บทที่ 590 จับเป็น

บทที่ 590 จับเป็น

หวูดดด...

เสียงหวูดเรือดังกึกก้องมาจากท้องทะเล ราวกับเสียงแตรศึกที่ทุ้มต่ำและทรงพลัง

ทหารเรือประเทศโอพากันสั่นสะท้าน แต่เมื่อความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้

เห็นเพียงหัวมุมอ่าวหนิงย่า เรือรบเหล็กกล้าขนาดยักษ์ค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น ธงชาติฮว่าเซี่ยสีแดงสดปลิวไสวอยู่บนยอดเสากระโดงเรือ

กองเรือรบฮว่าเซี่ยเพิ่งจะค่อยๆ แล่นมาถึง

ดูเหมือนจะมาช้า แต่ความจริงแล้วมาได้ถูกจังหวะพอดี!

ครืดดด...

ป้อมปืนบนเรือเกือบร้อยแท่นหมุนพร้อมกัน ปากกระบอกปืนเหล็กกล้าส่องประกายเย็นเยียบ เล็งเป้าไปที่เรือรบประเทศโอที่เกยตื้นอยู่อย่างไร้ทางหนี

ผู้บัญชาการกองเรือรบฮว่าเซี่ยวัยไม่ถึงสี่สิบปี ผู้มีท่วงท่าองอาจน่าเกรงขาม ยืนตระหง่านอยู่บนหัวเรือจู่โจมลำนำหน้า

เขามีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแผ่รังสีอำมหิตอันคมกริบ "ยอมจำนนซะ!"

ส่วนกองเรือประเทศโอ

ตั้งแต่ผู้บัญชาการกองเรือ ไปจนถึงกัปตันและลูกเรือเกือบพันชีวิต ตอนนี้ยังคงรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน

พวกเขาเหม่อลอยไปพักใหญ่ กว่าจะดึงสติกลับมาได้

เรือบางลำเอียงกระเท่เร่เพราะเกยตื้น ลูกเรือประเทศโอต้องเกาะราวระเบียงไว้แน่น

ผู้บัญชาการกองเรือรบฮว่าเซี่ยรอเพียง 5 วินาที

เขายืดอกขึ้น เอ่ยเสียงเรียบ "ยิง"

"อย่ายิง!"

"เรายอมแพ้!"

ในวินาทีเป็นวินาทีตาย ในที่สุดกองเรือประเทศโอก็ได้สติ พวกเขาตะโกนใส่เครื่องมือสื่อสารอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับชักธงขาวขึ้น

ในสถานการณ์เช่นนี้ เรือรบของพวกเขาสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนที่ไปหมดแล้ว ตัวเรือเอียงกระเท่เร่ ปากกระบอกปืนชี้ไปนอกโลก จะยิงผีที่ไหนได้!

แถมกองเรือฮว่าเซี่ยก็อยู่ใกล้แค่นี้ ต่อให้กระสุนปืนใหญ่จะไม่มีหัวรบระเบิด แต่ถ้าโดนจังๆ ก็อาจจะทับคนตายได้เหมือนกัน!

การยอมจำนนคือทางออกเดียวที่ถูกต้อง

ผู้บัญชาการกองเรือรบฮว่าเซี่ยส่ายหน้าเบาๆ หันไปสั่งรองผู้บัญชาการ "ขึ้นไปบนเรือพวกมัน ยึดอำนาจการควบคุมมาให้หมด"

รองผู้บัญชาการทำวันทยหัตถ์รับคำสั่งทันที

หันหลังกลับไปบ่นพึมพำว่า "ทหารขัดปากกระบอกปืนวันละ 4 รอบจนมันวับ เสียดายไม่ได้ใช้ อยากจะยิงอัดหน้าไอ้พวกหลานชังพวกนี้สักนัดจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะปอดแหกขนาดนี้!"

ครู่ต่อมา

เรือจู่โจมเร็วหลายสิบลำของกองทัพเรือฮว่าเซี่ยก็เข้าล้อมกองเรือประเทศโอไว้ทั้งหมด ทหารฮว่าเซี่ยถือปืนบุกขึ้นเรือ

ทหารเรือประเทศโอหมดสิ้นกำลังใจที่จะต่อสู้ ยอมวางอาวุธจำนนแต่โดยดี เข้าแถวเรียงหนึ่งตกเป็นเชลยศึก

ในศูนย์สังเกตการณ์

"หึหึ"

ท่านซ่งสั่งให้เลขาเตรียมชุดชงชามาวางตรงหน้า ใช้น้ำเดือดจัดลวกถ้วยและชงชา

เมื่อกลิ่นหอมของชาโชยเตะจมูก เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "ผู้นำทรัมป์ คุณว่าสมองของเด็กรุ่นหลังพวกเรานี่มันทำด้วยอะไรกันนะ"

"ไอเดียนี่มันช่างไม่เคยมีมาก่อนและจะไม่มีใครทำตามได้อีก น่าทึ่งจริงๆ"

ส่วนทรัมป์ที่มองดูเหตุการณ์ผ่านหน้าจอสังเกตการณ์ เห็นกองเรือของตัวเองถูกจับเป็นโดยที่ยังไม่ได้ยิงเลยสักนัด

แถมยังเกยตื้นยกลำอีกต่างหาก

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ตีให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ!

