จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 26

เซอร์ไพร์ส

ลูหลี่จ้องมองข้อความสักครู่ก่อนที่เขาตอบสนองกับเรื่องนี้

เมื่อมาถึงตอนนี้สถิติของเขาที่ถูกทำลายไปมันเป็นเรื่องปกติ อย่างไรก็ตามสำหรับเกมที่มันพึ่งเปิดแล้วการเคลียร์ดันเจี้ยนภายใน 10 นาทีมันเร็วกว่าพวกเขาจนน่าแปลกใจ

ในการบันทึกสถิติครั้งนี้คนที่ได้รับประกาศไม่ใช่แค่ผู้เล่นธรรมดาๆเท่านั้น พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของสมาคมที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งคือ ธงสงครามสีเลือด!

สมาคมนี้อยู่ในอันดับที่ 3 ในประเทศจีนและอันดับ 9 ของโลก ได้มีการกล่าวกันว่าบอสของสมาคมเป็นทหารผ่านศึกของกองทัพและสมาชิกหลายคนก็เป็นทหารผ่านศึก ถ้าไม่ใช่เพราะความต้องการของพวกเขาสูงมากเกินไปจนทำให้พวกเขาไม่ได้มีสมาชิกมากเท่าสมาคมอื่นการจัดอันดับของพวกเขาคงจะสูงขึ้น

ถึงลูหลี่จะสร้างสถิติใหม่สำหรับดันเจี้ยนถ้ำแมงมุมมันก็ไร้ประโยชน์ ของที่ได้ทั้งหมดมันได้เพียงอุปกรณ์ระดับทองแดงเกรดพิเศษ อย่างไรก็ตามการสร้างสถิติใหม่เป็นสิ่งสำคัญสำหรับสมาคมขนาดใหญ่ พวกเขาต้องการแลกเปลี่ยไอเท็ม 10 ชิ้นเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับสมาคมของตน

ยิวเป็นพระเจ้าแห่งการ PVE เขาเป็นผู้บัญชาการในการเคลียร์ดันเจี้ยนถ้ำแมงมุมระดับสูงสุดของสมาคมธงสงครามสีเลือด นอกจากนี้เขายังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้าน PVP ถ้าไม่ใช่มือใหม่ทุกๆคนล้วนรู้จักเขากันทั้งนั้น

พวกเขาปรากฏตัวขึ้นในการประกาศสถิติไปทั่วโลกเท่ากับว่าธงสงครามสีเลือดก็ได้รับประกาศไปทั่วโลกเหมือนๆกัน

ทุกคนก็สงสัยว่าทำไมฝีมืออันดับหนึ่งของ กลอรี่แคปปิตอล และอันดับที่สองของ กังนัมรอยัล ตกลงมามาก

บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาซื้อคู่มือของพวกเขา ลูหลี่ยิ้มอย่างขมขื่นกับตัวเอง เขาบอกว่าเพื่อนร่วมทีมของเขาสามารถทำสิ่งที่พวกเขาต้องการได้ด้วยข้อมูล ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเขาจะขายข้อมูลให้เป็นแนวทางในการเคลียร์ดันเจี้ยนให้สมาคม

ลูหลี่ได้วางแผนที่จะออกจากระบบตั้งนานแล้วและเมื่อเห็นแบบนี้แล้ว เขาก็ไม่มีแรงจูงใจที่จะเล่นต่อในวันนี้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะออกจากระบบ[ตอนแรกลูหลี่อยากให้ใช้ข้อมูลเพื่อเคลียร์กันเอง พอเห็นเพื่อนๆไปขายข้อมูลก็นะ]

ลูหลี่ได้ตกใจมากเมื่อถอดหมวกเกมออกมา

น้องสาวของเขานั้นเอง ลูซินมองเขาด้วยความโกรธ เขาไม่เคยเห็นเธอโกรธมานานแล้วและทำให้เขารู้สึกชวนให้นึกถึง

"พี่ชายเล่นเกมตลอดทั้งวันเลยนะคะ!"

ลูหลี่เหลือบมองรอบๆและเห็นว่ามีข้าวผัดไข่ไก่ที่ยังไม่ถูกแตะต้องอยู่บนโต๊ะ

ลูหลี่ลูบและยืดเส้นผมของเธอพร้อมกล่าวว่า "พี่ใหญ่คนนี้ผิดไปแล้ว เดียวพี่จะกินข้าวตามเวลาเองแหละ แต่ถึงไงก็เถอะ ซินซิน พี่มีรายได้จากเกมด้วยนะ "

"จริงเหรอคะ?" ทัศนคติของสาวน้อยได้เปลี่ยนไปทันที ในตอนนี้เธอนั้นไม่สามารถหาเงินได้ ทั้งเธอและพี่ใหญ่ต่างมีความปรารถนาที่อยากจะรวยก็เพราะความยากจนของพวกเขา

"มันเป็นเรื่องจริงกว่าจริงเสียอีก!"

