บทที่ 21 นางเอกเกิดใหม่เข้าสู่ระบบแล้ว

บทที่ 21 นางเอกเกิดใหม่เข้าสู่ระบบแล้ว

สิ่งที่ทำให้เจียงโหรวตื่นตระหนกไม่ใช่แค่ชื่อ 'หลินอวี้หลาน' เพียงอย่างเดียว

แต่เป็นอีกคนหนึ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังชื่อนี้ต่างหาก...

หลินอวี้เหยา

ในนิยายต้นฉบับ เธอคือนางเอกตัวจริงผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ของโลกใบนี้

และหลินอวี้เหยา ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของหลินอวี้หลาน

ในนิยายที่เจียงโหรวเคยอ่าน มีการบรรยายถึงอดีตของหลินอวี้เหยาไว้อย่างละเอียด และเจียงโหรวก็จำเนื้อเรื่องคร่าวๆ ได้ลางๆ

ในฐานะนางเอกตัวจริงผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ ชีวิตในชาติก่อนของหลินอวี้เหยานั้นล้มเหลวไม่เป็นท่า

หลินอวี้เหยามาจากครอบครัวที่ดี เป็นลูกหลานในเขตบ้านพักข้าราชการทหาร พ่อแม่ทั้งสองเป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่

เธอเป็นลูกสาวคนเดียวในครอบครัว และเป็นเด็กผู้หญิงที่อายุน้อยที่สุดในเขตบ้านพัก

ดังนั้น เธอจึงเติบโตมาท่ามกลางความรักความเอ็นดูจากทุกคน

ส่งผลให้หลินอวี้เหยามีนิสัยค่อนข้างบอบบางและไร้เดียงสาอยู่บ้าง

ด้วยเหตุนี้ ระหว่างที่ลงพื้นที่ชนบทเพื่อหาแรงบันดาลใจทางศิลปะ หลินอวี้เหยาจึงถูกผู้ชายสารเลวในทีมเดียวกันหลอกลวง

ผู้ชายสารเลวคนนั้นหน้าตาดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน มักสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ และเหน็บปากกาหมึกซึมไว้ที่กระเป๋าเสื้อเสมอ

เขาแผ่กลิ่นอายของปัญญาชนผู้สง่างาม

เขายังชอบอ่านบทกวีของฐากูร พูดจาด้วยถ้อยคำสละสลวย และบางครั้งก็แต่งกลอนรักหวานเลี่ยนออกมาบ้าง

เขาดูเหมือนหนุ่มเจ้าสำราญที่มีความรู้

ที่สำคัญกว่านั้น ผู้ชายที่ดูสุภาพอ่อนโยนและหล่อเหลาแบบนี้ ช่างแตกต่างจากพวกทหารดิบเถื่อนที่หลินอวี้เหยาเคยเจอในชีวิตที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง

เธอเห็นผู้ชายกล้ามโตมามากเกินไปจนรู้สึกเฉยชา

กลับกัน รสนิยมของเธอเอนเอียงไปทางบัณฑิตหนุ่มหน้ามนมากกว่า

ดังนั้น หลังจากที่ผู้ชายสารเลวส่งกลอนรักให้เธอสองบท หลินอวี้เหยาก็ตกหลุมรักอย่างหัวปักหัวปำ ตกลงคบหากับเขา และถึงขั้นสัญญาว่าจะแต่งงานกับเขาอย่างลับๆ อย่างรวดเร็ว

นับแต่นั้นมา ความรักก็บังตาจนมืดบอด แม้จะรู้ว่าผู้ชายสารเลวกำลังจะถูกส่งไปอยู่หมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาในชนบท

หลินอวี้เหยาก็ยังเต็มใจเสียสละเพื่อความรักและตามเขาไป

แน่นอนว่าพ่อแม่ของหลินอวี้เหยาไม่พอใจกับการแต่งงานครั้งนี้

ผู้เฒ่าผู้แก่ทั้งสองผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก มองปราดเดียวก็รู้ว่าผู้ชายพรรค์นี้ทั้งเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อและไม่มีความสามารถ แถมยังไม่มีทางมอบความสุขให้หลินอวี้เหยาได้อย่างแน่นอน

