บทที่ 122 ทะลุกำแพง

ตามข้อมูลที่ระบบให้ไว้ในปัจจุบัน ระดับความหายากของอุปกรณ์และไอเทมในเกมสมรภูมิโลกสังหาร เรียงจากต่ำไปสูงคือ:

ชำรุด, ทั่วไป, หายาก, ประณีต, สมบูรณ์แบบ, มหากาพย์

ส่วนจะมีระดับที่สูงกว่านี้อีกหรือไม่ ระบบยังไม่มีคำตอบให้

แน่นอนว่าระดับความหายากนี้เป็นเพียงข้อมูลอ้างอิงเพื่อแบ่งระดับ “คุณสมบัติพิเศษ” ว่าสูงหรือต่ำ แต่อุปกรณ์สีขาวระดับทั่วไปก็ไม่แน่ว่าจะด้อยกว่าระดับประณีตเสมอไป

ยกตัวอย่างเช่น เคยมีผู้เล่นพบ “ปืนใหญ่รถไฟกุสตาฟ ขนาด 800 มม.” จากช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง บนชั้นวางของร้านค้า ปืนใหญ่ทั้งกระบอกในสถานะพร้อมรบมีความยาวถึง 53 เมตร สูง 12 เมตร น้ำหนักรวม 1,488 ตัน ระยะยิงไกลถึง 60 กิโลเมตร กระสุนเจาะเกราะหนัก 7.1 ตันเพียงนัดเดียวสามารถทำลายป้อมคอนกรีตหนา 10 เมตรได้สบายๆ

ปืนใหญ่รถไฟแบบนี้ มีอานุภาพเหนือกว่าอุปกรณ์ระดับหายากหรือประณีตหลายชิ้นมาก แต่ในร้านค้าของระบบ มันกลับถูกจัดอยู่ในคุณภาพระดับ “ทั่วไป” เท่านั้น

ถึงแม้ราคาของมันจะสูงมากก็ตาม

จนถึงปัจจุบัน อุปกรณ์ระดับสูงสุดที่มีคนโพสต์ลงในเว็บบอร์ด คือระดับ ‘สมบูรณ์แบบ’ เท่านั้น

แถมมันยังเป็นเพียงฝักดาบที่ไม่มีพลังโจมตี ทำได้เพียงฟื้นฟูสภาพร่างกายของผู้ใช้

ผู้เล่นสายลุยเดี่ยวส่วนใหญ่มักไม่ค่อยกระตุ้นภารกิจทั่วไปหรือภารกิจบทละครโดยไม่จำเป็น

และถึงแม้จะกระตุ้นภารกิจได้ ผลการประเมินการผ่านด่านมักจะอยู่ในช่วง C+ ถึง B+ ซึ่งค่าประสบการณ์และเหรียญเกมที่ได้รับนั้นเทียบกับหลี่อังไม่ได้เลย

อุปกรณ์ระดับทั่วไปยังแทบไม่มี นับประสาอะไรกับอุปกรณ์ระดับหายากเต็มตัว

แม้จะเป็นองค์กรขนาดใหญ่ที่จัดตั้งโดยกลไกของรัฐหรือกลุ่มทุนข้ามชาติ ก็ยังถูกจำกัดด้วยจำนวนผู้เล่นและกำลังรบระดับสูงที่ยังมีไม่เพียงพอ

การจะสุ่มให้เจอหรือซื้ออุปกรณ์ระดับประณีตหรือสมบูรณ์แบบนั้นทำได้ยากยิ่ง

เพราะตอนนี้มันคือยุคสมัยที่ของมีค่าหาซื้อไม่ได้ด้วยเงิน

หลี่อังผู้มีเหรียญเกมเกือบห้าพันเหรียญ เมื่อเห็นอุปกรณ์ที่ตรงกับความต้องการในปัจจุบันบนชั้นวางของร้านค้า เขาจึงตัดสินใจซื้อมันมาโดยไม่ลังเล

【ชื่อ: รองเท้าเฟส 】

【ประเภท: เครื่องป้องกัน】

【คุณภาพ: ประณีต】

【เอฟเฟกต์: ก้าวย่างเฟส ภายใน 10 วินาที จะเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่และทำให้คุณสามารถเดินทะลุภูมิประเทศและสิ่งกีดขวางได้ ในระหว่างก้าวย่างจะเพิกเฉยต่อความเสียหายจากแรงจลน์ส่วนใหญ่ ในระหว่างก้าวย่าง ระดับความเป็นวัตถุของพื้นรองเท้าจะขึ้นอยู่กับเจตจำนงของผู้ใช้】

【การสิ้นเปลือง: 10% ของค่าพลังจิตทั้งหมด】

【ระยะเวลาคูลดาวน์: 5 นาที】

【เงื่อนไขการสวมใส่: ค่าความว่องไวต้องมากกว่าหรือเท่ากับ 8, ค่าสัมผัสต้องมากกว่าหรือเท่ากับ 8】

