จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 219

ติดตามอ่านนิยายเพิ่มเติมของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

บทที่ 219: ฆ่าผู้คุมทหาร

ในขณะที่โยนก้อนน้ำแข็งใส่กริชสีเลือด เขาก็ตื่นขึ้นมา แต่มันสโลว์การเคลื่อนที่เขาเช่นกัน ก่อนที่เขาจะตอบสนองต่อสิ่งอื่นใด กริชหนึ่งเล่มก็ได้พุ่งมาจากอากาศชนหน้าผากของเขา

"ต่อสู้1 vs 1 กับฉัน!"

กริชสีเลือดเลือดพลางหันศีรษะไปอย่างหมดหนทาง ถึงแม้เขาจะหนีจากทักษะแซะของดอกไม้อัมพาตได้ เขาก็ยังไม่สามารถหลบหนีการโจมตีของลูหลี่จากข้างหลัง

ลูหลี่นั้นเหมือนกับหมากฝรั่งที่ติดอยู่ข้างหลังเขา ซึ่งนั้นสร้างความเสียหายแก่เขาอย่างมาก

โชคแห่งเปอร์เซียใช้ก้อนน้ำแข็งอย่างหน้าไม่อาย แม้ว่ามันจะไม่ได้มีความเสียหายที่สูง แต่ก็ยังทำให้ติดสโลว์ได้อีก

ในการต่อสู้ 1 ต่อ 3 โจรระดับท็อปจากฝั่งความมืดนั้นกำลังถูกจัดการอย่างไร้ความปราณี

เขาเพิ่งใช้ก้าววายุไปเพียงไม่กี่นาทีก่อนและสกิลอันเดตของเขา ก็สามารถทำได้เพียงสร้างความกลัวเท่านั้น เขาไม่มีทางที่จะหายตัวไปจากที่นี้ได้

นอกจากนี้ผู้เล่นทั้งสามที่กำลังล้อมรอบตัวเขานั้นก็ไม่มีคนที่โง่

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ยืนนิ่งรอความตายของเขา เขาเหนี่ยวรั้งตัวเองและผลักดอกไม้อัมพาตออกไป เพื่อแทงกริชของเขาไปที่ลูหลี่

ทั้งสองคนใช้ทักษะของพวกเขาไปหมดแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถใช้ได้แค่การโจมตีปกติและปัดป้องเท่านั้น

ดอกไม้อัมพาตหัวเราะและเก็บกริชของเขา แต่ยังคงยืนอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ เขานั้นไม่ต้องการที่จะให้กริชสีเลือดมีโอกาสหลบหนี

โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้ก็ยังคงไม่ใช้ทักษะความเสียหายใดๆ แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะล้อมรอบกริชสีเลือด แต่พวกเขาก็ต้องการที่จะฆ่าเขาโดยมีความรู้สึกภาคภูมิใจในฐานะผู้เชี่ยวชาญ ดังนั้นจึงไม่รุมฆ่าเขาเสียแต่ต้น

การใช้กริชของลูหลี่ค่อนข้างดี เขาใช้ปัดป้องด้วยมือซ้ายของเขาและบล็อกการโจมตีจากมือขวาของเขา ซึ่งนั้นดูเหมือนกับผีเสื้อที่กำลังกระพือปีก

ถ้ามีผู้เชี่ยวชาญคนอื่นอยู่ที่นี้ พวกเขาคงจะคิดว่าลูหลี่ทำเช่นนี้ได้ในโลกแห่งความเป็นจริง

อย่างไรก็ตามกริชสีเลือดก็มีฝีมือที่ดีเช่นกัน การโจมตีครั้งนี้ที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นเป็นความพยายามทั้งหมดของเขา เขาดันตัวไปข้างหน้าด้วยและโจมตีใส่ลูหลี่ด้วยพลังทั้งหมดของเขา

แต่น่าเสียดายที่ด้วย HP ที่อยู่ในสภาวะวิกฤตของเขานั้นทำให้การประลองที่ยอดเยี่ยมของเขาแทบจะกินเวลาไม่ถึง 10 วินาที

