บทที่ 51 หมู่งูคลั่ง

บทที่ 51 หมู่งูคลั่ง

บนถนนเก่าเส้นหนึ่งที่แทบถูกพืชพรรณยึดครองทั้งหมด สมาชิกหน่วยพิษงูสี่คนกำลังเคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

ทันใดนั้น ศพสัตว์ร้ายตัวหนึ่งร่วงลงมาจากดาดฟ้าตึกข้างทาง “แย่แล้ว หลบ!”

ทั้งสี่คนสังเกตเห็นได้ทันที และหลบอย่างชำนาญ แต่ก่อนศพจะตกถึงพื้น ก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นกลางอากาศ เลือดและชิ้นเนื้อกระจายว่อน เศษเลือดจำนวนมากกระเด็นเปื้อนตัวพวกเขา

“บัดซบ นี่มันเลือดหมาป่าโลหิต… สัตว์ร้ายชนิดนี้อาฆาตแค้นที่สุด ถ้ารู้ว่าพวกเดียวกันถูกฆ่า จะรวมฝูงโจมตีทันที ไม่ตายไม่เลิก!” “งูเห่า” ลวี่อู้ สีหน้าดำคล้ำ

“หัวหน้า แถวนี้เหมือนจะมีฝูงหมาป่าโลหิตอยู่แน่ ๆ ต้องเป็นฉู่โจวพวกนั้นฆ่ามัน แล้วโยนความผิดให้เรา!” ซุนหลงกัดฟันกรอด

“หัวหน้า หมาป่าโลหิตจมูกไวมาก ได้กลิ่นไกลเป็นสิบลี้ รีบไปเถอะ!” พังซานเตือน

ทันใดนั้น เสียงหอนโกรธเกรี้ยวจากถนนรอบด้านก็ดังขึ้น เห็นได้ชัดว่าฝูงหมาป่าโลหิตกำลังมุ่งหน้ามาแก้แค้น

“ไป!” ลวี่อู้แหงนมองดาดฟ้าด้วยความแค้น ก่อนพาทีมถอนตัว

แม้จะหนีได้ทัน แต่พวกเขายังถูกหมาป่าโลหิตกว่าร้อยตัวล้อมโจมตี ครึ่งวันต่อมา บนสะพานพังห่างออกไปสิบลี้ ทั้งสี่คนปรากฏตัวอีกครั้ง ทุกคนบาดเจ็บ แม้แต่ลวี่อู้เองก็มีรอยเขี้ยวกัดหลายแห่ง

ซุนหลง พังซาน ลู่จวิน ล้มตัวลงหอบหายใจ สามวันที่ผ่านมา พวกเขาไล่ล่าฉู่โจวอย่างบ้าคลั่ง เดิมคิดว่าทีมน้องใหม่แบบนั้นจะกำจัดได้ง่ายดาย แต่ความจริงกลับตรงข้าม

อีกฝ่ายไม่เพียงหลบหนี แต่ยังสวนกลับเป็นระยะ ลอบโจมตียามดึก วางกับดักล่อพวกเขา ล่อฝูงสัตว์ร้ายมาถล่ม ฆ่าสัตว์ร้ายแล้วใส่ร้าย แม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำยังโดนเล่นงาน

ไร้ขอบเขต ไร้กติกา ยังไม่เคยปะทะตรง ๆ สักครั้ง แต่ทำให้หน่วยพิษงูเหนื่อยล้าแทบตาย ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น พวกเขาสัมผัสได้ชัดว่า ฉู่โจวกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว วิธีการต่าง ๆ ชำนาญขึ้นทุกวัน

“บัดซบ ฉันจะฉีกพวกแกเป็นชิ้น ๆ!” ลวี่อู้กัดฟัน ดวงตาข้างเดียวฉายแววอำมหิต

จากเดิมที่ไล่ล่าเพราะค่าหัวหนึ่งร้อยล้านของจินจิ่งอู่ ตอนนี้ ต่อให้ไม่มีเงิน เขาก็จะฆ่าให้ได้ ศัตรูแบบนี้ ปล่อยไว้ไม่ได้

…… ภายในห้องใต้ดินของตึกซากปรักหักพัง ฉู่โจว หลิงจ้าน สือเหมิ่ง และหลี่ชิงซือ มองไข่งูสีขาวเกือบร้อยฟองขนาดเท่ากำปั้นด้วยความตะลึง

พวกเขาเปลี่ยนที่พักบ่อยเพื่อหลบหน่วยพิษงู แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอรังไข่งู