【หมายเหตุ: จอมโจรในตำนานผู้มีชื่อเสียโด่งดังมักใช้อุปกรณ์ชิ้นนี้ในการปีนกำแพงเข้าบ้านคนอื่น ครั้งหนึ่งหลังจากเขาเพิ่งขโมยของจากคฤหาสน์ของดยุคออกมาได้ เขาดันลื่นล้มและก้าวย่างเฟสดันหมดเวลาลงตอนที่เขาล้มฟุบเข้าไปในกำแพงพอดี จบชีวิตที่ไม่ค่อยจะสง่างามลงในที่สุด】

อุปกรณ์ระดับประณีตชิ้นนี้ผลาญเหรียญเกมของหลี่อังไปถึง 2,000 เหรียญ แต่หากพิจารณาจากผลลัพธ์แล้ว ถือว่าคุ้มค่ามาก

ผู้เล่นระดับต่ำยังห่างไกลจากการเพิกเฉยต่ออาวุธเบาและอาวุธหนักสมัยใหม่ได้ กระสุนขนาดใหญ่เพียงนัดเดียวที่เข้าจุดสำคัญก็สามารถปลิดชีพได้ทันที

แม้แต่หลี่อังเอง หากต้องเผชิญหน้ากับแนวปืนกลในพื้นที่โล่งกว้าง ก็คงทำได้เพียงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเท่านั้น

แต่เมื่อมีรองเท้าเฟสคู่นี้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกล้อมฆ่าด้วยอาวุธสมัยใหม่

และเมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ การทะลุกำแพงหนีก็ช่วยให้รวดเร็วขึ้นได้อีกหลายส่วน

หลังจากคลิกยืนยันการซื้อ หลี่อังก็กดเปิดหีบสมบัติจากช่องเก็บของ แล้วนำรองเท้าหนังสีเทาดำคู่หนึ่งออกมา

เขาถอดรองเท้าในห้องนั่งเล่นทันที แล้วเปลี่ยนมาใส่รองเท้าเฟส ลองย่ำดูสองสามทีก็พบว่ามันพอดีมาก

ท่ามกลางสายตาของจางชุ่ยเหลียน (ไฉไฉ) เขาเปิดใช้งานเอฟเฟกต์ 【ก้าวย่างเฟส】 และพบว่าร่างกายทั้งหมดของเขากลายเป็นเงาจางๆ

ฝ่ามือลื่นผ่านโต๊ะไม้ไปได้อย่างง่ายดาย

หลี่อังนับถอยหลังเจ็ดวินาทีในใจ สูดลมหายใจลึกๆ แล้วพุ่งชนกำแพงคอนกรีต ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเดินทะลุกำแพงออกมาได้อย่างง่ายดายจริงๆ

ตามหมายเหตุของระบบ 【รองเท้าเฟส】 คู่นี้ยังสามารถปรับเปลี่ยนการตัดสินความเป็นวัตถุของพื้นรองเท้าได้อีกด้วย

ขอเพียงหลี่อังเต็มใจ ในขณะที่ปล่อยเอฟเฟกต์ เขาสามารถลดความเป็นวัตถุของพื้นรองเท้าลงจนเป็นศูนย์ได้ เมื่อนั้นเขาจะถูกแรงดึงดูดกระชากให้ตกลงไปที่ชั้นล่างทันที

จุดเดียวที่ต้องระวัง คือห้ามให้เอฟเฟกต์หมดเวลาในขณะที่ร่างกายยังสัมผัสอยู่กับวัตถุที่มีความหนาแน่นมากกว่าอากาศ

มิเช่นนั้นเขาจะกลายเป็นเหมือนจอมโจรในตำนานในหมายเหตุ ที่ทั้งตัวถูกฝังเข้าไปในกำแพง เนื้อหนังและอิฐกำแพงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

อืม... ทะลุกำแพงเข้าบ้านคนอื่นได้จริงๆ นี่มันไอเทมที่ “พ่อบ้านใจกล้า” หรือ “กิ๊กข้างบ้าน” ต้องมีไว้ครอบครองชัดๆ

ในขณะที่หลี่อังกำลังศึกษารองเท้าคู่ใหม่อย่างขะมักเขม้น ในรายชื่อเพื่อนก็มีการแจ้งเตือนข้อความใหม่เข้ามา

มูลา: สวัสดี

นายหน้าค้าข้อมูล?

หลี่อังเลิกคิ้วขึ้น พ่อค้าข้อมูลคนนี้ติดต่อเขามาทำไมกัน

หลี่รื่อเซิง: มีอะไรหรือเปล่า?