กริชของลูหลี่ฟันพาดหน้าอกของเขา ซึ่งนั้นทำให้ HP สุดท้ายที่เขาเหลืออยู่นั้นหมดลง

ลูหลี่หยิบไอเท็มที่หล่นลงมาบนพื้นพร้อมด้วยแสงสีขาว

ระบบ: ฆ่าผู้คุมทหาร ได้รับแต้มเกียรติยศ 100 จุด

"ขอแสดงความยินดีด้วย นายเพิ่งฆ่าโจรที่แข็งแกร่งที่สุดของฝ่ายความมืด จริงๆแล้วชื่อของนายก็เป็นผู้เล่นหมายเลขหนึ่งอยู่แล้ว "ดอกไม้อัมพาตกล่าวในขณะที่เขาเลียริมฝีปากของเขา การต่อสู้10 วินาที นี้ป็นการเปิดตาสำหรับเขา

ไม่มีทักษะหรือการเคลื่อนไหว มีเพียงแค่ปฏิกิริยาที่บริสุทธิ์และการสะท้อน!

"นายก็เก่งเหมือนกัน เหรียญตรานี้ช่วยฉันได้มาก " ลูหลี่ได้ถอดเหรียญตราและส่งกลับไปให้สายฟ้าน้ำเงิน

"สายฟ้าน้ำเงิน ฉันจะไม่สุภาพหลังจากวันนี้ ป้ายนี้มันแข็งแกร่งเกินไป ไม่มีโจรที่หน้าไหนที่สามารถจะหลบหนีไปจากมันได้ "

สายฟ้าน้ำเงินส่ายหัวอย่างขมขื่นและตอบว่า "โจรหลายคนได้มุ่งเป้ามาที่ฉัน จริงๆแล้วฉันสิ้นหวังมาก. "

อย่างไรก็ตามแม้เขาจะบอกว่าตัวเองกลัว แต่เขาก็มีเหรียญตราและไม่ได้เป็นผู้เล่นที่เล่นคนเดียว เขานั้นได้รับการสนับสนุนจากสมาคมใหญ่เช่น 'อาเซอร์การ์ด'

"อุปกรณ์นี้มัน ... " ลูหลี่ยกอุปกรณ์ไว้ในมือและแชร์ค่าสถานะของมันให้แก่เพื่อนๆในปาร์ตี้

เกราะอกนักล่า (เงิน): ค่าป้องกัน 18 ความคล่องแคล่ว +10, ความแข็งแกร่ง +6 เอฟเฟค 1: ความเร็วในการโจมตี + 10% เอฟเฟค2: ทักษะแทงหลังด้วยหลังมือ +1. ระดับความต้องการอุปกรณ์: 15, ความทนทาน42/42

ดวงตาของลูหลี่เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นไอเท็มชิ้นนี้ อุปกรณ์ที่เขามีอยู่ทั้งหมดในปัจจุบันนั้นเป็นไอเท็มที่ใช้กันทั่วไป แต่พวกมันก็ยังอยู่ในระดับล่างและมี LV10

"มันดูดีมาก แต่มันแย่มากที่เป็นไอเท็มสำหรับโจร นายกับดอกไม้อัมพาตก็แบ่งกันเอาเองล่ะ "

โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้ไม่ได้สนใจในไอเท็มชิ้นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่ามีอย่างอื่นที่ต้องไปทำอยู่

"นายเป็นคนฆ่ากริชสีเลือด ฉันแค่ช่วยนายเล็กน้อยเท่านั้ ฉันไม่สามารถเอามันไปได้หรอก "ดอกไม้อัมพาตปฏิเสธพร้อมโบกมือ "นอกจากนี้พวกมันก็ไม่ได้ดีไปกว่าเกราะอกที่ฉันมีอยู่แล้ว พวกมันก็เป็นอุปกรณ์ระดับเงิน LV15 เช่นกัน นายเก็บมันไปได้เลย"

"ขอบคุณนายมาก" ลูหลี่ได้สวมใส่เกราะอกแทนอันเก่าและก็ได้เพิ่มค่าสถานะเล็กๆน้อย

สิ่งที่มีค่ามากที่สุดของเกราะอกนี้คือทักษะแทงหลังด้วยหลังมือ +1 เขาประทับใจมากที่สุดกับค่าสถานะนั้น