"โกหก" เด็กหญิงตัวเล็กๆก็โกรธ "หนูได้ยินว่าเพื่อนร่วมชั้นบางคนบอกว่าการหาเงินในเกมนี้มันยากนิค่ะ"

"มีคนในโรงเรียนของเธอเล่นงั้นเหรอ?" ลูหลี่รู้สึกผิด เขาไม่ได้มีเงินมากพอที่จะส่งน้องสาวไปเรียนที่โรงเรียนที่ดีได้ ปัจจุบันเธอกำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนประถมของโรงเรียนสลัม ไม่ใช่แค่การเรียนการสอนที่ต่ำกว่าโรงเรียนอื่น แต่สภาพแวดล้อมก็ไม่ดีด้วย

"พวกนั้นน่ะทำเหมือนพี่ใหญ่เลย พวกเขาเข้าร่วมสมาคมเพื่อหาเงิน และก็ได้ 800 เหรียญต่อเดือน พี่ใหญ่ ให้หนูช่วยพี่อีกแรงไหมคะ? "เมื่อไหร่ก็ตามที่ลูซินคุยเรื่องเงินดวงตาของเธอก็จะประกาย

ลูหลี่ส่ายศีรษะและเทข้าวที่เหลือลงในถัง

"พี่ใหญ่ ทำอะไรของพี่น่ะ? ถ้าอุ่นก็กินได้อีกนะ ... แถมหนูยังใส่ไข่ตั้ง 2 ฟองเลยนะ! "ลูซินรู้สึกหงุดหงิดกับพฤติกรรมของลูหลี่

"พี่บอกแค่ว่าพี่มีรายได้แล้วถ้าน้องไม่เชื่อพี่ งั้นออกไปทานข้าวข้างนอกกันเถอะ "ลูหลี่จูงมือน้องสาวคนเล็กของเขาออกเดินทาง

ลูซินทำได้เพียงแค่เดินออกมาจากบ้านและตามพี่ชายของเธอในขณะที่เธออาลัยอาวรณ์กับไข่ 2 ลูกในถังขยะ

พวกเขาอาศัยอยู่ในซอยเล็กๆที่แคบมากอย่างไรก็ตามมีหลายคนอาศัยอยู่ที่นั่น หลายคนเรียกสถานที่นี้ว่า 'หลุมหมา' มันเป็นเพียงที่อยู่อาศัยเดียวของคนเร่รอน

ลูซินสวยและน่ารักอย่างเหลือเชื่อ ในขณะที่ลูลี่อายุยังน้อยและแข็งแรงเธอมักจะช่วยเพื่อนบ้านของเขา เมื่อเห็นพี่ชายและน้องสาวของลูหลี่ เพื่อนบ้านก็จะทักทายพวกเขาอย่างอบอุ่น

"โอ้ ลูหลี่ทำไมฉันไม่เห็นเธอไปรับซินซินในวันนี้กันล่ะ?" ลุงตัวโตตะโกนออกมาในขณะที่เทน้ำสกปรกออก

"สวัสดีลุง เชา มพอดีันมีเรื่องบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นในวันนี้น่ะ เพราะงั้นผมเลยไม่สามารถไปรับน้องผมได้" ลูหลี่อธิบาย

"ทำแบบนั้นไม่ดีเลยนะ" ลุงเชาบอกลูหลี่ด้วยความโกรธว่า "เธอรู้ใช่ไหมว่าที่นี่มันไม่ปลอดภัยขนาดไหน ถ้าวันนี้ไม่ใช่เพราะฉัน ซินซินอาจจะถูกรังแก เหมือนสาวสวยที่เดินทางมาที่นี่คนเดียวก็ได้"

สิ่งที่ลุงเชากล่าวมันเป็นความจริง เพราะว่า ย่านสลัมเป็นที่ๆสมาชิกชั้นต่ำสุดของสังคมอาศัยอยู่

ลูหลี่มองไปที่น้องสาวตัวน้อยของเขาด้วยความตกใจ "ซินซิน ไอ้นักเลงนั้นที่มาจากกองขยะมันตามน้องอีกครั้งงั้นเหรอ? ทำไมน้องไม่พูดอะไรเหรอ? "

"คือหนูไม่ได้มีโอกาสได้บอกพี่เลย"

“ดูแลน้องสาวตัวน้อยของเธอให้ดีเถอะ ไอ้นักเลงนั้นมันก็เกือบไปแล้ว ถ้าฉันไม่ได้ ...”เมื่อคนมาถึงวัยๆหนึ่งแล้วพวกเขาก็ชอบที่จะพูดมากและจุ้กจิก อย่างไรก็ตามนี่เป็นความรู้สึกที่ดีในใจของเขาและลูหลี่ก็ขอบคุณเขาหลายครั้ง

