จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 34

เรื่องนี้แปลนานแล้ว ตอนหลังๆ จะแปลดีขึ้นครับ ติดตามผลงานของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:แปลNiyay

หาที่อยู่อาศัยกันเถอะ

หลังจากขายไอเท็มทั้งหมดและหนังสือทักษะแล้ว ลูหลี่ได้ส่งข้อความถึงอาเซอร์ซีบรีส เพื่อดูว่าสิ่งที่เขาให้ทำเป็นยังไงบ้าง หลังจากยืนยันว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนแล้ว ลูหลี่ก็ออกจากระบบ

วันนี้คือวันอาทิตย์ ลูหลี่และน้องสาวของเขากินอาหารเช้าหลังจากนั้นก็ออกไปหาบ้านหลังใหม่

จากมุมมองทางสังคมวิทยาเมื่อคนมีของใช้ส่วนตัวแล้ว ผู้คนก็ต้องถูกแบ่งออกเป็น "คนรวย" และ "คนจน" แม้เทคโนโลยีจะถูกพัฒนาจนอยู่ระดับสูงก็ตาม นี่เป็นสิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

ช่องว่างความมั่งคั่งระหว่างคนร่ำรวยและคนจนก็ยังคงอยู่ในปัจจุบัน เช่นในศตวรรษที่ 23 มี 3 เขตหลัก ได้แก่ ย่านสลัม ย่านสามัญและย่านคนรวย แม้ว่านี่ไม่ใช่ชื่ออย่างเป็นทางการของสถานที่เหล่านี้แต่นั่นแหละมันคือความเป็นจริง

คนที่อาศัยอยู่ในย่านสลัมส่วนใหญ่ตกงานและแทบจะไม่ได้รับการรับรองจากรัฐบาล ส่วนใหญ่ไม่มีสิทธิได้รับการศึกษาหรือการดูแลสุขภาพ เหตุผลที่ครอบครัวของลูหลี่อาศัยอยู่ในความยากจนเช่นนี้ เนื่องจากลูหลี่ต้องการให้น้องสาวของเขาไปโรงเรียนเพื่อที่วันหนึ่งเธออาจจะสามารถหางานที่ดีและแต่งงานกับครอบครัวที่ดีได้

คนที่อาศัยอยู่ในย่านสามัญส่วนใหญ่เป็นชนชั้นแรงงานที่มีรายได้ต่ำ แม้ว่าพวกเขาไม่ได้มีเงินมากนัก แต่พวกเขาได้รับสิทธิมากกว่าผู้ที่อยู่ในย่านสลัมและยังอาศัยอยู่ในสภาพที่ดีขึ้นเพราะอย่างน้อยพวกเขาสามารถมีส่วนร่วมในสังคมได้

ส่วนเรื่องของย่านคนรวย พวกเขาเป็นชนกลุ่มน้อยซึ่งควบคุมความมั่งคั่งของสังคมส่วนใหญ่และมีความสุขมากเพราะพวกเขามีทั้งของสิทธิและอำนาจ

ตอนนี้ลูหลี่ มีเงินในบัญชีธนาคารมากกว่า 40,000 ดอลลาร์ มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะซื้อบ้านแม้กระทั่งในเขตสามัญ แต่การเช่าบ้านมันก็ไม่มีปัญหา

ขณะนี้พวกเขากำลังมองหาบ้านในเขตสามัญที่มีสภาพแวดล้อมที่ดีและปลอดภัยซึ่งใกล้กับโรงเรียนและไม่แพงจนเกินไป ...

"พี่ใหญ่ดูสิมีตำรวจมาตรวจที่นี้ด้วยแหละถึงแม้จะยังเป็นตอนกลางวันก็เถอะ" ลูซินพูดความอยากรู้อยากเห็น

เพราะลูซินมีความงามเล็กๆน้อยๆทำให้เธอขาดความรู้สึกปลอดภัยเสมอมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย โชคดีที่พี่ใหญ่ของเธอสามารถต่อสู้ได้ดีดังนั้นเธอจึงสามารถเติบโตได้อย่างปลอดภัยในย่านสลัม

"เพราะด้านนี้ของย่านสามัญอยู่ใกล้กับย่านสลัม" ลูหลี่อธิบาย เรื่องนี้ค่อนข้างน่าขัน ลูซินรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นตำรวจ แต่ตำรวจที่อยู่ที่นี้มาเพื่อป้องกันคนเช่น ลูหลี่ และ ลูซิน

"พี่ใหญ่ถ้าเราพบบ้านที่อาศัยอยู่ในที่นี่เราจะไม่นับว่าเป็นคนยากจนอีกต่อไปใช่มั้ย?" เด็กหญิงตัวเล็กๆถามด้วยความหวังบนใบหน้าของเธอ

