บทที่ 505 เกมเทพเจ้า: ร้านอาหารอลวน 20
บทที่ 505 เกมเทพเจ้า: ร้านอาหารอลวน 20
บทที่ 505 เกมเทพเจ้า: ร้านอาหารอลวน 20
ภายในห้องมีเสียงของถังปลาหมึกยักษ์ดังขึ้นเช่นกัน เมื่อก่อนมันจะตอบกลับก็ต่อเมื่ออวี๋สวินเกอร้องขอต่อเวลาเท่านั้น ทว่าตอนนี้มันกลับพูดว่า
"ไม่เลว เจ้าได้รับการบรรจุแล้ว"
อวี๋สวินเกอ: ?
ที่แท้นายก็อยากจะหาคนที่ดีกว่าแล้วคัดฉันทิ้งมาตลอดเลยงั้นสิ?! จัดทีมแล้วยังเปลี่ยนตัวได้อีกเหรอ
ถังปลาหมึกยักษ์: "ยังต้องต่อเวลาอีกไหม"
อวี๋สวินเกอ: "ต่อ! ฉันอยากจะทำอาหารทั้ง 18 จานให้ออกมาเป็นระดับอาหารรสเลิศหาตัวจับยาก"
ถังปลาหมึกยักษ์: "ตกลง"
จากนั้นเวลานับถอยหลังภายในห้องก็เพิ่มขึ้นไปอีก 900 วันรวด โดยไม่สนใจเลยว่าอวี๋สวินเกอจะทนรับความโดดเดี่ยวเป็นเวลานานขนาดนี้ได้หรือไม่
อวี๋สวินเกอถึงกับสงสัย "การแข่งขันนี้มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอคะ"
ถังปลาหมึกยักษ์: "ข้าไม่ชอบความพ่ายแพ้"
อวี๋สวินเกอรู้สึกว่าปลาหมึกยักษ์ตัวนี้ไม่ได้พูดความจริง แต่เธอจะทำอะไรได้ล่ะ หลังจากขอบคุณเถ้าแก่แล้วเธอก็ศึกษาอาหารโพชั่นต่อไป
เธอไม่รู้ว่าเถ้าแก่ปลาหมึกยักษ์ต้องการอะไร เธอรู้แค่ว่าตัวเองต้องรับประกันให้ได้ว่าจะไม่ถูกถังปลาหมึกยักษ์เตะออกจากทีม การได้จัดทีมกับถังปลาหมึกยักษ์ สำหรับเธอแล้วผลดีย่อมมีมากกว่าผลเสียอย่างแน่นอน
บางครั้งถังปลาหมึกยักษ์ก็จะเพิ่มส่วนผสมโพชั่นหรือวัตถุดิบผักผลไม้ที่อวี๋สวินเกอไม่ได้ระบุชื่อขอไปเข้ามาให้ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าพวกมันจะหามาจากข้างนอก
อวี๋สวินเกอไม่ปฏิเสธสิ่งที่ส่งมาและกล้าที่จะทดลอง บางครั้งก็ฉีกเมนูอาหารก่อนหน้านี้ทิ้งอย่างไม่ลังเลเลย
การที่เธอบอกว่าจะทำอาหารทั้ง 18 จานให้ออกมาเป็นระดับอาหารรสเลิศหาตัวจับยากนั้นไม่ได้เป็นเพียงการหลอกลวงถังปลาหมึกยักษ์เพื่อจะได้ใช้มิตินี้ให้นานขึ้น แต่เธอต้องยกระดับคุณค่าของตัวเองในทีมนี้ให้สูงขึ้น
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถยื้อเวลาที่ตัวเองจะถูกรุมล้อมปราบปรามออกไปได้...