พวกเขาคัดค้านหัวชนฝา

แต่สำหรับผู้หญิงที่ความรักบังตา การคัดค้านของพ่อแม่กลับยิ่งทำให้หลินอวี้เหยารู้สึกว่านี่คือบทพิสูจน์ความรักอัน "งดงาม" ของพวกเขา

มาถึงจุดนี้ เธอไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด

เธอจึงอาละวาดที่บ้าน เพียงเพื่อจะได้แต่งงานกับผู้ชายสารเลวคนนั้น

ถึงขั้น...

ตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับพ่อของเธอ

คุณหนูผู้ถูกเลี้ยงดูมาในหอคอยงาช้าง ไม่รู้จักความยากลำบากของโลกภายนอก และไม่รู้เลยว่าชีวิตคนธรรมดานั้นต้องกังวลเรื่องปากท้องและของใช้จำเป็นในแต่ละวันมากแค่ไหน

ความจริงอันโหดร้ายจะตบหน้าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งถึงวันที่เธอตาสว่าง

ลูกรักของสวรรค์ที่เคยสูงส่ง ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาที่ยากจนและล้าหลัง

หากความยากจนข้นแค้นเป็นเพียงฟางเส้นสุดท้ายที่ทำลายจิตวิญญาณของหลินอวี้เหยา

การทรยศหักหลังของผู้ชายสารเลวคนนั้น ก็คือสาเหตุที่ทำให้หัวใจของเธอแหลกสลายอย่างสมบูรณ์

ผู้ชายสารเลวตามจีบหลินอวี้เหยาเพราะสนใจในสถานะลูกหลานข้าราชการทหารและพ่อแม่ที่เป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่ของเธอต่างหาก

เขาแค่ต้องการใช้เส้นสายของหลินอวี้เหยาเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกส่งไปชนบท

ทว่า เรื่องราวกลับตาลปัตรไปในทิศทางที่ไม่คาดคิด

โดยเฉพาะหลังจากรู้ว่าหลินอวี้เหยาตัดขาดจากพ่อแม่แล้ว เขาก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้หมดประโยชน์ที่จะให้กอบโกย

ผู้ชายสารเลวเริ่มเผยธาตุแท้อันน่ารังเกียจออกมา

ทั้งทำร้ายร่างกาย นอกใจ

เขาทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าสารพัด!

ในชาตินั้น หลินอวี้เหยาถูกบีบคั้นจนตรอมใจตายภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น

วันที่เธอตาย ตรงกับช่วงต้นเดือนตุลาคมพอดี

เธอเห็นตัวอักษรสีแดงฉลองวันชาติและหนังสือพิมพ์แปะอยู่ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์ของคณะกรรมการหมู่บ้าน

ในหนังสือพิมพ์ตีพิมพ์ภาพถ่ายมากมาย

ภาพส่วนใหญ่เป็นรูปทหารในเครื่องแบบยืนอยู่บนพลับพลาเทียนอันเหมินในเมืองหลวง

สำหรับทหารแล้ว การได้ไปร่วมพิธีสวนสนามอันยิ่งใหญ่ที่เมืองหลวงถือเป็นเกียรติยศสูงสุดในชีวิต

บนหน้าหนังสือพิมพ์นั้น หลินอวี้เหยาเห็นเหลียงกวงหมิง พี่เขยของเธอ และยืนอยู่ข้างๆ เหลียงกวงหมิง คือชายร่างสูงใบหน้าเคร่งขรึม—โจวฉงซาน

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทหารที่มาจากชนบท ไม่มีพื้นเพครอบครัวหนุนหลัง อาศัยเพียงความสามารถของตัวเอง จะมีวันที่รุ่งโรจน์ได้ขนาดนี้