"ซินซิน พวกเราไม่ได้น่าสงสารเพราะพวกเราจะอาศัยอยู่ในย่านสลัม แต่เป็นเพราะเราไม่มีเงิน แต่ตอนนี้เรามีเงินแล้วเราก็ไม่น่าสงสารอีกต่อไป "ลูหลี่ได้สาบานกับตัวเองว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยให้น้องสาวของเขารู้สึกแย่กว่านี้เพราะสถานะทางสังคมของเธอกลับคืนมาอีกครั้ง

“โอ้! พี่ใหญ่นี้มันน่ากลัวมาก พี่ได้รับเงินจำนวนมากในเวลาเพียง 2 วัน!”ลูซินคิดว่าพี่ชายคนโตของเธอคือคนที่แข็งแกร่งและน่ากลัวที่สุด นัยน์ตาของเธอมันเหมือนกับตานายพรานที่เต็มไปด้วยดวงดาวเล็กๆ

"ซินซิน เราไม่ได้มาหาบ้านที่นี้กันนะ" หัวใจของซิสคอนเริ่มเต้นตึกตักด้วยความภาคภูมิใจ "ไปย่านคนรวยกัน!"

"พี่ใหญ่คุณแน่ใจเหรอ?!" ลูซินรู้สึกเหมือนมีระเบิดเข้ากลางใจเธอ แต่เธอก็สงสัยอีกครั้งว่ามันเป็นเรื่องจริงไหม "พี่ใหญ่เรามีเงินเพียงพองั้นเหรอ? ถ้า ... ถ้าวันหนึ่งเราไม่มีเงินพอเราจะทำอย่างไร? "

เป็นเรื่องปกติที่เด็กหญิงตัวน้อยจะต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนคือ การที่ซิสคอนไม่ชอบที่จะถูกสงสัยจากน้องสาวของพวกเขาเอง อะไร? เขาไม่สามารถหาเงินได้เพียงพองั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้!

เมื่อลูหลี่คิดถึงเรื่องนี้มากขึ้น เขายิ่งต้องการที่จะย้ายไปที่เขตคนรวย สภาพความเป็นอยู่ที่นั้นดีมาก ย่านสลัมเป็นพื้นที่เสร็งเคร็งที่ควรจะถูกรื้อถอนเมื่อ 200 ปีก่อน ในขณะที่เขตสามัญสูงกว่าเขตชานเมืองปกติ เฉพาะเขตคนรวยเท่านั้นที่สามารถแข่งขันกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้ถึง 200 ปี

ลูหลี่และลูซินนั่งอยู่ในรถลากขณะที่พวกเขาออกเดินทางไปที่เขตคนรวย

เขตคนรวยมีขนาดค่อนข้างใหญ่ แต่ก็มีคนไม่มาก นอกเหนือจากพื้นที่พิเศษบางแห่งบริเวณที่อยู่อาศัยเต็มไปด้วยต้นไม้และพืชหายากบางชนิดที่สูญพันธุ์ไปเมื่อ 200 ปีก่อน

โรงงานดีเอ็นเอเก็บรักษามันไว้เป็นเวลา 200 ปีและได้ถูกสร้างใหม่โดยใช้เทคโนโลยี มันเหมาะมากสำหรับพวกเขาที่จะเติบโตในสวนของเขตคนรวย

"คุณต้องการเช่าบ้านที่นี่งั้นเหรอ?" พนักงานต้อนรับส่วนใหญ่มาจากเขตสามัญดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทัศนคติแบบเดียวกันกับที่คนส่วนใหญ่ในเขตคนรวยมี พนักงานต้อนรับกล่าวว่า "กฎระเบียบของรัฐบาลกำหนดให้บัญชีของคุณต้องมีอย่างน้อย 1,000,000 ดอลลาร์เพื่อที่จะอาศัยอยู่ที่นี่"

"1,000,000 ดอลลาร์ ... " ความหวังของลูหลี่หายไปในพริบตา

"พี่ชายไปกันแล้วลืมเรื่องนี้ไปเถอะ" ลูซินกล่าวอย่างนุ่มนวลขณะที่เธอดึงแขนของลูหลี่

"ที่จริงแล้วคุณสามารถไปมหาวิทยาลัยใกล้เมืองได้นะ" พนักงานต้อนรับแนะนำ

"ใช่แล้ว!" ลูหลี่ก็รู้ตัวดีว่านี่ไม่ใช่แค่ย่านรวยที่มีสภาพแวดล้อมที่ดีได้

เจ็ดสิบปีที่แล้วเมื่อมีการเลือกสถานที่สำหรับมหาวิทยาลัยได้มีเหตุการณ์แทรกซ้อนบางอย่างเกิดขึ้น

รัฐบาลต้องการให้มหาวิทยาลัยทั้งหมดอยู่ในตำแหน่งเดียวกันเพื่อประหยัดเงินและพื้นที่

ตอนแรกพวกเขาวางแผนที่จะสร้างมหาลัยในเขตคนรวยเนื่องจากสมาชิกทั้งหมดของคณะกรรมการมาจากเขตคนรวย ใครกันที่ไม่ต้องการให้มหาวิทยาลัยอยู่ใกล้กับสถานที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่?

