บทที่ 585 บังเอิญไปไหม

บทที่ 585 บังเอิญไปไหม

ในสถานการณ์ที่ฉุกเฉินสุดขีด จู่ๆ หัวหน้าฝูงบินก็คิดอะไรขึ้นมาได้ "เราบินต่ำได้ แต่เราต้องอ้อมไปทางเหนือของแนวรบ บินเลียบทะเลทรายไปทางตะวันออก รับรองว่ากลับถึงฐานทัพได้แน่นอน!"

ทุกคนตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่! ใช่แล้ว! แค่ลดระดับความสูงลงมาให้เห็นทะเลทรายชัดๆ ก็หาทิศทางได้ง่ายๆ แล้ว! หัวหน้าช่างปราดเปรื่องจริงๆ!

ฝูงบินรบจึงเบนหัวไปทางเหนือ มุ่งหน้าสู่เหนือน่านฟ้าทะเลทราย

ในขณะนั้น หลิวตี้ก็ยิ้มบางๆ แล้วหันหลังสั่งการ "ยิงขีปนาวุธใส่ทะเลทราย ฝูงบินประเทศโอบินไปถึงไหนก็ยิงใส่ตรงนั้น กระหน่ำยิงเข้าไปอย่าหยุด!"

หานลี่เฉิงชะงักไปอีกรอบ "ผู้บัญชาการครับ หรือว่าท่านคิดจะพึ่งดวงยิงให้โดนเครื่องบินพวกมันงั้นเหรอครับ?"

หลิวตี้พยักหน้า "ก็เหมือนเวลาคีบตุ๊กตาตามห้างนั่นแหละ ต้องพึ่งดวงเอา แต่ผมไม่เคยคีบได้เลยนะ"

สีหน้าของหานลี่เฉิงดูปั้นยากสุดๆ "ผู้บัญชาการหลิว นี่มัน..."

"ผมล้อเล่นน่ะ" หลิวตี้เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังในพริบตา

พอได้ยินแบบนี้ หานลี่เฉิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก "แล้วเราควรจะทำยังไงดีครับ?"

แต่หลิวตี้กลับยิ้มออกมากะทันหัน "ผมหมายความว่า ฝีมือการคีบตุ๊กตาของผมเนี่ย เก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว!"

หานลี่เฉิงเริ่มจะมั่นใจแล้วว่า ผู้บัญชาการแปลกหน้ารายนี้ ต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ! "แต่ว่าผู้บัญชาการครับ ในรายการยุทโธปกรณ์ของท่าน ไม่มีขีปนาวุธทำลายล้างสูงเลยนะครับ มีแต่ 'ผีควัน' ไม่กี่ร้อยลูก ซึ่งมันก็แค่ระเบิดควันขนาดใหญ่ ที่ปกติเอาไว้ใช้พรางตากองบัญชาการเท่านั้นเอง"

"สิ่งที่ผมต้องการก็คือไอ้ผีควันนี่แหละ!" หลิวตี้ยิ้มบางๆ เอามือไพล่หลัง "แล้วก็สั่งให้เครื่องบินขับไล่เบาขึ้นบินด้วยล่ะ"

ก่อนหน้านี้ตอนที่หลิวตี้เลือกยุทโธปกรณ์ เขาเคยพูดไว้ประโยคหนึ่งว่า 'ขอขีปนาวุธเสียงดังๆ ก็พอ!' แต่ในความเป็นจริง ขีปนาวุธซ้อมรบทั้งหมดได้ถูกถอดระบบระเบิดออกไปแล้ว มีเพียงระเบิดควันที่ไม่มีพลังทำลายล้างนี่แหละ ที่ยังคงรักษากลไกเดิมเอาไว้ นั่นคือระเบิดได้ และเสียงดัง!

จากนั้น มุมหนึ่งของค่ายฮว่าเซี่ย ไซโลขีปนาวุธที่ซ่อนอยู่ใต้ดินก็เปิดออกอย่างกะทันหัน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ผีควันหลายสิบลูกพุ่งทะยานสู่ทะเลทรายทางตอนเหนือ!

ภาพเหตุการณ์นี้ปรากฏชัดเจนแก่สายตาของทรัมป์ ท่านซ่ง และผู้สังเกตการณ์คนอื่นๆ ในหอสังเกตการณ์! ตอนแรกที่ทรัมป์เห็นว่าสัญญาณเครื่องบินของตัวเองถูกตัดขาด เขาถึงกับใจหายวาบ! แต่พอเห็นว่านักบินของเขาหาทางกลับได้แล้ว เขาก็โล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง!

