บทที่ 48 หน่วยพิษงู

บทที่ 48 หน่วยพิษงู

แดนรกร้าง ศพของเสือดาวแมวเขาเดียวตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ในกองเลือด ไร้ซึ่งลมหายใจ

ฉู่โจวทั้งสี่มองหน้ากันแล้วยิ้ม การร่วมมือกันในครั้งนี้ลงตัวอย่างยิ่ง ฉู่โจวกับหลิงจ้านรับหน้าที่โจมตี สือเหมิ่งทำหน้าที่เป็นโล่เนื้อ ส่วนหลี่ชิงซือคอยก่อกวนและดึงความสนใจของเสือดาวแมวเขาเดียว…

การประสานงานทั้งหมดผ่านไปอย่างราบรื่น พวกเขาแทบไม่ได้รับบาดเจ็บ ก็สามารถจัดการเสือดาวแมวเขาเดียวได้สำเร็จ นี่แหละคือพลังของทีม ถ้าเป็นฉู่โจวเพียงลำพัง ต่อให้สังหารมันได้ ก็คงหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บไม่ได้ และหากเสือดาวแมวเขาเดียวคิดจะหนี เขาคนเดียวก็ยากจะหยุดไว้ได้

“ปิ้งย่าง! กินเนื้อ!” ฉู่โจวหัวเราะ พลางหยิบดาบศึกเขี้ยวมังกรออกมา ตัดเขาเดี่ยวของเสือดาวแมวเขาเดียวเก็บใส่กระเป๋า ก่อนจะแล่เนื้อชิ้นใหญ่ มาจัดการทำมื้อย่างทันที

“สนามพลังชีวิตของฉันถึง 25 แล้ว…”

“ขาดอีกแค่ 5 ก็จะเลื่อนเป็นนักสู้ปลุกพลังระดับสูงได้”

ระหว่างกินเนื้อ ฉู่โจวตรวจดูค่าพลังของตนเอง หลังจากเคล็ดลมหายใจพื้นฐานพัฒนาถึงระดับ A ประสิทธิภาพในการดูดซับพลังจักรวาลของเขา สูงกว่านักสู้ปลุกพลังทั่วไปถึงราวหกเท่า

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เคล็ดลมหายใจพื้นฐานทะลุระดับ A หรือก็คือขึ้นสู่ชั้นที่ 17 นอกจากจะทำให้สนามพลังชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงแรกแล้ว ระยะหลังมาก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว รวมกับการที่เขาเพิ่งฝึก “กายาทองคำไท่จี๋” ชั้นแรกสำเร็จ ร่างกายแปรสภาพครั้งใหญ่ ยิ่งเร่งการเพิ่มขึ้นของสนามพลังชีวิตเข้าไปอีก

เมื่อรวมทุกปัจจัย สนามพลังชีวิตของเขาจึงพุ่งขึ้นถึง 25 แต้ม “ขอเวลาอีกสิบวัน…ไม่สิ อาจไม่ต้องถึงสิบวัน แค่สี่ห้าวันก็น่าจะถึง 30 ได้แล้ว” “น่าเสียดาย เนื้อเหยี่ยวศรหมดไปแล้ว ไม่งั้นคงก้าวหน้าเร็วกว่านี้”

ความรู้สึกที่แข็งแกร่งขึ้นไม่หยุด ทำให้ฉู่โจวหลงใหลอย่างยิ่ง หลังจากกินเสร็จ เขาแล่เนื้อเสือดาวแมวเขาเดียวเพิ่มอีกชิ้นใหญ่ ใส่ถุงถนอมอาหารเก็บเข้ากระเป๋า แล้วจึงออกเดินทางต่อพร้อมทั้งสามคน

ครึ่งวันต่อมา นครซากปรักหักพังขนาดมหึมา ปรากฏอยู่ตรงหน้า อาคารจำนวนมากพังทลายอย่างหนัก พืชพรรณขึ้นปกคลุมกำแพงหลายแห่ง พืชยักษ์ที่ไม่เคยมีในยุคเก่า เติบโตสูงใหญ่ยิ่งกว่าตึกบางหลัง

ซากอาคารเก่า ผสานกับพืชยักษ์นับไม่ถ้วน กลายเป็นทัศนียภาพแปลกตาแต่งดงาม “นี่คือซากปรักหักพังของเมืองในยุคเก่าสินะ…อลังการจริง ๆ ดูในเน็ตยังไม่สะเทือนใจเท่ามาเห็นด้วยตา”