900 วัน สิ่งเดียวที่อยู่ข้างกายและสามารถพูดคุยด้วยได้ก็มีเพียง B8017913
บางครั้งเธอก็มีความรู้สึกเหมือนได้กลับไปอยู่ในหอคอยอีกครั้ง ตอนนั้นเธอก็มักจะเป็นแบบนี้ พอหาฮูกโอ๊กที่ทำอาหารเก่งๆ เจอ หลังจากฝากตัวเป็นศิษย์แล้วก็เอาแต่ทำอาหารวันแล้ววันเล่า
บางครั้งที่เธออยากจะฝึกฝนการเล่นแร่แปรธาตุ เธอก็จะพาผู้ทรยศหนีไปพร้อมกับถูหลาน ไปซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของเซินไห่ หาสถานที่เงียบสงบหลบซ่อนตัว
เพียงแต่ในปีเหล่านั้นคนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอคือถูหลาน ทว่าตอนนี้กลับเป็นเผ่าจักรกล
ความจริงแล้วอารมณ์ของมันก็ค่อนข้างหลากหลาย แต่อวี๋สวินเกอก็รู้ดีว่าอารมณ์ส่วนใหญ่ของมัน ไม่สิ อารมณ์ 99% ของมันล้วนเป็นสิ่งที่จำลองขึ้นมาทั้งนั้น
มีช่วงเวลาน้อยครั้งมากที่มันจะเผยให้เห็นมุมที่งุ่มง่ามและสับสน จากนั้นพอบ่นพึมพำสองสามประโยคก็จะเงียบลง อวี๋สวินเกอมักจะรู้สึกว่านั่นบางทีอาจจะเป็นช่วงเวลาที่เป็นของ B8017913 จริงๆ
ก็เหมือนกับช่วงเวลาหลังจากที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือหรือคอมพิวเตอร์ดับลง มันกำลังใช้ความคิด ไม่ใช่กำลังทำงานหรือประมวลผลอยู่
B8017913 ชอบมาชวนเธอคุยมาก อวี๋สวินเกอไม่เคยห้าม ซ้ำยังปล่อยให้ B8017913 สามารถเข้ามารบกวนเธอได้ตามสบาย ถึงขั้นสามารถหาวิธีก่อกวนเธอได้ด้วย
เพราะสภาพแวดล้อมตอนที่เธอทำอาหารอยู่ข้างนอกย่อมไม่มีทางเงียบสงบและปลอดภัยเหมือนอย่างในมิตินี้อย่างแน่นอน
การแข่งขันทำอาหารนั้นจะต้องคึกคักมากแน่ๆ เธอมีสกิลยอดกุ๊กแดนมังกรเหรอ?ยอดกุ๊กแดนมังกร!ที่สามารถใช้ขัดจังหวะและควบคุมผู้เล่นคนอื่นแบบเบ็ดเสร็จได้ 3 วินาทีในช่วงเวลาสำคัญเพื่อเป็นการก่อกวน ผู้เล่นคนอื่นก็สามารถใช้วิธีการต่างๆ มาก่อกวนได้เหมือนกันนี่นา
อาหารเย็น อาหารร้อน ซุป ของหวาน อาหารจานหลัก เครื่องดื่ม ไม่รู้ว่าขั้นตอนของการแข่งขันทำอาหารจะเป็นอย่างไร อวี๋สวินเกอจึงพยายามเตรียมตัวให้พร้อมสรรพที่สุดเท่าที่จะทำได้
วัตถุดิบที่ถังปลาหมึกยักษ์ลักพาตัวมามีเพียงทิงโจวจิ้งเอ๋อแค่ตัวเดียว เธอจึงออกแบบเมนูอาหารตามขั้นตอนของการจัดงานเลี้ยงหนึ่งชุด แต่ถึงอย่างนั้น อวี๋สวินเกอก็ยังต้องเตรียมตัวเอาไว้อีกเยอะๆ
ดังนั้นหลังจากที่ทำอาหารทั้ง 18 จานให้ออกมาเป็นอาหารรสเลิศหาตัวจับยากได้แล้ว เธอมองดูเวลา ก็พบว่ายังเหลืออีกสามร้อยกว่าวัน เธอจึงเริ่มออกแบบเมนูอาหารประเภทอื่นๆ เพิ่มเติม
B8017913:「เธอไม่ลองพยายามรังสรรค์อาหารรสเลิศหาตัวจับยากระดับสองดาวดูหน่อยเหรอ」