หลินอวี้เหยาไม่เคยเจอตัวจริงของโจวฉงซาน

แต่เธอเคยเห็นรูปถ่ายของโจวฉงซาน

นั่นเป็นเรื่องเมื่อหลายปีก่อน

หลินอวี้หลาน ลูกพี่ลูกน้องของเธอ ยื่นรูปถ่ายให้ดูแล้วบอกว่าผู้ชายในรูปคือเพื่อนร่วมรบของเหลียงกวงหมิง ตอนนี้เป็นผู้บังคับการกรมเหมือนกัน มีผลงานทางทหารโดดเด่น

เขาอายุสามสิบ เป็นชายแก่โสด มาจากชนบท และมีลูกติดที่ไม่ใช่สายเลือดตัวเองสองคน

เงื่อนไขฟังดูไม่ค่อยดีนัก แต่เหลียงกวงหมิงกับหลินอวี้หลานรู้จักโจวฉงซานเป็นอย่างดี และยืนยันว่าเขาเป็นผู้ชายที่จะดีกับภรรยาแน่นอน

ถ้าหลินอวี้เหยาแต่งงานกับเขา ไม่เพียงแต่จะสุขสบาย แต่ยังจะมีความสุขด้วย

ตอนนั้น หลินอวี้เหยาที่ยังเต็มไปด้วยความฝันเฟื่องของสาวน้อย ไม่มีทางชายตามองโจวฉงซานที่เป็นพ่อหม้ายลูกติดหรอก

แถมเขายังเป็นผู้ชายเถื่อนๆ แบบที่เธอเกลียดที่สุดอีกต่างหาก

เธอจึงแค่ปรายตามองรูปถ่ายแวบเดียว แล้วก็โยนทิ้งไป แถมยังปฏิเสธการดูตัวที่หลินอวี้หลานจัดให้อีกด้วย

ถึงจะเป็นแค่การมองผ่านๆ

แต่หลินอวี้เหยาก็จำรอยแผลเป็นบนหน้าผากของโจวฉงซานได้

มันเหมือนกับผู้ชายในหนังสือพิมพ์เปี๊ยบเลย

คู่ดูตัวที่เธอเคยดูถูก ตอนนี้กลายเป็นชายผู้ประดับเหรียญกล้าหาญเต็มอก

ส่วนตัวเธอเองกลับต้องมาตายอย่างน่าอนาถในหมู่บ้านเขาที่ห่างไกล

ความเสียใจของหลินอวี้เหยานั้นเกินจะจินตนาการได้

ดังนั้น

หลังจากที่หลินอวี้เหยากลับมาเกิดใหม่ เธอก็รีบเปลี่ยนความคิดที่เคยหน้ามืดตามัวเพราะความรักทันที และมองทะลุธาตุแท้อันน่ารังเกียจของชายสารเลวอย่างเด็ดขาด

เธอขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์และตัดขาดการติดต่อทุกช่องทาง

เธอยังซ่อมแซมความสัมพันธ์กับพ่อแม่และกลับไปเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเหมือนเดิม

เมื่อหลินอวี้หลาน ลูกพี่ลูกน้องของเธอ เอามาเอารูปของโจวฉงซานออกมาและพยายามนัดดูตัวให้เธอ

หลินอวี้เหยาก็พยักหน้าตอบตกลงทันที!

เธอเก็บข้าวของง่ายๆ ใส่ห่อผ้า แล้วมุ่งหน้ามาที่เกาะแห่งนี้

หลังจากนั้น ก็เป็นเรื่องราวในนิยายต้นฉบับว่าหลินอวี้เหยาร่ำรวยขึ้น มีครอบครัวที่อบอุ่น และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไปได้อย่างไร

...

เจียงโหรวมองหลินอวี้หลานที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย

เธอตั้งสติไม่ได้ไปชั่วขณะ

เพราะเธอรู้ว่าอีกสามเดือนข้างหน้า จะมีพายุลูกใหญ่พัดถล่มเกาะแห่งนี้

เจ้าของร่างเดิมตายในอีกสามเดือนให้หลัง

หลินอวี้เหยาก็จะมาถึงในอีกสามเดือนให้หลังเช่นกัน

กุญแจสำคัญของเรื่องราวทั้งหมดนี้ก็คือหลินอวี้หลาน

"เจียงโหรว? เจียงโหรว?"