มูลา: ตอนนี้คุณยังอยู่ในเมืองอินไหม? ในมือผมมีงานจ้างวานชิ้นหนึ่ง ไม่รู้ว่าคุณจะสนใจไหม

หลี่อังขมวดคิ้ว พิมพ์กลับไปว่า: ลองว่ามาสิ

มูลา: คืออย่างนี้ครับ มีเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างเล็กๆ คนหนึ่ง ที่หมู่บ้านบ้านเกิดของเขาเพิ่งเกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้นมา เขาก็เลยติดต่อมาทางผมเพื่อดูว่าพอจะหาคนมาช่วยแก้ปัญหาได้ไหม ค่าตอบแทนอยู่ที่ประมาณห้าแสนหยวน ผมจะหักค่าธรรมเนียมกลาง 10%

เงินรางวัลห้าแสนหยวนสำหรับคนทั่วไปอาจจะเป็นเงินก้อนใหญ่

แต่สำหรับผู้เล่นระดับเก๋าอย่างหลี่อังแล้ว มันก็แค่เศษเงินเท่านั้น แค่ขายเหรียญเกมออกไปนิดหน่อยก็ได้เงินก้อนนั้นกลับมาแล้ว

ในฐานะนายหน้าค้าข้อมูล มูลาย่อมไม่รบกวนหลี่อังด้วยค่าจ้างเพียงห้าแสนหยวนแน่

สิ่งที่ดึงดูดผู้เล่นในงานจ้างวานชิ้นนี้จริงๆ ก็คือสิ่งที่เรียกว่า “เรื่องแปลกประหลาด” นั่นเอง

นั่นหมายถึง... กลิ่นอายของภารกิจ

ในฐานะที่เป็นผู้เล่นเหมือนกัน มูลาย่อมแยกแยะได้ว่าต้องปฏิบัติกับผู้เล่นอย่างหลี่อังต่างจากผู้จ้างวานคนนั้น

เขาอธิบายข้อมูลทั้งหมดของเจ้าของบริษัทก่อสร้างคนนั้นให้หลี่อังฟังอย่างรวดเร็วเพื่อให้เขาสบายใจ

ผู้จ้างวานชื่อว่า ‘หลูเม่าเตี่ยน’ เกิดในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลที่ชื่อว่า “หมู่บ้านตู้เซิง” ในวัยหนุ่มเขาเข้ามาทำงานในเมือง และด้วยไหวพริบ กำลังกาย และวาทศิลป์ ทำให้เขากลายเป็นหัวหน้าคนงาน จนกระทั่งเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างและมีเงินทองมากมาย

เมื่อประสบความสำเร็จ หลูเม่าเตี่ยนย่อมต้องการตอบแทนบ้านเกิด เขาเข้าไปลงทุนในหมู่บ้าน สร้างถนนใหม่ สร้างบ้านใหม่ ทำให้ ‘หลูเกวี้ย’ พ่อของเขาที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านได้หน้าได้ตาอย่างมาก

ทว่า เมื่อเจ็ดเดือนก่อน หมู่บ้านตู้เซิงเริ่มเกิดเรื่องประหลาดขึ้น

ชาวบ้านที่กำลังเมาเหล้าเดินกลับบ้านตอนกลางคืน ดันลื่นล้มลงในร่องน้ำเล็กๆ ที่ลึกเพียงแค่ระดับข้อเท้า แต่กลับจมน้ำตายทั้งอย่างนั้น แถมตอนตายบนใบหน้ายังประดับไว้ด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวสยดสยอง

ไม่กี่วันต่อมา ชาวบ้านคนหนึ่งกำลังทำอาหารอยู่ในบ้าน ดันลื่นล้มถลาเข้าหาเตาไฟ ใบหน้าทั้งหมดถูกน้ำมันที่กำลังเดือดจัดทอดจนสุก ดิ้นรนอยู่อีกไม่กี่วันสุดท้ายก็ตาย ตอนตายบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยตุ่มพองและเน่าเฟะนั้น ก็ยังมีรอยยิ้มที่สยดสยองเช่นกัน

ผู้คนในหมู่บ้านต่างตกอยู่ในความหวาดกลัว

ครึ่งเดือนต่อมา ชาวบ้านคนหนึ่งกระหายน้ำตอนกลางคืน ไม่รู้ทำไมถึงดื่มซีอิ๊วเข้าไปทั้งถัง จนเกิดภาวะโซเดียมในเลือดสูงเฉียบพลันและหัวใจหยุดเต้นตาย

สองวันต่อมา ครูประจำหมู่บ้านเพียงคนเดียวของหมู่บ้านก็ล้มป่วยและเสียชีวิตลง

หลูเม่าเตี่ยน เจ้าของบริษัทก่อสร้างในเมือง รีบเชิญอาจารย์ผู้มีวิชาท่านหนึ่งไปยังหมู่บ้านตู้เซิงเพื่อทำพิธีปัดเป่า เหตุการณ์การตายที่ต่อเนื่องกันจึงสงบลงไปในที่สุด

ทว่า เมื่อสิบวันที่ผ่านมา หมู่บ้านตู้เซิงเริ่มมีคนตายอีกครั้ง หลูเม่าเตี่ยนพยายามตามหาอาจารย์ท่านเดิม แต่กลับได้รับแจ้งว่าอาจารย์ท่านนั้นเดินทางไปต่างประเทศแล้ว

ด้วยความจนปัญญา หลูเม่าเตี่ยนที่มีเงินทองอยู่บ้าง จึงติดต่อผ่านความสัมพันธ์ของเพื่อนจนได้พบกับนายหน้าค้าข้อมูลที่ขึ้นชื่อว่า “มีเส้นสายกว้างขวาง”

...........