จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 205

ติดตามอ่านนิยายเพิ่มเติมของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

บทที่ 205: งูลมแสนอร่อย

เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการรบที่ยาวนาน ลูหลี่ได้ซื้อเสบียงและส่งพวกมันไปที่พเนจร เขาส่งพวกมันผ่านระบบจดหมายซึ่งสามารถจัดเก็บไอเท็มและส่งทางไปรษณีย์ไปยังผู้อื่นได้

เขาไม่ต้องการเสียเวลา ดังนั้นเขาจึงต้องวางแผนที่จะเดินทางผ่านหุบเขาวอซองให้เร็วที่สุด

ถ้าเขาจะผ่านยามออร์คแห่งหุบเขาวอซอง เหมือนเมื่อครั้งที่แล้วเขาก็สามารถทำมันได้อีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาใช้ไอเท็ม "โลกใหญ่มาก" เพื่อสร้างความสับสนให้กับความรู้สึกของยามทั้งหมด คราวนี้เขาสามารถหลอกหลวงพวกมันได้อย่างง่ายดายด้วยดวงตาแห่งคำโกหก

การเป็นโจรอันเดตฝ่ายความมืดนั้นทำให้เขาสามารถเดินผ่านเขตพวกเผ่าพันธุ์ไปได้ตรงๆ [เผื่อใครลืมฝั่งความมืดเรียกตัวเองว่า เผ่าพันธุ์]

"ลูหลี่มีเซนทอร์มากมายอยู่ที่นี่ ฉันจะผ่านไปได้ยังไง? " พเนจรถามอย่างกังวลในห้องแชท

ทุกครั้งที่เขาประสบปัญหา เขาก็จะถามความเห็นของลูหลี่ เรื่องนี้ก็เช่นกัน มีมอนสเตอร์มากเกินไปในที่นี้และการฆ่าพวกมันก็จะเสียทั้งเวลาและพลังงาน

"ค้นหาสถานที่ที่มีมอนสเตอร์เซนทอร์น้อยลงกว่านี้ เดียวฉันจะไปที่นั้น เห็นได้ชัดเลยว่าเซนทอร์เหล่านั้นได้ดรอบสูตรอาหารที่มีชื่อเรียกว่า"งูลมแสนอร่อย" " ลูหลี่กลายร่างเป็นอีกาและกระพือปีกขณะที่เขาพุ่งตัวขึ้นท้องฟ้าไป

นับตั้งแต่ที่เขาได้เพิ่มระดับทักษะกลายร่างเป็นอีกาของเขา ความเร็วการบินนั้นก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

"งูลมแสนอร่อย? มันกินได้ไหม? "

"กินได้ ทว่ามันไม่มีค่าโบนัสเสตตัส แต่มันก็เจ๋งมาก ถ้าคุณกินมัน คุณจะกลายเป็นนินจาหรือไม่ก็โจรสลัด " ลูหลี่ได้มองเห็นโอเอซิสน้ำหวานในระยะไกลจากจุดที่เขาอยู่

โอเอซิสน้ำหวานและโอเอซิสน้ำขมอยู่ในอาณาเขตของเหล่าเซนทอร์ ชาวเซนเทอร์ค็อกกาที่ถูกนำโดยคานเดสเฮบาได้เดินทางไปทางเหนือของดินแดนแห้งแล้ง พวกเขานั้นต้องแข่งขันกับออร์คดูโรแทนและเหล่าทารัสธันเดอร์ คริป เพื่อดินแดน

เซนทอร์เซลกิสนั้นเป็นส่วนหนึ่งของมอนสเตอร์ที่ผิดปกติและมาจากดินแดนแห้งแล้ง พวกเขาทั้งพ่ายแพ้ทารัสในการต่อสู้และก็ถูกขับออกจากที่ดินของพวกเขา

เซนทอร์ค็อกกานั้นได้รับการสนับสนุนจากเซนทอร์และได้ประกาศสงครามกับพวกออร์ค

ตำนานนั้นไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผู้เล่น แต่พวกเขาจะโจมตีไปยังทุกคนที่เข้ามาใกล้ ผู้เล่นต่างก็มีความสนใจในของที่พวกเขาดรอบลงมา

สูตรงูลมแสนอร่อย!