“ดูสิ ลายขาวดำสลับกันแบบนี้… นี่น่าจะเป็นไข่งูร่มทองวงเงิน” หลี่ชิงซือกล่าว

สือเหมิ่งสูดลมหายใจ

“งูร่มทองวงเงิน โตเต็มวัยแทบทุกตัวเป็นระดับทหารสัตว์ร้ายขั้นสูง และครึ่งหนึ่งมีโอกาสก้าวสู่ระดับเหนือมนุษย์… แถมพิษร้ายแรงมาก”

ฉู่โจวมองไข่เหล่านั้นตาเป็นประกาย หากกินเข้าไป ค่าพลังต้องเพิ่มมหาศาล

“เก็บให้หมด แล้วโรยผงกลบกลิ่น” เขาพูดพลางยัดไข่ใส่กระเป๋า

“อีกอย่าง ฉายาลวี่อู้คือ ‘งูเห่า’ ใช่ไหม? งั้นเราส่งของขวัญให้เขา ดูซิว่า งูเห่าจะแน่กว่างูร่มทองวงเงินหรือไม่” สือเหมิ่งหัวเราะลั่น

ไม่นาน ไข่ทั้งหมดก็ถูกเก็บไป

…… ไม่นานหลังจากนั้น งูร่มทองวงเงินยักษ์สองตัว ยาวกว่าห้าสิบเมตร เลื้อยกลับรัง เมื่อพบว่าไข่หายหมด ทั้งคู่ก็คลุ้มคลั่ง

เสียงขู่แหลมดังสะท้อนห้องใต้ดิน ก่อนพุ่งทะยานออกไป สร้างความโกลาหลแก่สัตว์ร้ายรอบข้าง

…… สองวันต่อมา หน่วยพิษงูกำลังค้นหาตามตึกพังอีกแห่ง ศพสัตว์ร้ายตกลงมาอีกครั้ง แล้วระเบิดกลางอากาศ

พวกเขาหลบได้ทันอย่างชำนาญ แม้โดนเลือดกระเซ็นเล็กน้อย

 “มุกเดิมๆ คิดว่าเราจะโง่หรือ?”

ลวี่อู้หัวเราะเย็น ใช้ทรายเช็ดเลือด แล้วกระโดดขึ้นตึก ไม่นาน ทั้งสี่ก็มาถึงดาดฟ้า

บนพื้นมีเพียงหน้ายิ้มวาดด้วยเลือดสัตว์ร้าย และตัวอักษรสีแดงสด

“Hi ยินดีต้อนรับสี่ท่าน เข้าสู่มหกรรม ‘หมู่งูคลั่ง’ ต่อไปคือเวลาสนุกของพวกคุณ!”

ดวงตาหน้ายิ้มทำจากไข่แดงสองฟอง ซุนหลงโกรธจัด แต่ลวี่อู้กลับรู้สึกผิดปกติ

ทันใดนั้น พื้นระเบียงแตกกระจาย เงาดำขนาดมหึมาพุ่งขึ้นมา กัดซุนหลงขาดสองท่อนในคำเดียว ยังไม่ทันตั้งตัว อีกตัวพุ่งออกจากเถาวัลย์ กลืนลู่จวินลงไปทั้งร่าง

“แย่แล้ว งูร่มทองวงเงิน!” ลวี่อู้คำราม แล้วพุ่งเข้าใส่หนึ่งในนั้น

หมัดแขนกลปะทะลำตัวงู เสียงดังสนั่น ต่างฝ่ายถอย แต่พังซานถูกอีกตัวฟาดหางกระเด็นตกตึก

…… อีกฝั่งหนึ่ง บนดาดฟ้าตึกไกลออกไป ฉู่โจว หลิงจ้าน สือเหมิ่ง และหลี่ชิงซือ กำลังกินเนื้อย่าง พลางใช้กล้องส่องดูฉากต่อสู้

“หัวหน้าฉู่ ไอเดียหมู่งูคลั่งนี่สุดจริง!” สือเหมิ่งหัวเราะ ตอนนี้แผลเขาเกือบหายดีแล้ว

เห็นซุนหลงถูกกัดขาดสองท่อน เขาสะใจสุดขีด

“ยอดเยี่ยมจริง ๆ”

หลี่ชิงซือกล่าว แต่เสริมว่า “ลวี่อู้แข็งแกร่งมาก ใกล้ขีดจำกัดนักสู้ปลุกพลังแล้ว งูสองตัวอาจฆ่าเขาไม่ได้”

ฉู่โจวยิ้มบาง “ไม่เป็นไร ฉันแค่อยากดูว่างูเห่าจะแน่กว่า หรืองูร่มทองวงเงินจะแน่กว่า”

“ถึงพวกมันฆ่าเขาไม่ได้… ฉันก็จะฆ่าเอง”

ดวงตาเขาฉายแววมั่นใจ ตอนนี้ เขาคือ นักสู้ปลุกพลังขั้นสูง แล้ว

 (จบบท)