496.การใช้ประโยชน์

ในชาติที่แล้วจักรพรรดินีชิงเหอถูกบีบคั้นจนต้องยอมกลับชาติมาเกิด

สาเหตุสำคัญส่วนหนึ่งก็เพราะนางไร้ผู้ติดตาม

พูดตรงๆเลยถ้านางมีผู้ช่วยระดับจักรพรรดิเซียนสักสิบกว่าคนช่วยกันต้านทานพลังของค่ายกลเก้าสวรรค์สังหารเทพ

บางทีจักรพรรดินีชิงเหออาจพลิกสถานการณ์ต่อสู้กลับจนสังหารศัตรูได้สำเร็จจริงๆ!

ใครเล่าจะไปคาดคิดว่าร่างก่อนของนางคือ “รวงข้าวแห่งกาลเวลา”

พลังของมหาเต๋ากาลเวลาย่อมมิใช่สิ่งที่ใครต่อใครจะต้านทานได้ง่าย ๆ

แต่สิ่งที่น่าเสียดายคือโลกนี้ไม่มี “ถ้าหาก”

เพราะนิสัยเย็นชาสงบนิ่งของจักรพรรดินีชิงเหอจึงนำพานางไปสู่จุดจบเช่นนั้น

ในบรรดาสิบจักรพรรดิเซียนขั้นสูงสุด จักรพรรดินีชิงเหอเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่ไร้ “ผู้ติดตามจักรพรรดิเซียน”

แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครยอมติดตามนาง

ผู้คนที่อาศัยอยู่ในดินแดนเซียนชิงเหอต่างรู้ดี

ใต้ตำหนักชิงเหอที่จักรพรรดินีชิงเหออาศัยอย่างสันโดษมีกระท่อมไม้หลังเล็กๆขนาดจิ๋ว

และกระท่อมหลังนั้นก็คือที่พำนักของจักรพรรดิเซียนหยุนชู!

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน

ในตอนนั้นจักรพรรดิเซียนหยุนชูยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็ก

นางเกิดในตระกูลระดับเซียนผู้ยิ่งใหญ่เป็นเพียงสมาชิกสายรอง

ตระกูลนั้นต้องการทำการหมั้นหมายกับตระกูลอื่น

แต่คู่หมั้นกลับไม่สนใจคุณหนูใหญ่สายตรงของตระกูลหันมาสนใจเพียงเจียงหยุนชูวัยสิบกว่าปีที่งดงามราวหยาดน้ำค้าง

หากหมั้นหม้ายได้ก็ถือเป็นผลดี

แต่ใครจะคาดคิดภายในตระกูลกลับมีผู้ริษยาลอบวางแผนสังหารนาง!

วิธีการโหดร้ายยิ่งนักใช้เพลิงเผานางจนเกือบกลายเป็นเถ้าถ่าน

แทบเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนถูกโยนทิ้งไว้ในป่าช้า

โชคดีที่เจียงหยุนชูยังมีชะตากรรมยังไม่ถึงแก่ความตาย!

นางขดตัวนอนท่ามกลางสุสานร้างหลายวันหลายคืนใกล้จะสิ้นลมสิ้นใจ

ในวินาทีสุดท้ายจักรพรรดินีชิงเหอได้ช่วยนางไว้!

เหตุใดจึงบอกว่านางโชคดีเพราะจักรพรรดินีชิงเหอแทบไม่เคยออกจากที่พำนักเลย

นางบังเอิญพบกับความเมตตาของจักรพรรดินีชิงเหอจึงได้รับโอกาสเกิดใหม่!

เจียงหยุนชูรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณจักรพรรดินีชิงเหออย่างสุดหัวใจ

นางกราบขอให้จักรพรรดินีชิงเหอรับเป็นศิษย์

แต่จักรพรรดินีชิงเหอกลับปฏิเสธ

เพราะนางสัมผัสได้ถึง “ความแค้น” ที่ฝังลึกในดวงตาของเจียงหยุนชู

จักรพรรดินีชิงเหอมุ่งมั่นสู่มหาเต๋าไม่ต้องการให้จิตใจปนเปื้อนด้วยอารมณ์ใดๆ

จึงปฏิเสธการรับศิษย์

เจียงหยุนชูกลับยิ่งดื้อรั้นนางไม่สวมรองเท้าไม่สวมถุงเท้า เดินเท้าเปล่าตามหลังจักรพรรดินีชิงเหอไปทุกหนแห่ง

ตั้งแต่สามดินแดนเซียนจนมาถึงดินแดนเซียนชิงเหอ

เท้าทั้งสองข้างถูกเดินจนเห็นกระดูก

ในที่สุดจักรพรรดินีชิงเหอก็อดสงสารมิได้

“หยุนชูในดวงตาของเจ้ามีสิ่งปนเปื้อนไม่เหมาะที่จะติดตามข้าฝึกฝน”

“เพราะฉะนั้นข้าจะไม่รับเจ้าเป็นศิษย์!”