หลี่ชิงซือกระโดดขึ้นไปบนซากรถบัส มองเมืองตรงหน้าแล้วพึมพำ

 “นี่คืออารยธรรมที่มนุษย์เราเคยสร้างขึ้น…น่าเสียดาย ตอนนี้กลายเป็นเพียงเศษซาก และยังเป็นที่พักพิงของสัตว์ร้ายมากมาย”

สือเหมิ่งถอนหายใจลึก “ระวังตัวกันหน่อย เราเข้าสู่เขตเมืองหมายเลข 0504 แล้ว”

ฉู่โจวเตือน “สัตว์ร้ายที่อาศัยอยู่ในนครซากปรักหักพัง มีจำนวนมากกว่าที่อยู่กลางแดนรกร้าง และแข็งแกร่งกว่าด้วย”

สงครามระหว่างมนุษย์กับสัตว์ร้าย มีมาเนิ่นนาน ในช่วงแรก สัตว์ร้ายส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในแดนรกร้าง แต่เมื่อการสู้รบดำเนินไป พวกมันก็เริ่มตระหนักว่า…

ในแดนรกร้างที่ไร้สิ่งกำบัง เมื่อเผชิญการยิงถล่มด้วยอาวุธหนักจากมนุษย์ พวกมันถูกกวาดล้างได้ง่าย โดยเฉพาะสัตว์ร้ายระดับต่ำ แทบไม่มีแรงต้านทาน

หากย้ายมาอยู่ในนครซากปรักหักพัง ที่มีอาคารและพืชยักษ์เป็นสิ่งกำบัง มนุษย์จะใช้ปืนใหญ่สังหารพวกมันได้ยากขึ้นมาก และเมื่อกองทัพมนุษย์เข้าสู่เมืองร้าง ก็มักต้องรบแบบตึกต่อตึก เสี่ยงถูกสัตว์ร้ายล้อมโจมตี

ภายหลัง มนุษย์เคยใช้การถล่มด้วยขีปนาวุธและแม้แต่ระเบิดนิวเคลียร์กวาดล้างเมืองร้าง ช่วงแรกได้ผลดีมาก แต่สัตว์ร้ายไม่ใช่แค่สัตว์เดรัจฉาน พวกมันมีสติปัญญา โดยเฉพาะระดับสูง ที่ฉลาดไม่แพ้มนุษย์

เมื่อมนุษย์ใช้วิธีสุดโต่ง สัตว์ร้ายก็โต้กลับด้วยคลื่นอสูร ถล่มเมืองมนุษย์อย่างบ้าคลั่ง สงครามช่วงแรกของสองเผ่าพันธุ์ โหดร้ายถึงขีดสุด

ท้ายที่สุด มนุษย์กับสัตว์ร้ายต่างรับความสูญเสียไม่ไหว เทพสงครามนักสู้ของมนุษย์ กับจักรพรรดิอสูรของสัตว์ร้าย จึงเจรจาและทำข้อตกลงร่วมกัน

มนุษย์จะไม่ใช้ขีปนาวุธหรือระเบิดนิวเคลียร์ถล่มนครซากปรักหักพังโดยพลการ สัตว์ร้ายก็จะไม่ปล่อยคลื่นอสูรถล่มเมืองมนุษย์ง่าย ๆ

แน่นอน ข้อตกลงก็เป็นเพียงข้อตกลง เมื่อภัยคุกคามรุนแรง มนุษย์ก็ยังใช้การโจมตีสุดโต่ง สัตว์ร้ายเองก็ยังปล่อยคลื่นอสูรเป็นครั้งคราว

ทั้งสองฝ่ายเพียงรักษาสมดุลคร่าว ๆ ไม่ให้สถานการณ์หลุดการควบคุม ส่วน “ความขัดแย้งเล็ก ๆ” ไม่มีใครคุมได้

หลังจากนั้น มนุษย์จึงพึ่งพานักสู้ผู้แข็งแกร่งเป็นหลัก ในการกวาดล้างสัตว์ร้ายในนครซากปรักหักพัง “จากข้อมูลในฟอรัมนักสู้ มีคนพบฝูงสุนัขหางแมงป่อง ทางฝั่งตะวันตกของเมือง”

หลี่ชิงซือกระโดดลงจากซากรถบัส กล่าวกับทุกคน “งั้นมุ่งหน้าไปทางตะวันตก” ฉู่โจวโบกมือ นำทั้งสามคน เดินไปตามถนนที่ถูกวัชพืชปกคลุมเกือบทั้งสาย

แต่เดินไปไม่ถึง 500 เมตร ก็ได้ยินเสียงการต่อสู้อย่างดุเดือดดังมาจากด้านหน้า ไม่นาน พวกเขาก็เห็นนักสู้กลุ่มหนึ่ง เป็นนักสู้ห้าคน ที่เพิ่งล่าฝูงกระทิงคลั่งเขาเหล็กเสร็จ ซากกระทิงเจ็ดแปดตัวนอนจมกองเลือดบนพื้นหญ้า

“ใคร!” เสียงตวาดเย็นชา ดังขึ้น ชายผู้สวมผ้าปิดตาดำข้างซ้าย และมีแขนกลขวา หันมามองฉู่โจวทั้งสี่ทันที

“จะมาแย่งเหยื่อหรือ?”