อย่างไรก็ตามไม่มีใครคิดว่าคนที่มาจากย่านสามัญและย่านสลัมจะโกรธมาก คนงานโรงงานประท้วงครูก็นัดกันหยุดงานกระแสไฟฟ้าและน้ำถูกตัดขาดการขนส่งถูกขัดขวางและแม้กระทั่งทหารก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ในไม่ช้าสมาชิกของคณะกรรมการก็ถูกลอบสังหาร

เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นแล้วมีใครบางคนแนะนำว่าควรสร้างมหาลัยให้อยู่ในระหว่างเขตคนรวยและเขตสามัญ

แม้ว่าบางคนยังคงไม่มีความสุข แต่ความวุ่นวายส่วนใหญ่ก็หยุดลงและมหาลัยก็กลายเป็นพื้นที่กันชนระหว่างเขตสามัญและเขตคนรวย แม้ว่าค่าเข้าจะเป็นเรื่องที่ไม่แพงสำหรับคนส่วนใหญ่ในชนชั้นแรงงาน แต่เงื่อนไขเหล่านี้ส่วนมากมันสร้างให้คนที่อยู่ในเขตคนรวย

เมื่อถึงเวลาที่ลูหลี่และน้องสาวเดินทางมาถึงมหาลัยแล้วมันก็ถึงเวลา 11 โมงเช้าแล้ว ลูหลี่ได้ตัดสินใจที่จะไปที่เขตชุมชนซึ่งเป็นที่อยู่ของสมาคมสตาร์มันเนื่องจากเขาคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมนี้

นี่คือพื้นที่ด้านหน้าชุมชนมีอาคาร 4 อาคารและด้านหลังเป็นที่อยู่อาศัย

ลูหลี่จับมือลูซินเดินไป พวกเขาเดินผ่านสำนักงานของตัวแทนอสังหาริมทรัพย์และเดินเข้าไปในพื้นที่อยู่อาศัย

"พี่ใหญ่ฉันได้ยินมาว่าตัวแทนอสังหาริมทรัพย์สามารถแสดงให้เห็นรวมถึงข้อมูลแก่พี่ได้ แต่ทำไมเราไม่ไปที่นั่น? "ลูซินหันกลับไปมองที่ออฟฟิศ

"เด็กน้อยตัวแทนอสังหาริมทรัพย์พวกเขาเป็นนักต้มตุ๋นทั้งหมด พวกเขามักจะเริ่มต้นด้วยบ้านที่แย่ที่สุดและหาทางขายให้พวกเรา หากน้องพบคนที่เลวร้ายจริงๆบางครั้งพวกเขาก็สามารถพูดคุยกับเจ้าของบ้านเพื่อโกงเงินน้องได้นะ ดังนั้นจงจำไว้ว่าอย่าเชื่อใจตัวแทนอสังหาริมทรัพย์"ลูหลี่กล่าวในขณะที่เขาได้ถ่ายทอดความรู้ที่จำเป็นต่อน้องสาวของเขา

ลูซินเชื่อถือลูหลี่อย่างสนิทใจและเธอมองไปที่ออฟฟิศด้วยความระมัดระวัง

"แล้วพวกเราจะรู้ได้อย่างไรว่าบ้านหลังไหนให้เช่า?"

"มี 2 วิธีคือเราสามารถดูออนไลน์หรือดูกระดานข่าวได้" ในชีวิตก่อนหน้านี้ของลูหลี่  เขาได้ย้ายออกจากสลัมพร้อมน้องสาวตัวน้อยของเขา อย่างไรก็ตามพวกเขาได้ย้ายไปที่ย่านสามัญและสภาพความเป็นอยู่ยังคงไม่ดีนัก

"แล้วเราจะดูออนไลน์ยังไงละพี่?"

"รูปถ่ายออนไลน์ส่วนใหญ่จะเป็นของปลอม จะดีกว่าถ้าเราไปดูด้วยตัวเอง เราจะดูกระดานข่าวเป็นอันดับแรกก่อน "ลูหลี่ตอบ แม้หลังจากหลายร้อยปีผ่านไปแล้วบางสิ่งบางอย่างก็ไม่เคยเปลี่ยนไป นอกเหนือจากกระดานข่าวดิจิทัลที่เป็นพื้นที่สำหรับให้คนมากมายวางข้อมูลต่างๆลงไป

มีผู้ที่ต้องการซื้อหมวกเกมมือสอง คลินิกที่โฆษณายาที่พวกเขาผลิตขึ้นมาเองรวมทั้งโฆษณาสำหรับการเปิดห้องให้เช่า

พี่ชายและน้องสาวเลื่อนดูหน้ากระดานข่ายแล้วมองหาโฆษณาที่น่าสนใจ ในขณะที่พวกเขากำลังจะเลือกสถานที่เช่านั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงจากข้างหลังซึ่งมันดูจะหมดความอดทนมากๆ"พวกคุณเสร็จกันแล้วหรือยัง? พวกคุณออกมาแล้วให้ฉันทำอะไรสักอย่างได้ไหม? "