หลินอวี้หลานเห็นเจียงโหรวนั่งเหม่อไม่พูดไม่จาอยู่นาน จึงส่งเสียงเรียกซ้ำๆ

เจียงโหรวสะดุ้งตื่นจากภวังค์

เธอข่มความรู้สึกปั่นป่วนในใจ ปรับสีหน้า และดึงความสุขุมกลับคืนมา

ยังมีเวลาอีกตั้งสามเดือน!

ตราบใดที่เธอยังไม่ตาย อะไรจะเกิดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้าก็ยังไม่แน่ไม่นอน!

นิสัยพื้นฐานของเจียงโหรวนั้นมองโลกในแง่ดีและร่าเริงอยู่แล้ว เธอจึงกลับมาร่าเริงได้อย่างรวดเร็ว

เธอคุยกับหลินอวี้หลานต่อ

หลังจากทำความรู้จักกันแล้ว พวกเธอก็พบว่าแม้เมืองที่พวกเธอเคยอาศัยอยู่จะไม่ใช่ที่เดียวกัน แต่ก็อยู่ในมณฑลเดียวกัน

ดังนั้น ก็ถือว่าเป็นคนบ้านเดียวกันได้

สิ่งนี้ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเธอแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

เจียงโหรวยิ้มและแกล้งถามทีเล่นทีจริงว่า

"พี่อวี้หลาน พี่สวยขนาดนี้ ที่บ้านต้องมีพี่น้องผู้หญิงสวยๆ เหมือนกันแน่เลยใช่ไหมคะ?"

หลินอวี้หลานยิ้มอ่อนโยนและส่ายหน้า

"พี่มีแต่พี่ชายกับน้องชาย ไม่มีพี่น้องผู้หญิงคนอื่นหรอก ถ้าจะนับ... ก็มีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งที่สนิทกัน ชื่อหลินอวี้เหยา รายนั้นสวยมาตั้งแต่เด็ก สวยกว่าพี่อีก ได้ยินว่าเพิ่งจะเข้าคณะนาฏศิลป์ของกองทัพไปเมื่อไม่นานมานี้เอง"

—เข้าคณะนาฏศิลป์ของกองทัพ

เจียงโหรวจับประเด็นสำคัญได้อย่างรวดเร็ว

ในชาติก่อนของหลินอวี้เหยา เธอไม่ได้เข้าคณะนาฏศิลป์

งั้นก็แสดงว่า ในช่วงเวลานี้ของโลกใบนี้ หลินอวี้เหยาได้กลับมาเกิดใหม่เรียบร้อยแล้ว และกำลังรอวันที่จะได้พบกับโจวฉงซาน

เจียงโหรวคิดในใจเงียบๆ

จากนั้นหลินอวี้หลานก็หยิบของขวัญที่เตรียมมาออกมา

เธอถือตะกร้าไม้ไผ่ที่มีผ้าคลุมปิดปากตะกร้าเอาไว้

"เจียงโหรว พี่รู้ว่าพี่สะใภ้คนอื่นๆ เอาของมาให้เธอแล้ว พี่เองจะมามือเปล่าก็น่าเกลียด เลยเอาของติดไม้ติดมือมาด้วย หวังว่าเธอคงไม่รังเกียจนะ"

ขณะที่พูด

หลินอวี้หลานก็ค่อยๆ เปิดผ้าที่คลุมตะกร้าออก

เจียงโหรวมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในตะกร้า ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างทันที

ดวงตาสุกใสเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เพราะในตะกร้านี้มีไข่ไก่อยู่ไม่กี่ฟอง และ... ยอดอ่อนต้นเซียงชุน* เต็มตะกร้า

เจียงโหรว จ้องมองยอดอ่อนต้นเซียงชุนที่แทบจะล้นออกมาจากตะกร้าด้วยความตะลึงงัน

เยอะมาก!

ใบสีม่วงแดง สดใหม่และอวบอิ่ม ราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้!

นี่มันยอดอ่อนต้นเซียงชุน ของหายากยิ่งกว่าฝนในฤดูใบไม้ผลิเสียอีก!