แต่เมื่อเขาเห็นขีปนาวุธ 'ผีควัน' ที่ฮว่าเซี่ยยิงออกมา เขาก็อดหัวเราะก๊ากไม่ได้ "ท่านซ่ง สหายตัวน้อยของคุณนี่ไม่รู้เรื่องการทหารเอาซะเลย! ขนาดผมยังรู้เลยว่านั่นมันขีปนาวุธพื้นสู่พื้น แถมยังเป็นแค่ระเบิดควันอีกต่างหาก เขาจะเอามายิงเครื่องบินรบของผมงั้นเหรอ? เขามาเล่นตลกสร้างบรรยากาศใช่ไหมเนี่ย?!"

ไม่ใช่แค่ทรัมป์เท่านั้น แม้แต่นักบินของฝูงบินประเทศโอก็ยังอดขำไม่ได้ ขีปนาวุธพรรค์นี้จะยิงโดนฉันได้เรอะ? ผู้บัญชาการฮว่าเซี่ยสมองกลับหรือไง?!

ตูม! ตูม! ตูม! ผีควันระเบิดออกทีละลูก!

ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายไปทั่ว ควันสีดำทะมึนพวยพุ่งขึ้นบดบังแสงตะวันในพริบตา!

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหล่านักบินประเทศโอค่อยๆ แข็งค้าง บ้าเอ๊ย! ทะเลทรายล่ะ จุดสังเกตล่ะ ทิศเหนืออยู่ไหน!

"ทุกคนไต่ระดับความสูงเดี๋ยวนี้!" หัวหน้าฝูงบินสั่งการทันที!

"รายงานหัวหน้า เราตรวจพบเครื่องบินขับไล่เบาของฮว่าเซี่ยอยู่ด้านบน น่าจะเป็นรุ่นเจ-24 ครับ! มีไม่ต่ำกว่า 40 ลำ! เราไม่มีเครื่องบินคุ้มกัน ถ้าปะทะกันเราโดนสอยร่วงแน่!"

สีหน้าของหัวหน้าฝูงบินเปลี่ยนไปทันที "หา? งั้นทุกคนลดระดับความสูงลงชั่วคราว ใช้ควันพรางตัวไว้!"

ในเวลาเดียวกัน ที่ศูนย์บัญชาการของหลิวตี้ หานลี่เฉิงถึงกับร้องอ๋อ "อ๋อ! ที่แท้ท่านก็คิดจะใช้ควันเพื่อลดความเร็วพวกมัน แล้วค่อยจัดการกวาดล้างสินะครับ แผนสูงจริงๆ!"

"ใครบอกว่าผมจะกวาดล้างพวกมัน?" หลิวตี้ส่ายหน้าช้าๆ "แจ้งนักบินของเราไปว่าไม่ต้องยิง แค่บินประกบฝูงบินประเทศโอไว้ ต้อนพวกมันให้อยู่แต่ในม่านควันดำนั่นแหละ อ้อ แล้วก็สั่งให้ยิงผีควันต่อไปอย่าหยุด!"

หานลี่เฉิงอึ้งไปอีกรอบ! เขาเริ่มจะเดาแผนการของหลิวตี้ออกลางๆ แล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมา! ผู้บัญชาการหนุ่มคนนี้ จะเลือดเย็นเกินไปแล้วไหมเนี่ย?

ตัดภาพมาที่ฝูงบินประเทศโอ ตอนนี้พวกเขากำลังบินสะเปะสะปะเหมือนแมลงวันหัวขาด ติดอยู่ในม่านควันดำมืดมิด ไปไหนก็ไม่ได้! แถมระบบนำทางทุกชนิดก็ใช้งานไม่ได้ จะร้องเรียกขอความช่วยเหลือจากใครก็ไม่มีใครได้ยิน! ตอนนี้แม้แต่ทัศนวิสัยก็แทบจะเป็นศูนย์แล้ว! เพราะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ควันดำทึบ! ถ้าพวกเขาหันหัวเครื่องบินหมายจะบินหนีออกจากม่านควัน ที่ปลายทางท้องฟ้าอันสดใส ก็มีแต่ฝูงเจ-24 ของฮว่าเซี่ยรอเชือดพวกเขาอยู่!

ส่วนหลิวตี้นั้น เขายืนเอามือไพล่หลัง หรี่ตามองอย่างใจเย็น สิบนาที อย่างมากก็อีกแค่สิบนาที น้ำมันของฝูงบินประเทศโอก็จะหมดเกลี้ยง!

