว่าตอนนี้ ไม่รู้ทำไม ผมของเธอที่ถูกจู๋อินจับกดแล้วใช้กรรไกรตัดจนถึงเหนือต้นคอ

ไม่-สา-มารถ-งอก-กลับ-มา-ได้-อีก-แล้ว!

คุณหนูโกรธ

คุณหนูโกรธจนตาแดงก่ำ

คุณหนูร้อง "แง" แล้วปล่อยโฮออกมาดังลั่น