“คราวนี้ที่ข้าออกมาได้พบ ‘ศิลาเทพ’ ชิ้นหนึ่งในดินแดนเทียนฉีจึงมอบให้เจ้า”

“เจ้าจะเข้าใจสิ่งใดจากมันได้มากน้อยแค่ไหนทั้งหมดขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเจ้าเอง!”

แม้ทั้งคู่จะเป็นผู้ได้รับความช่วยเหลือจากนางเหมือนกัน

นางรับจิ่งหมิงซิ่วเป็นศิษย์เพราะตอนนั้นอีกฝ่ายยังบริสุทธิ์ไร้เดียงสา

แต่ไม่รับเจียงหยุนชูเพราะตั้งแต่แรกจิตใจนางก็มิได้บริสุทธิ์อีกต่อไปมีเพียงความกระหายพลังเพื่อแก้แค้น

จากตรงนี้ก็เห็นได้ชัดว่าจิตใจของจักรพรรดินีชิงเหอใสสะอาดบริสุทธิ์เพียงใด

หากบอกว่านางสายตาแย่ก็คงไม่ผิดนัก!

ในนิยายต้นฉบับจักรพรรดินีชิงเหอไม่ได้เคยรับเจียงหยุนชูเป็นศิษย์จริงๆ

แต่ศิลาที่นางมอบให้มิใช่สิ่งธรรมดาหากแต่เป็น “ศิลาปฐมกาล” ที่ครอบครองพลัง “แสงปฐมกาล”

เจียงหยุนชูเข้าใจ “วิชากระบี่ปฐมกาล” จากศิลาชิ้นนี้จึงก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิเซียนหยุนชูผู้เลื่องชื่อ

ตลอดการเติบโตเจียงหยุนชูไม่เคยได้รับความช่วยเหลือจากจักรพรรดินีชิงเหออีกเลย

แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม...

จักรพรรดินีชิงเหอไม่ได้เคยรับเจียงหยุนชูเป็นศิษย์

แต่ในใจของเจียงหยุนชูนางกลับยกย่องจักรพรรดินีชิงเหอเป็น “อาจารย์” มาตลอด!

เมื่อก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิเซียนผู้ไร้เทียมทานและแก้แค้นตระกูลได้สำเร็จ

เจียงหยุนชูที่ไร้สิ่งผูกมัดอีกต่อไปก็ไม่ได้ทำสิ่งใดอีก

นางละทิ้งทุกอย่างเดินทางมาคนเดียวยังตำหนักชิงเหอ

สร้างกระท่อมไม้หลังเล็กด้วยมือตนเอง

จักรพรรดินีชิงเหอไม่ยอมรับเป็นศิษย์นางก็จะใช้ชีวิตทั้งชีวิตนี้คอยปรนนิบัติด้วยวิธีของตนเอง!

ต่อมาเมื่อจักรพรรดินีชิงเหอประสบภัย

“ศิษย์ดี” ของนางจิ่งหมิงซิ่วก็ขึ้นครองตำหนักชิงเหอกลายเป็นผู้นำคนใหม่ของดินแดนเซียนชิงเหอ

นางประกาศต่อสาธารณะว่าอาจารย์ประสบภัยพิบัติ สิ้นชีพไปแล้ว

แทบไม่มีใครรู้เลยว่าเมื่อเจียงหยุนชูได้ยินข่าวนี้นางเศร้าโศกเสียใจขนาดไหนจนคิดจะฆ่าตัวตายตามอาจารย์ไปเสียด้วยซ้ำ!

แต่สัญชาตญาณของสตรีช่วยชีวิตนางไว้

แม้จักรพรรดินีชิงเหอจะเย็นชาแต่เจียงหยุนชูไม่ใช่คนโง่

นางซักถามจิ่งหมิงซิ่วซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่ได้คำตอบใดๆ

ในที่สุดนางจึงตัดสินใจหาทางด้วยตนเอง!