ไม่ว่าพวกเขาวางแผนจะทำอย่างไรกับมัน มันก็คุ้มค่ากับเวลาที่ลงทุนไป

ลูหลี่ไม่ได้ลงมาจากฟากฟ้าในร่างอีกาแต่สุดท้ายก็ได้ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของอาเซอร์ซีบรีสและคนอื่นๆ

"บ้าเอ้ย คุณกำลังพยายามที่จะทำให้เรากลัวงั้นเหรอ?" อาเซอร์ซีบรีสโกรธลูหลี่เพราะจู่ๆเขาก็โผล่ขึ้นมาข้างหน้าพวกเขาและเขาก็เกือบจะแยกลูหลี่ออกเป็นสองส่วนด้วยขวานของเขา

"ดูเวลาสิ พวกคุณไม่มีประสิทธิภาพกันเลย" ลูหลี่ตะโกนใส่เขา

เขาไว้ใจอาเซอร์ซีบรีสว่าจะไม่อธิบายปัญหาเรื่องการฆ่า NPC เพราะอาเซอร์ซีบรีสนั้นไม่เคยจะทรยศเขาแม้ว่าจะมีคนขู่ว่าจะตัดความเป็นลูกผู้ชายออกไปก็ตาม

"นายไม่ได้บอกว่าที่นี้มีสูตรผสมที่จะทำให้เรากลายเป็นโจรสลัดได้งั้นเหรอ?" ฮาชิจังพูดขณะที่ค้นหาไอเท็มที่อยู่ตามศพของเซนทอร์

"ฮาชิจังชอบจอห์นนี่ เดปป์นะ" ความฝันที่เหลืออยู่

"จอห์นนี่ เดปป์? มันคืออะไรงั้นเหรอ? มันเป็นบอสใช่ไหม? " ลูหลี่ถามด้วยความสับสน

"นาย... ไม่รู้จักจอห์นนี่ เดป์ปงั้นเหรอ? เขาเป็นหนึ่งในดาราที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเมื่อ 200 ปีก่อน "ฮาชิจังอธิบายขณะที่เธอจ้องมองไปที่ลูหลี่อย่างเย็นชา "เขาล่วงลับไปนานแล้ว น่าอายอะไรอย่างนี้ ฉันสามารถเห็นเขาได้แค่ในภาพยนตร์เท่านั้น เขาเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล "

"ทำไมเธอถึงยังคงพูดถึงเขา ในเมื่อเขาตายไปนานแล้ว? ฉันหวังว่าเขาจะมาพบเธอในเวลากลางคืนนะ "ลูหลี่กล่าวและพยายามจะทำให้เธอกลัว

"นี้คุณลุง นายนี้งี่เง่าเสียจริงๆเลย อะไรคือความพยายามที่น่าสงสารที่จะทำให้ผู้หญิงตัวเล็กกลัวกันเนี้ย "

"ฉันอาจดูเป็นผู้ใหญ่หน่อย แต่ฉันก็ไม่ได้ใกล้เคียงกับคุณลุงเลยนะ ฉันยังหนุ่มอยู่ "ลูหลี่โต้แย้งจนเกือบจะไอเป็นเลือด "อัตราการดรอบของสูตรงูลมแสนอร่อยนั้นต่ำเกินไป นั้นมันน่าเสียดายมาก ไปอาบน้ำกันเถอะ "

“คนนิสัยเสีย ทำไมนายถึงขอให้สาวๆไปอาบน้ำกับนายกัน? ความฝันและฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย”ฮาชิจังล้อเลียนเขา เธอรู้สึกหงุดหงิดต่อลูหลี่นับตั้งแต่ที่เขาดึงหูเธอ

ลูหลี่ยอมแพ้

หลังจากที่ทุกคนหัวเราะกันพอเหมาะ พวกเขาก็ได้มาถึงทะเลสาบน้ำหวาน

สิบนาทีต่อมา พเนจรถามอย่างไม่แคร์ว่า "ทำไมไม่มีอะไรเกิดขึ้น?"

ลูหลี่กระโดดออกจากน้ำและพาพวกเขาไปที่ข้างหน้าดันเจี้ยน "บัพนี้จะแสดงผลหลังจากที่เราเข้าไปในดันเจี้ยน" เขาตอบ

ความลับของดันเจี้ยนจะไม่ถูกเปิดเผยจนกว่าจะผ่านไปนานมากๆ โดยปกติแล้วคนทั่วๆไปนั้นก็ไม่ได้แช่น้ำนานขนาดนั้น

แม้ว่าดันเจี้ยนนี้จะหายาก แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่เจอ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลใดที่พวกเขาจะสงสัยว่าลูหลี่นั้นได้เกิดใหม่