หลิวตี้สืบประวัติของนายพลนอร์แมนมาหมดแล้ว ชายคนนี้เป็นพวกบ้าความสำเร็จ มักจะชอบเผด็จศึกให้เร็วที่สุดอยู่เสมอ! เพราะฉะนั้น เพื่อแลกกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นไม่ถึง 5% ของฝูงบิน เขาจึงจงใจสั่งลดปริมาณเชื้อเพลิงลง! เพียงเพื่อลดน้ำหนักเครื่อง จะได้บินไปทำลายฮว่าเซี่ยให้เร็วขึ้นอีกนิด!

ทุกอย่างอยู่ในความคาดหมายของหลิวตี้หมดแล้ว ดูจากระยะทางแล้ว ฝูงบินประเทศโอบินมาไกลเกินกว่าจะบินกลับฐานได้แล้ว!

ตอนนี้นักบินของประเทศโอกำลังแตกตื่นกันยกใหญ่

"รายงานหัวหน้า เชื้อเพลิงเหลือบินได้อีกไม่ถึง 80 กิโลเมตรครับ!"

"เราต้องหาที่ลงจอดใกล้ๆ นี้ด่วนเลย! และต้องเดี๋ยวนี้ด้วย!"

หัวหน้าฝูงบินก็ร้อนใจไม่แพ้กัน ระยะทาง 80 กิโลเมตร สำหรับเครื่องบินทิ้งระเบิดแล้ว มันคือตัวเลขที่เฉียดนรกชัดๆ! จะรักษาชีวิตนักบินน่ะง่ายนิดเดียว แค่ดีดตัวออกก็จบ! แต่นี่มันแค่การซ้อมรบนะเว้ย! บี2 ลำหนึ่งราคาตั้งเกือบ 500 ล้านยูโร! จะให้ทิ้งไปดื้อๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

ตอนนี้ต่อให้พวกเขาอยากจะติดต่อกับทางการฮว่าเซี่ยก็ทำไม่ได้ เพราะอุปกรณ์สื่อสารทุกอย่างพังหมดแล้ว แม้แต่การสื่อสารระหว่างกันในฝูงบิน ก็ยังต้องใช้คลื่นความถี่ฉุกเฉินสากล 1215 เมกะเฮิรตซ์! นี่คือคลื่นความถี่ขอความช่วยเหลือที่ทุกประเทศยอมรับ ด้วยเหตุผลด้านมนุษยธรรม อุปกรณ์รบกวนสัญญาณทุกชนิดจะหลีกเลี่ยงการก่อกวนคลื่นความถี่นี้!

"เมย์เดย์ เมย์เดย์! ขอความช่วยเหลือจากฮว่าเซี่ย!"

"เรียกศูนย์บัญชาการซ้อมรบ!"

แต่ไม่ว่าหัวหน้าฝูงบินจะพยายามวิทยุเรียกแค่ไหน ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมาเลย!

ปึง! ปึง! หัวหน้าฝูงบินประเทศโอทุบวิทยุสื่อสารไปสองสามที นี่อย่าบอกนะว่าไอ้เครื่องนี้ก็พังไปด้วยเนี่ย?!

ซ่า... ซ่า...

ในที่สุดก็มีเสียงดังมาจากวิทยุสื่อสาร! หัวหน้าฝูงบินคว้าไว้ราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้าย!

"อะแฮ่ม" จู่ๆ ก็มีเสียงผู้ชายทุ้มกังวานดังขึ้นจากวิทยุ "ถึงนักบินมือฉมังแห่งประเทศโอทุกท่าน ผมขอเดาว่าพวกคุณกำลังจะร่วงในอีกไม่เกินสิบนาที"

"แต่บังเอิญไปไหม ที่ผมดันมีสนามบินว่างๆ อยู่พอดี!"

หัวหน้าฝูงบินประเทศโอหูผึ่ง "ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่ทันท่วงทีครับ!"

แต่เสียงผู้ชายคนนั้นตอบกลับมาอย่างเย็นชา "คุณคิดมากไปแล้ว"

ทางด้านศูนย์บัญชาการสำนักมั่ว มั่วจิ่วหลีที่คอยสังเกตการณ์แผน 'ปิดประตูตีแมว' ของหลิวตี้ด้วยรอยยิ้มมาตลอด ตอนนี้เขาได้ยินบทสนทนาที่ 'ดาวหลัวช่า' ดักจับมาได้อย่างชัดเจน เขาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง!

แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ท่านบัณฑิตหลิวเคยขอสนามบินเปล่าๆ ไว้แห่งหนึ่ง! หรือว่า... เขาจะวางแผนรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว?!