อุปกรณ์ที่เพิ่มระดับทักษะโดยเฉพาะอย่างยิ่งทักษะหลักนั้นไม่เคยได้มาง่ายๆเลย แม้กระทั่งลูหลี่ก็ไม่เคยพบเจอมันมาก่อนจนถึงปัจจุบันนี้

กริชสีเลือดเป็นโจรอันดับหนึ่งของสมาคมเมืองหลวงแห่งความรุ่งโรจน์ ดังนั้นนี้น่าจะเป็นความลับที่ทำให้เขาสามารถไปอยู่ตรงจุดนั้นได้

หมุนตาซ้าย: ทุกคนเป็นไงกันบ้าง? โอ้ใช่แล้ว ผู้เชี่ยวชาญราคาแพงๆนั้นเป็นยังไงบ้าง? ฉันไม่รู้ว่าเขาตายหรือยัง

โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้: หยุดซะ อย่าทำให้ตัวเองต้องอับอายเลย

หมุนตาซ้าย: นายหมายถึงอะไร ใต้? นายจะไม่ให้ฉันพูดงั้นเหรอ? [ชื่อย่อเปอร์เซียคือใต้นะครับ]

โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้: พวกนายไม่ได้กังวลเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของสมาคมงั้นเหรอ หรือว่าสมาคมหน่วยสืบราชการลับอิมพิเรียลมักจะแสดงพลังของพวกเขาให้แก่ผู้เล่นปกติเห็นเป็นประจำ ถ้านายต้องการทำเช่นนั้นต่อ ก็ควรจะเข้าใจตำแหน่งของนายให้ชัดเจนด้วย อย่ายุ่งกับคนที่นายไม่สามารถจัดการได้

หมุนตาซ้าย: ใต้ นายดูเหมือนกับเครื่องดนตรีเก่าที่เล่นเพลงเดียววนซ้ำไปซ้ำมา ฉันแค่อยากจะรู้เกี่ยวกับวัสดุหายากก็เท่านั้น แต่ในที่นี่นายกำลังพ่นความจริงอันยิ่งใหญ่บางอย่างออกมา

แตนเน็ท: นายไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวัสดุเหล่านั้น

ดอกไม้อัมพาต: โอ้ที่รัก ฉันไม่สามารถช่วยได้นอกจากเห็นใจผู้เล่นสองคนนี้จริงๆ

สายฟ้าน้ำเงิน: รายงานสถานการณ์ ปาร์เล็กๆของใต้ได้เข้ามายังหุบเขาวอซองในเวลา 12 นาทีและฆ่าผู้เล่นฝ่ายความมืดไปทั้งหมด 29 คน

หมุนตาซ้าย: ปาร์ตี้ของเราฆ่าได้ 31 คน เฮ้ขอโทษด้วย แต่เราเป็นอันดับหนึ่ง

ดอกไม้อัมพาต: สายฟ้าน้ำเงิน นายต้องการให้เราบอกเขาหรือไม่? ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะอยู่ต่อในแวดวงสังคมนี้ได้หรือไม่ถ้าฉันพูดออกไป

หมุนตาซ้าย: อย่าบอกฉันนะว่าพวกคุณทั้งหมดมีอาการท้องร่วง นั้นมันไม่ปกติ

สายฟ้าน้ำเงิน: บ้าเอ้ย เดียวนายก็จะเลิกสงสัยเอง เราฆ่าคนน้อยกว่าพวกนายแค่ 2 คน แต่สิ่งที่นายไม่ทราบก็คือมีผู้คุมทหารอยู่ในกลุ่มผู้เล่นทั้ง 29 คน

จู่ๆห้องแชทก็ได้ลุกโชนอีกครั้ง

เวทย์มนต์ร้องไห้: ผู้คุมทหารงั้นเหรอ? ใครกันล่ะ? ตอนนี้มีผู้คุมทหารอยู่ในเกมด้วยงั้นเหรอ?