อีกคนหนึ่งหัวเราะเย็น ๆ ย่อตัวครึ่งหนึ่ง ยกปืนสไนเปอร์เล็งมาทางพวกเขา อีกสามคนก็จ้องเขม็ง เต็มไปด้วยไอสังหาร พร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ

“แย่แล้ว…พวกเขาเพิ่งล่าเสร็จ เราดันโผล่มา คงเข้าใจผิดว่าเราจะมาแย่งเหยื่อ” หลี่ชิงซือพูด สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

แม้จะเป็นการล่าในแดนรกร้างครั้งแรก แต่พวกเขาก็รู้กฎนอกตำราเหล่านี้จากฟอรัมนักสู้ เมื่อคนอื่นเพิ่งสังหารสัตว์ร้าย อย่าไปปรากฏตัวใกล้ ๆ ไม่เช่นนั้น จะถูกเข้าใจว่าแย่งเหยื่อ และอาจโดนโจมตีอย่างไร้ปรานี

เพราะเหตุการณ์แย่งเหยื่อ เคยเกิดขึ้นมากมาย ในเมือง มีกฎหมายคอยควบคุม แต่ในแดนรกร้าง…ที่นี่คือดินแดนไร้กฎหมาย เมื่อผลประโยชน์มากพอ มนุษย์อันตรายยิ่งกว่าสัตว์ร้าย

“เราไป!” ฉู่โจวพาทั้งสามถอยหลังอย่างช้า ๆ หลายสิบเมตร แล้วเปลี่ยนเส้นทางออกไป นักสู้ทั้งห้าเห็นว่าเป็นเพียงความเข้าใจผิด จึงไม่ลงมือ แต่ก็ยังจับตาดูจนฉู่โจวทั้งสี่หายไปจากสายตา

“ดูเด็กจัง เหมือนเพิ่งจบมัธยม…ฮ่า ๆ มือใหม่สี่คน ยังกล้ามาล่านครซากปรักหักพัง ช่างรนหาที่ตาย” มือสไนเปอร์ซุนหลงหัวเราะเย็น

“ฉันเดาว่าพวกมันอยู่ไม่ถึงคืนนี้” ลู่จวินพูดอย่างดูแคลน

“ไม่สิ…ไอ้หนุ่มแบกดาบคนนั้น เหมือนเคยเห็นที่ไหน” หัวหน้าทีม ลวี่อู้ ขมวดคิ้ว ลูบคาง

“หัวหน้า เมื่อวาน ‘คนขายเนื้อ’ จินจิ่งเหมา ส่งรูปมาให้คุณ…คนในรูป น่าจะเป็นคนเดียวกับเมื่อกี้” ลูกทีมคนหนึ่งเตือน

“ฉู่โจว! ใช่แล้ว คนนั้นคือฉู่โจว!” ตาเดียวของลวี่อู้เปล่งประกาย

“ฮ่า ๆ ดวงดีจริง ๆ ดันมาเจอฉู่โจวที่นี่”

“พวกเรา งานใหญ่กำลังมาแล้ว”

“งานใหญ่? ไอ้พวกมือใหม่สี่คนนั่นน่ะเหรอ?” ซุนหลง ลู่จวิน และคนอื่น ๆ ต่างแสดงสีหน้าดีใจ

หน่วยพิษงู ทำงาน “หลากหลาย” มาโดยตลอด นอกจากล่าสัตว์ร้าย ก็รับงานสังหาร และปล้นเหยื่อนักสู้คนอื่นเป็นครั้งคราว ขอแค่ผลประโยชน์มากพอ พวกเขาทำได้ทุกอย่าง

แต่งานระดับสิบยี่สิบล้าน ถือว่าแค่ธรรมดา ถ้าจะเรียกว่า “งานใหญ่” ต้องระดับร้อยล้านขึ้นไป

ลวี่อู้กดนาฬิกาสื่อสาร ติดต่อจินจิ่งเหมา “คนขายเนื้อ…สามวันก่อน นายบอกว่าถ้าเจอคนในรูป ให้รีบแจ้ง ใช่ไหม?”