หลังจากบอกลาลุงเชาแล้วลูหลี่ก็เดินออกจากซอยและเดินต่อไปที่กองขยะ

ลูซินรีบหยุดพี่ชายของเธอและกล่าวอย่างกังวลใจว่า"พี่ใหญ่อย่าใจร้อนเลย ดูหนูสิ หนูยังสบายดีอยู่เลยใช่ไหมล่ะ? อย่าไปต่อยตีกับพวกนั้นเลย ... ถ้ามีคนตายแล้วพี่เข้าคุกนะ ... "

ลูหลี่ไม่อยากให้น้องสาวของเขากังวลเพราะฉะนั้นเขาจึงคิดได้ ดูเหมือนว่าการสั่งสอนที่เขามอบให้แก่พวกนักเลงเมื่อไม่กี่วันมานี้มันเบาเกินไป คนเหล่านี้หายเจ็บเร็วเกินไป

"ก็ได้ พี่จะไม่ไปต่อยตีกับพวกนั้นหรอก ไปกินข้าวกันเถอะ พรุ่งนี้วันอาทิตย์ เราจะหาที่อยู่ใหม่กัน "ลูหลี่ยังต้องหาเงินอีกให้สมาคมสตาร์มูนสำหรับการที่เขาทำผิดสัญญาและหลังจากนั้นเขาก็จะเช่าที่อยู่อาศัยที่ดีขึ้น

อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ซึ่งมันเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ลูหลี่ได้ตัดสินใจว่าควรจะย้ายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ตาของลูซินขยับขึ้น "พี่ใหญ่ พี่มีเงินจริงๆหรือคะ?"

ลูหลี่ลูบหัวเธอเบาๆและพูดว่า "ยัยน้องโง่ น้องคิดเหรอว่าพี่ใหญ่จะหลอกลวงน้องหรือไง? พี่ได้รับเงินเป็นจำนวนมาก เพราะงั้นในคืนนี้น้องสาวของพี่สามารถกินได้ทุกอย่างตามที่น้องต้องการ มากินมื้อนี้ให้อร่อยกันเถอะ "

หลังจากรับประทานอาหารลูหลี่ได้อาบน้ำและเข้าเกมทันที

สัปดาห์นี้ลูหลี่ไม่จำเป็นต้องหาเงิน 20 ทองเพื่อที่จะจ่ายเป็นรายเดือนของสมาคม เขาเพียงแต่ต้องหาเงินที่เพียงพอสำหรับการลงโทษที่ทำผิดสัญญา และมันยังจะต้องเพียงพอที่จะทำให้เขาย้ายบ้านที่ดีกว่านี้ให้ได้

เพียงแค่ 2 ชั่วโมงมันก็เป็นเวลากลางคืน แต่เขาก็ยังไม่ได้ต้องการที่จะเปิดกล่องสมบัติที่ด้านล่างของทะเลสาบดวงจันทร์ เขาได้ตัดสินใจที่จะเพิ่มระดับของเขาก่อน

ก่อนที่เขาจะออกจากหมู่บ้านอุปกรณ์สื่อสารของเขาก็สั่น คนที่ติดต่อมาคือ อาเซอร์ซีบรีส

"ลูหลี่ในที่สุดนายก็ออนไลน์สักที" อาเซอร์ซีบรีสกล่าว

"ฉันกำลังกินอาหารค่ำอยู่ ว่าไง?"

"ฉันมีบางอย่างที่จะให้นาย ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนแล้ว?"

"ให้อะไรงั้นเหรอ? งั้นมาพบกันในที่ที่เราได้พบกันครั้งแรก "ลูหลี่ตัดสินใจว่าจะให้พวกเขาได้พบกันที่สถานที่ที่คุ้นเคย

"เอาล่ะไปเจอฉันที่นั่น ฉันจะไปที่นั่นเร็ว ๆ นี้ "อาเซอร์ซีบรีสกล่าวและสิ้นสุดการโทร

ไม่นานหลังจากนั้นลูหลี่ได้เห็นอาเซอร์ซีบรีส เขาเหมือนนักรบเอลฟ์ที่กำลังวิ่งจ๊อกกิ้ง

"มีอะไร? ทำไมต้องทำลับๆล่อๆแบบนี้กันด้วยล่ะ "ลูหลี่กล่าว

อาเซอร์ซีบรีสเปิดหน้าต่างแลกเปลี่ยนขึ้นมาทันทีและโยนกองสิ่งของเข้ามาให้

"บ้าไปแล้ว นายได้ของพวกนี้มาได้ยังไงกันเนี่ย?" ตอนนี้ลูหลี่ไม่สามารถสงบได้อีกต่อไป