อวี๋สวินเกอ:「ไม่ล่ะ แค่หนึ่งดาวก็ถือเป็นขีดจำกัดของฉันแล้ว การเล่นแร่แปรธาตุของฉันยังแข็งแกร่งไม่พอ ต้องเลื่อนระดับให้ถึงระดับปรมาจารย์เสียก่อนถึงจะทำได้」
เวลาที่ควรจะมั่นใจก็ต้องมั่นใจ เวลาที่ควรจะใช้เหตุผลก็ต้องมีสติ
อวี๋สวินเกอรีบคว้าเวลาคิดค้นเมนูอาหารขึ้นมาได้อีก 3 จาน พร้อมกับขนมขบเคี้ยว 2 ชนิดและของกินเล่นแบบฟาสต์ฟู้ดอีก 5 ชนิด
ทว่าขนมขบเคี้ยวและของกินเล่นแบบฟาสต์ฟู้ดล้วนเตรียมไว้สำหรับตอนที่กลับไปเปิดร้านอาหารบนถนนสายอาหารหลังจากนี้ วัตถุดิบที่ใช้ก็ไม่ใช่ทิงโจวจิ้งเอ๋อ
ถึงตอนนั้นก็คงไม่สามารถให้ทิงโจวจิ้งเอ๋อมาอยู่ประจำที่ร้านอาหารของพวกเธอได้จริงๆ หรอก
เธอเนี่ยยินดี แต่ทิงโจวจิ้งเอ๋อก็คงจะไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่
ตอนที่เวลานับถอยหลังใกล้จะสิ้นสุดลง อวี๋สวินเกอยังรู้สึกเสียดายนิดหน่อย
ห้องครัวตรงหน้าสีสันซีดจางลงอย่างรวดเร็ว พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง อวี๋สวินเกอก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่บนหลังของถังปลาหมึกยักษ์แล้ว ขาของเธอยังคงถูกหนวดมัดเอาไว้ แต่ม่ายหมางปูปูกลับได้รับอิสระแล้วและกำลังบินอยู่ข้างๆ
ส่วนพวกเธอกลุ่มนี้กำลังอยู่ในตลาดที่เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง
ทั้งบนพื้นดินและบนท้องฟ้าต่างก็มีแผงลอยตั้งอยู่ ระยะห่างระหว่างแผงลอยแต่ละแผงนั้นห่างกันมาก ผู้เล่นและสิ่งมีชีวิตในจักรวาลที่มีรูปร่างหน้าตาแปลกประหลาดหลากหลายรูปแบบเดินขวักไขว่ซื้อของกันไปมา โดยไม่มีใครส่งเสียงออกมาเลย
คนระมัดระวังตัวแจอย่างอวี๋สวินเกอ พอเห็นรอบด้านเงียบสงัด ปฏิกิริยาแรกของเธอก็คือในเมื่อที่นี่ไม่มีเสียง เธอก็ไม่สามารถส่งเสียงได้เช่นกัน เธอหันไปมองม่ายหมางปูปู ฝ่ายหลังก็กำลังมองเธออยู่พอดี
เธออยู่ในมิติมา 1200 วัน หากเปลี่ยนเป็นเวลาโลกภายนอกก็แค่ 1200 วินาที หรือ 20 นาทีเท่านั้นเอง
แต่บนตัวของม่ายหมางปูปูกลับมีบาดแผลเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยเลย
ม่ายหมางปูปูแกว่งก้ามปูไปมา อวี๋สวินเกอก็เข้าใจความหมายของปูติดเน็ตตัวนี้ได้ในทันที เธอเปิดบอร์ดจัดอันดับบันไดสวรรค์ขึ้นมา แล้วค้นหาคำพูดของม่ายหมางปูปูท่ามกลางข้อความที่เลื่อนไหลอย่างรวดเร็ว
[ม่ายหมาง•ปูปู]: น่าเสียดายจัง ทำไมเจ้าถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ
[ไจ้จิ่ว•สวินเกอ]: ที่นี่ก็มีกฎด้วยเหรอ?
[ม่ายหมาง•ปูปู]: อืม
[ไจ้จิ่ว•สวินเกอ]: ยืนดีแบ่งปันหน่อยมั้ย?