เจียงหยุนชูเดินทางคนเดียวมาถึงดินแดนเทียนฉี

มายังประตูใหญ่ของขุมอำนาจชื่อ “ตำหนักเทียนหมิ่ง”

ประมุขของตำหนักเทียนหมิ่งคือจักรพรรดิเทียนหมิ่งผู้มีพลังในการทำนายสวรรค์

แต่ในเรื่องนี้นางกลับหลอกเจียงหยุนชู

ที่แท้ก็เพื่อใช้ประโยชน์จากนางนั่นเอง

จักรพรรดิเทียนหมิ่งบอกกับเจียงหยุนชูว่าหลังจากคำนวณแล้วจักรพรรดินีชิงเหอยังมีชีวิตอยู่แต่ถูกขังในสถานที่อันตรายแห่งหนึ่ง

หากนางอยากรู้ที่อยู่ที่แน่นอนต้องนำสิ่งของมาซื้อข่าวนี้!

สิ่งที่ใช้เป็นค่าตอบแทนคือแก่นอสูรระดับจักรพรรดิเซียน 100 เม็ด!

ตั้งแต่นั้นมาเจียงหยุนชูก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางล่าอสูร!

ศิษย์ที่ได้รับการยอมรับกลับทรยศอาจารย์

แต่คนที่อาจารย์ไม่เคยรับเป็นศิษย์กลับทุ่มเทหัวใจและชีวิตเพื่อช่วยเหลือ

ต้องยอมรับว่าสำหรับจักรพรรดินีชิงเหอนี่คือการประชดประชันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

เจียงหยุนชูไม่มีมิตรสหายแม้จะเป็นจักรพรรดิเซียนแต่การล่าอสูรระดับจักรพรรดิเซียนให้ได้ 100 ตัวนั้นยากลำบากเพียงใด

แต่ก็ไม่เคยยอมแพ้แม้บาดเจ็บสาหัสนางก็ยังคงพยายามอย่างไม่ลดละ

ก้าวเท้าทั่วสิบดินแดนเซียนใหญ่

จนถึงวันนี้นางรวบรวมแก่นอสูรได้ถึง 97 เม็ดแล้ว!

อีกเพียง 3 เม็ดนางก็จะ “ตกหลุมพราง” สำเร็จ!

ตอนอ่านนิยายต้นฉบับเฉินเลี่ยชื่นชอบตัวละครเจียงหยุนชูมาก

ไม่ใช่เพียงเพราะรูปลักษณ์แต่เพราะนิสัยและความซื่อสัตย์ของนาง

บุญคุณช่วยชีวิตสมควรตอบแทนตลอดชีวิตแต่มีสักกี่คนที่ทำได้จริง?

คนส่วนใหญ่พูดเล่นๆแต่เจียงหยุนชูทำได้จริง

เพื่อสิ่งที่เลื่อนลอยไร้รูปนางยอมเดินทางจากเก้าชั้นสวรรค์ลงสู่ยมโลก

ผู้หญิงเช่นนี้ใครเล่าจะไม่ชอบ?

เฉินเลี่ยมาในวันนี้ไม่ใช่เพียงเพราะอยากได้จักรพรรดิเซียนคนหนึ่งมาเป็นผู้ติดตาม

แต่เพราะเขาชอบเจียงหยุนชูอย่างแท้จริง

หยุนเฉียนเฉียนตอนนี้เป็นภรรยาของเขาแล้ว

ถึงร่างกายนางยังเล็กและเขายังไม่ได้อยู่ร่วมกัน

แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางว่า “ร่างศักดิ์สิทธิ์โลลิ” ผู้นี้ได้ฝังรากรักเขาลึกซึ้งแล้ว!

ผู้ติดตามของภรรยาก็คือผู้ติดตามของตนเองมิใช่หรือ?

วันนี้ที่มาหาเจียงหยุนชู

เฉินเลี่ยก็เพื่อรับ “ของขวัญชิ้นใหญ่” ที่หยุนเฉียนเฉียนมอบให้เขา

แน่นอนว่าเด็กน้อยคนนี้อาจยังไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ!

ขณะนี้เมื่อได้ยินเจียงหยุนชูถามตรงๆว่าเขารู้ที่อยู่ของจักรพรรดินีชิงเหอหรือไม่

และขู่หากกล้าเล่นตลกนางจะสังหารเขา

เฉินเลี่ยเพียงยิ้มบางๆแล้วเอ่ยปากตรงๆ:

“เจ้าโดนตำหนักเทียนหมิ่งหลอกเจ้ารู้ตัวหรือไม่?”