ทรัมป์รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเริ่มทำงานผิดปกติ

เหมือนมีเลือดคั่งอยู่ในอก จะพ่นก็พ่นไม่ออก

"ท่านซ่ง ไม่ต้องมาพูดสำนวนพวกนี้กับผมหรอก ผมฟังไม่รู้เรื่อง"

ทรัมป์ยื่นมือที่สั่นเทาไปลูบผมสีทองอันเบาบางของตัวเอง พยายามเสยให้เรียบแป้

"ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ? งั้นฉันจะอธิบายให้ฟังนะ"

ท่านซ่งใช้น้ำร้อนรดรูปสัตว์บนถาดชา ซึ่งเป็นรูปคางคก

จากนั้น ท่านซ่งก็หยิบถ้วยชาใบเล็ก คว่ำครอบหัวคางคกตัวนั้นไว้

เขาค่อยๆ พูดว่า "นี่เรียกว่า ปิดประตูตีแมว ไงล่ะ"

ทรัมป์ชะงักไป "ใครๆ ก็รู้ว่าคำนี้ในภาษาฮว่าเซี่ย มันใช้กับเต่า ไม่ใช่คางคก!"

"อ้อ จริงด้วย"

ท่านซ่งหัวเราะหึๆ "ฉันพูดผิดเอง คุณทรัมป์ มันคือเต่าต่างหากล่ะ"

"หืม?"

ทรัมป์คิดอยู่นาน รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน

เขาถลึงตาพูดต่อ "คุณอย่าเพิ่งดีใจไป นี่มันแค่สงครามทางบกกับทางอากาศ ชัยชนะที่แท้จริงคือการยึดด่านเจี้ยนเหมินให้ได้ ยังต้องวัดกันที่กองกำลังภาคพื้นดินอีก!"

ท่านซ่งจิบชาอย่างสบายใจ ดูเหมือนจะไม่กังวลเลยสักนิด

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งเด่นชัดขึ้น

ไม่เพียงเพราะสามารถจับเป็นกองเรือประเทศโอได้โดยไม่เสียทหารแม้แต่นายเดียว แต่ที่สำคัญที่สุดคือสำนักมั่วที่ทำให้เขาหูตาสว่าง

อาวุธสภาพอากาศอย่างสี่ลักษณ์ ถือเป็นเทคโนโลยีที่ล้ำหน้ากว่าระดับโลกไปไกลลิบ!

แถมพวกเขายังสามารถนำมาประยุกต์ใช้ตามสถานการณ์จริง สร้างน้ำวนกลางทะเลขึ้นมาได้ดื้อๆ

กลยุทธ์นี้มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!

แต่ในการประชันฝีมือครั้งนี้ หลิวตี้กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ และไม่มีผลงานอะไรเลย

หึหึ

เกมรบทางทะเลครั้งนี้ สหายตัวน้อยหลิวตี้ นายแพ้สำนักมั่วราบคาบเลยนะ!

ท่านซ่งอารมณ์ดีสุดๆ ยกถ้วยชาขึ้นซดรวดเดียวหมด!

ณ ศูนย์บัญชาการซ้อมรบประเทศโอ

"เรียกเรือลาดตระเวนโฮเวอร์ นี่คือศูนย์บัญชาการ ตอบด้วย!"

"เรียกเรือนายพลแมดดี้ นี่คือศูนย์บัญชาการ ตอบด้วย!"

"เรียก..."

ทหารสื่อสารตะโกนเรียกเรือรบแต่ละลำอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

"รายงานผู้บัญชาการ เราสูญเสียการควบคุมเรือรบทั้งหมดแล้วครับ"

ทหารสื่อสารคนหนึ่งรายงานด้วยสีหน้าย่ำแย่สุดๆ

พลเอกเหยี่ยวพิฆาตตากระตุก ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก!

นายพลนอร์แมนที่อยู่ข้างๆ หัวเราะขื่นๆ "สถานการณ์ของนายยังดีนะ อย่างน้อยก็รู้ว่ากองเรือของตัวเองโดนจับได้ยังไง!"

เหยี่ยวพิฆาตพูดด้วยสีหน้าเหม่อลอย "เป็นไปไม่ได้สิ ในข้อมูลข่าวกรองที่ฉันมี ไม่มีระบุเลยว่าฮว่าเซี่ยวิจัยอาวุธสภาพอากาศสำเร็จแล้ว! จะรอดพ้นสายตาของฉันไปได้ยังไง??"

นอร์แมนเองก็เหม่อลอยพอกัน "นายมัวแต่มุ่งเน้นศึกษาเทคโนโลยีล้ำยุค แต่แทบไม่เคยศึกษาประวัติศาสตร์ของตะวันออกเลย นับพันปีมานี้ ฮว่าเซี่ยก็เป็นแบบนี้มาตลอด เรียกว่าอะไรนะ วิญญูชนซ่อนคมในฝัก..."

ปัง!

เหยี่ยวพิฆาตตาแดงก่ำ ตบโต๊ะดังปัง!

"การซ้อมรบยังไม่จบ!"

"ท่านนายพลนอร์แมน คุณกับผมมาร่วมกันบัญชาการกองกำลังทหารราบยานยนต์ เราจะบุกทะลวง

ด่านเจี้ยนเหมิน!"

"ฉันอยากจะรู้นักว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทหารราบยานยนต์ของเรา เขายังจะมีลูกเล่นอะไรอีก!"

"ซ่อนคมซ่อนเคียวอะไรกัน ก็แค่แผนสกปรกทั้งนั้นแหละ!"

"กองทหารราบยานยนต์สมัยใหม่ของประเทศโอ จะบดขยี้แผนสกปรกทุกอย่างให้แหลกเป็นผุยผง!"