“โคบร้า นายเจอฉู่โจวแล้วเหรอ? บอกฉันทันที เขาอยู่ที่ไหน ฉันให้สิบล้าน”

“ฮ่า ๆ สิบล้าน? นายดูถูกความอยากของฉันไปหน่อย สิบล้านไม่พออุดฟันฉันด้วยซ้ำ”

จินจิ่งเหมาเงียบไปครู่หนึ่ง “งั้นนายต้องการเท่าไร?”

“สามร้อยล้าน ฉันจัดการมันให้ นายว่าไง?”

“สามร้อยล้าน? ฆ่านักสู้ปลุกพลังระดับต้นคนเดียว นายบ้าหรือไง! หนึ่งร้อยล้าน มากสุดแค่นี้ จะทำก็ทำ ไม่ทำฉันก็หามันได้เอง!”

“หนึ่งร้อยล้านก็หนึ่งร้อยล้าน งานนี้ฉันรับ!” ลวี่อู้รีบตอบ

หนึ่งร้อยล้าน ก็ไม่น้อยแล้ว ยิ่งเป้าหมายเป็นแค่นักสู้ปลุกพลังระดับต้น ในนครซากปรักหักพัง ฆ่านักสู้ปลุกพลังระดับต้น สำหรับหน่วยพิษงู ง่ายดายยิ่งนัก

“รอฟังข่าวดี เตรียมโอนเงินไว้เลย” ลวี่อู้ตัดการติดต่อ แล้วหันมาพูดกับลูกทีม

“พวกเรา งานมาแล้ว ฆ่ามือใหม่สี่คนนั่น ‘คนขายเนื้อ’ จะส่งเงินหนึ่งร้อยล้านให้เรา”

“ฮ่า ๆ ฆ่าแค่มือใหม่สี่คน ได้ตั้งร้อยล้าน งานง่ายชะมัด”

“ใช่ นานแล้วที่ไม่ได้งานง่ายขนาดนี้” ทุกคนพูดอย่างสบายใจ ไม่เห็นฉู่โจวทั้งสี่อยู่ในสายตาเลย

“พอแล้ว ลงมือทันที พวกมันยังไปไม่ไกล ฆ่าเสร็จเร็ว จะได้เก็บเงินเร็ว” ลวี่อู้นำทั้งสี่คน ไล่ตามไปทันที

…… บนถนนสายเล็ก ฉู่โจวทั้งสี่ เดินผ่านซากปรักหักพังอย่างระมัดระวัง

“ฉู่โจว ฉันนึกออกแล้ว หัวหน้าทีมนั่น…ตาเดียว แขนกล น่าจะเป็น ‘โคบร้า’ ลวี่อู้ ผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่”

“ทีมเมื่อกี้ คือหน่วยพิษงู”

หลี่ชิงซือพูดขึ้น “โคบร้า ลวี่อู้? ชื่อเสียงเขาไม่ดีเลยนี่” สือเหมิ่งขมวดคิ้ว

“ไม่ใช่แค่ไม่ดี แต่เหม็นโฉ่ พวกเขาปล้นเหยื่อนักสู้ทีมอื่นบ่อยครั้ง แถมยังลอบสังหารนักสู้ในแดนรกร้างหลายหน”

“ชื่อเสียงของหน่วยพิษงู เหมือนกับหน่วยเงาโลหิต ไม่มีผิด”

“โชคดีที่เมื่อกี้เราไม่ปะทะ ไม่งั้นคงลำบากแล้ว” หลี่ชิงซือยังรู้สึกหวาด ๆ

ฉู่โจวไม่ได้ใส่ใจหน่วยพิษงูมากนัก เป็นเพียงคนผ่านทาง ไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องลงมือ

ยิ่งไปกว่านั้น ทีมของพวกเขายังสามารถร่วมมือสังหารสัตว์ร้ายระดับทหารขั้นสูงได้ ก็ไม่ใช่ไร้พลังต้านทาน

“ไปเถอะ ถึงฝั่งตะวันตกแล้ว หาอาคารสูง ๆ แล้วใช้กล้องส่องทางไกล ค้นหาร่องรอยสุนัขหางแมงป่อง”

ฉู่โจวกล่าว พลางนำทั้งสาม เดินไปยังตึกสูงที่ถูกเถาวัลย์ยักษ์ปกคลุมทั้งหลัง

 (จบบท)