[ม่ายหมาง•ปูปู]: ไม่ยินดี
[ไจ้จิ่ว•สวินเกอ]: เดาไว้แล้วล่ะ ขอสาปแช่งนาย
ม่ายหมางปูปูคงแทบจะรอให้เธอตายสักสองสามครั้งไม่ไหวแล้วล่ะสิ ยังไงซะก็สามารถฟื้นคืนชีพได้ ไม่กระทบต่อการแข่งขันทำอาหารอยู่แล้ว แถมถ้าเธอตายในตลาด ถังปลาหมึกยักษ์ก็จะไม่มาพาลโกรธเขาด้วย
อวี๋สวินเกอกำลังเลื่อนดูประวัติการแชตก่อนหน้านี้ เพื่อดูว่าในช่วงเวลาที่เธอหายไปนั้น ทุกคนได้แลกเปลี่ยนข้อมูลอะไรใหม่ๆ กันบ้างหรือไม่
มีทั้งตามหาคน ประกาศรับซื้อวัตถุดิบ ด่าทอกัน และก็ยังมีรับซื้อพ่อครัวด้วย
เพื่อนร่วมทีมตำแหน่งพ่อครัวในที่แห่งนี้สามารถ "โอนย้าย" ได้จริงๆ แต่การเป็นฝ่ายขอออกจากทีมจะต้องรับบทลงโทษการตายหนึ่งครั้ง ถ้าหัวหน้าทีมเตะพ่อครัวออกหลังจากจัดทีมแล้ว ก็จะต้องรับบทลงโทษการตายหนึ่งครั้งเช่นกัน
แต่เมื่อเทียบกับบทลงโทษการตายในช่วงแรกแล้ว การที่ไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันและสูญเสียสิทธิ์ในการบริหารร้านอาหารไปย่อมเป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่า ดังนั้นในตอนนี้ราคาของพ่อครัวในช่องแชตจึงเรียกได้ว่าถูกปั่นจนพุ่งทะยานอย่างร้อนแรงเลยทีเดียว
ยังมีมือใหม่เข้ามาถามว่าสิ่งมีชีวิตในจักรวาลกับผู้เล่นมีความแตกต่างกันอย่างไร แต่กลับไม่มีผู้เล่นระดับท็อปคนไหนยอมตอบให้
ความจริงอวี๋สวินเกอก็อยากจะถามเหมือนกัน โชคดีที่ตอนนี้เธอมีฝ่ายบริการลูกค้าแล้ว
อวี๋สวินเกอ:「สิ่งมีชีวิตในจักรวาลกับผู้เล่นมีความแตกต่างกันยังไงเหรอ」
B8017913:「ผู้เล่นก็คือสิ่งมีชีวิตที่ยังมีดาวเคราะห์และอารยธรรมเป็นของตัวเอง ส่วนสิ่งมีชีวิตในจักรวาลคือสิ่งมีชีวิตที่บ้านเกิดและอารยธรรมถูกทำลายไปแล้ว และไม่เต็มใจที่จะไปใช้ชีวิตอยู่บนดาวเคราะห์ของอีกฝ่าย」
B8017913:「อย่างเช่น หลังจากที่ไจ้จิ่วถูกเจ๋อหลานตีแตกแล้ว」
อวี๋สวินเกอ:「เปลี่ยนคำเปรียบเทียบใหม่สิ นายลองสลับกันดู」
B8017913:「......อย่างเช่น หลังจากที่เจ๋อหลานถูกไจ้จิ่วตีแตกแล้ว ผู้เล่นของเจ๋อหลานไม่เต็มใจที่จะไปใช้ชีวิตอยู่บนดาวไจ้จิ่ว ไม่เต็มใจที่จะใช้ชื่อไจ้จิ่วออกไปท่องโลกภายนอก ดังนั้นมันจึงทำได้เพียงเลือกที่จะเข้าสู่อวกาศเพื่อเร่ร่อนไปตามยถากรรม」
B8017913:「มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะมีความกล้าพอที่จะทิ้งดาวเคราะห์ดวงหนึ่งไป และท่องไปในจักรวาลเพียงลำพัง」
B8017913:「ท่ามกลางจักรวาลอันกว้างใหญ่ ก็มีเพียงผู้แข็งแกร่งตัวจริงเท่านั้นถึงจะสามารถมีชีวิตรอดท่ามกลางการเร่ร่อนและความโดดเดี่ยวอันยาวนานได้」