สาวๆที่เคยบอกว่าพวกเธอนั้นไม่กลัวผีก็ได้ไปเบียดเสียนกันที่ใจกลางของกลุ่มและกลัวจนไม่พูดอะไรออกมา

ในไม่ช้าพวกเขาก็ได้มาถึงบ่อน้ำขนาดใหญ่ซึ่งกีดขวางเส้นทางของพวกเขา

"ว่ายน้ำอย่างระมัดระวังด้วย อย่าไปสร้างค่าความโกรธให้มอนเตอร์ในน้ำละ มันอยู่ลึกมาก ตราบเท่าที่เราข้ามแม่น้ำได้อย่างรวดเร็วพวกมันก็จะไม่สังเกตเรา "ลูหลี่กระซิบ

"มีอะไรอยู่ในน้ำงั้นเหรอ ... ?" ความฝันที่เหลืออยู่เกือบจะร้องไห้ออกมาขณะที่กอดฮาชิจัง

มาสเรนก็ยังก้าวถอยหลังกลับมาเพราะเธอรู้สึกกลัว มีเพียงซากุระที่ดูเหมือนจะไม่เป็นไรและเดินไปใกล้ๆด้วยความสงสัยเพื่อพยายามที่จะหาสิ่งที่อยู่ในน้ำ

"มีเพียงสองมอนสเตอร์ที่นั่น" ลูหลี่ไม่พูด

"นั้นมันน่ากลัวเกินไปแล้ว! จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกมันดึงขาของฉันและลากฉันลงไป? " ฮาชิจังเริ่มร้องไห้

"มันเป็นมอนเตอร์ ไม่ใช่ผีน้ำ" ในที่สุดลูหลี่ก็เข้าใจว่าทำไมผู้เล่นระดับสูงหลายคนไม่ยอมรับผู้เล่นหญิง

"นายจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่มีผีน้ำกัน? ฉันจะไม่ลงน้ำ ไม่ลงน้ำแน่นอน "ฮาชิจังคัดค้านซึ่งก็ได้รับการยอมรับจากความฝันที่เหลืออยู่ด้วย ในสถานการณ์ปัจจุบัน พวกเขาอาจจะไม่ได้สัมผัสน้ำเลยจนกว่าพวกเธอนั้นจะถูกโยนลงไป

"พี่ชาย ล่อมอนเตอร์ออกมาและเราค่อยฆ่าพวกมันกันเถอะ" มาสเรนแนะนำขณะที่เธอดึงแขนเสื้อของพี่ชายเธอ

"ฆ่าพวกมัน!" ดอกไม้อ้างว้างได้ร้องตะโกนออกมาอย่างกระตือรือร้นเพื่อที่จะสร้างความประทับใจให้กับสุภาพสตรีทั้งหลาย

"ฉันจะล่อพวกมันได้ไหม?" ซากุระกล่าวขึ้นมาเพราะเธอไม่สามารถทนรอได้อีกแล้ว

"เดียวก่อน ถ้าเราจะต้องสู้กับพวกมันอย่างน้อยก็ต้องมีกลยุทธ์" ลูหลี่กล่าวทิ้งท้าย "มอนสเตอร์ทั้งสองตัวมีทั้งระดับและมี HP ที่สูง ปัญหาหลักคือพวกมันสามารถฟื้นฟู HP ของพวกมันได้โดยกลับลงไปที่แม่น้ำเมื่อ HP ลดลงต่ำ

"มุ่งเน้นไปที่หนึ่งในพวกมัน?" มูนไลท์แนะนำ

"ใช่ เราต้องจัดการมันก่อนหนึ่งตัวและค่อยฆ่าอีกตัวหนึ่งก่อนที่มันจะลงไปในแม่น้ำ"ลูหลี่พยักหน้าและตกลง

แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่ปล่อยให้เด็กผู้หญิงลงไปล่อมอนเตอร์ อาเซอร์ซีบรีสที่ที่ยืนอยู่ข้างขอบบ่อน้ำก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการโดนเตะที่ด้านหลังจากนั้นเขาก็ตกลงไปในน้ำพร้อมกับเกราะหนักของเขา

"พเนจร นายมันไอ้รูตูด ฉันขอเดิมพันว่าเป็นนายที่เตะฉัน "อาเซอร์ซีบรีสกล่าวว่าในขณะที่เขาพุ่งลงไปในน้ำ

"ไม่มีใครเห็นฉันเตะนาย ฉันบริสุทธิ์จนกว่าจะถูกพิสูจน์ว่ามีความผิด! " พเนจรตอบอย่างหน้าด้าน