หมุนตาซ้าย: ไม่มีทาง ฉันไม่เชื่อนาย นอกจากพวกนายก็ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์นั้นอยู่ดี ดังนั้นเชิญนายพูดได้ในสิ่งที่นายต้องการได้เลย ถ้านายต้องการอวดเรื่องอะไรอย่างน้อยก็ให้มันสมจริงหน่อย

โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้: ใช่ ถ้าเราแต่งเรื่องขึ้นมาคงจะไม่มีใครเชื่อเรา ดังนั้นเราจึงได้บอกความจริง

แตนเน็ท: ฉันเชื่อนาย แล้วคนๆนั้นเป็นใครกัน?

สายฟ้าแห่งความหวัง: ฉันก็เชื่อนายเช่นกัน ฉันแค่อยากรู้ว่าผู้เล่นคนใดโชคร้ายที่ตายกัน

โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้: ดี ถ้านายต้องการรู้ล่ะก็ นายสามารถเชิญหนึ่งในพวกเราออกไปดื่มได้

หยกดอกไม้คู่รัก: ว้าว เราต้องเชิญพวกนายออกไปงั้นเหรอ รอแปปนะ ...

แตนเน็ท: เห้ย พวกฆ่ากริชสีเลือดงั้นเหรอ?

โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้: คิคิ ฉันไม่ได้มีความแค้นจนไปต่อสู้กับเขา แต่เขามาโจมตีเราก่อน หลังจากนั้นลูหลี่ก็ฆ่าเขาและเขาก็ดรอบอุปกรณ์ระดับเงินลงมา

หมุนตาตาขวา: ฉันต้องการถามว่าพวกนายฆ่าโจรที่ใช้ก้าววายุได้อย่างไร?

หมุนตาซ้าย: กริชสีเลือดอยู่คนเดียวใช่ไหม?

ดอกไม้อัมพาต: ตาซ้าย นายรู้สึกอายตัวเองไหม นายไม่ใช่โจรงั้นเหรอ? มันจะมีความแตกต่างอะไรกันถ้านายอยู่หรือไม่อยู่ตัวคนเดียว? จริงๆแล้วนายนำความอัปยศนี้ไปให้แก่ปาร์ตี้ของนายในวันนี้ใช่ไหม

หยกดอกไม้คู่รัก: เอาล่ะ จากนั้นกริชสีเลือดก็ถูกฆ่าเพราะความอวดดีของเขา นี้อาจจะไม่เกิดขึ้นอีกครั้ง ทุกๆคนทำงานได้ดีมาก แต่ยังมีผู้เล่นอีกหลายคนที่เราต้องฆ่า

โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้: อย่าลืมเชิญเราออกไปดื่มล่ะ

หยกดอกไม้คู่รัก: นายไม่ใช่แม้แต่คนที่ฆ่าเขา เราควรจะพาลูหลี่ออกไปดื่มสิ พี่ชายลูหลี่ ฉันได้ส่งไม้ดวงดาวไปให้นายตามที่นายต้องการแล้ว ฉันรับประกันได้ว่าคุณจะพอใจกับจำนวนเงิน

ลูหลี่: ขอบคุณ

หลังจากนั้นมีข้อความอีกสองสามข้อความ ซึ่งทุกข้อความนั้นก็เป็นคำถามเกี่ยวกับว่าเขานั้นฆ่ากริชสีเลือดได้อย่างไร

คราวนี้คำถามต่อตัวของลูหลี่ก็จริงใจมากขึ้น

กฎแห่งป่าที่นำไปใช้กับวิดีโอเกมใช้ได้มากกว่าที่ทำในชีวิตจริง ตอนนี้ที่ลูหลี่ได้ฆ่ากริชสีเลือด มันก็เพียงพอสำหรับทุกคนที่จะชื่นชมเขาโดยไม่คำนึงถึงวิธีที่เขาฆ่า

ลูหลี่พิมพ์คำตอบสั้นๆไม่กี่คำ ก่อนที่จะดึงความสนใจกลับไปที่การฆ่าคนบนสนามรบ

อีกห้องแชทหนึ่ง อาเซอร์ซีบรีสนั้นกำลังโอ้อวดอยู่เมื่อเขาได้รับค่าประสบการณ์ เรื่องนี้ทำให้ลูหลี่หงุดหงิดมากจนคิดว่าเขาจะทิ้งอาเซอร์ซีบรีสไว้เบื้องหลังเมื่อพวกเขาจะใช้ระเบิดในการเพิ่มเลเวล