บทที่ 28 สุ่มการ์ดสองครั้งติดต่อกัน

บทที่ 28 สุ่มการ์ดสองครั้งติดต่อกัน

ข่าวจากกองทัพสร้างความฮึกเหิมให้กับทุกคนอย่างมาก

ฟ่านเหวินฉวนยังคงเป็นคนแรกที่ยืนหยัดขึ้นมาและอาสาเป็นผู้นำเชิญชวนให้ผู้รอดชีวิตอพยพตามกองทัพไปยังเรือนจำหมายเลข 6 แห่งมหานครโม๋ตู

ซึ่งผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่เลือกที่จะร่วมเดินทางไปด้วย มีเพียงส่วนน้อยที่ยังคงกังวลและเชื่ออย่างงมงายว่าการพักอยู่ในหมู่บ้านหลงเฉิงตี้จิ่งนั้นปลอดภัยที่สุด โดยไม่ยอมจากไปไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

ในเวลานี้ไม่มีใครเสียเวลาเกลี้ยกล่อมพวกเขาเป็นรายคนอีกต่อไป

แม้ว่าค่ายทหารชั่วคราวจะตั้งอยู่บริเวณชานเมืองเขตตะวันออก แต่ระยะทางจากหมู่บ้านหลงเฉิงตี้จิ่งก็ต้องใช้เวลาเดินทางเกือบหนึ่งชั่วโมงหากเป็นช่วงเวลาปกติ

เจียงปินเองก็ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยให้แก่ผู้รอดชีวิตทุกคนได้ เขาทำได้เพียงเคารพการตัดสินใจของแต่ละคน กองทัพเองก็ต้องสูญเสียกำลังพลไปไม่น้อย

ในขณะนี้ทุกคนจึงทุ่มเทให้กับการเตรียมการอพยพ พวกเขาแยกย้ายกันออกไปค้นหายานพาหนะ

การจะพาผู้รอดชีวิตกว่า 400 คนออกไปพร้อมกันนั้นถือเป็นภารกิจที่ใหญ่หลวงนัก

มีผู้รอดชีวิตบางส่วนคอยช่วยงานเจียงปิน ในขณะที่คนส่วนใหญ่เร่งเก็บสัมภาระเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง

สำหรับหลินฉวิน เขาไม่มีอะไรต้องเก็บมากนัก สิ่งของจำเป็นที่ต้องใช้ได้ใส่ไว้ในถุงเฉียนคุนแล้ว แต่เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต เขาจึงยังสะพายเป้เอาไว้ใบหนึ่ง

หลินฉวินดูบ้านหลังเล็กขนาด 30 กว่าตารางเมตรนี้เป็นครั้งสุดท้าย แม้มันจะไม่ได้สลักสำคัญอะไรในโม๋ตู แต่มันก็คือบ้านหลังน้อยที่เจ้าของร่างเดิมพากเพียรพยายามเพื่อให้ได้มา

ความคิดที่จะต้องจากที่นี่ไป ทำให้เขารู้สึกหลากหลายอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก

หลี่เจี๋ยที่อยู่ด้านหลังตบไหล่เบา ๆ เพื่อปลอบใจ "พี่ครับ ผมยังจำได้ตอนที่พี่ซื้อบ้านหลังนี้ใหม่ๆ แล้วชวนผมมากินหม้อไฟ... ยังไงซะพวกเราจะมีชีวิตรอดและกลับมาที่นี่อย่างแน่นอน"

หลินฉวินยิ้มและยื่นมือเข้าไปในเป้เพื่อหยิบขนมปังสองชิ้นออกมาจากถุงเฉียนคุน แล้วยื่นให้หลี่เจี๋ยและ เฉียนอิ๋งอิ๋ง นี่คือเสบียงที่เขาซื้อมาจากเจ้าของร้านหน้าเลือดด้วยเงินจำนวนมหาศาล

"พี่ยังมีของดีแบบนี้อยู่อีกเหรอ? ผมไม่เกรงใจละนะ" หลี่เจี๋ยรับไปอย่างคุ้นเคย

ในเวลานี้ ขนมปังสอดไส้ถือเป็นของล้ำค่า เพราะเสบียงที่กองทัพแจกจ่ายให้มีเพียงพวกบิสกิตเท่านั้น

เฉียนอิ๋งอิ๋งลังเลครู่หนึ่งก่อนจะรับไปเช่นกัน

หลินฉวินไม่ได้พูดอะไรและก้าวเท้าลงจากตึกเป็นคนแรก

แผนการของกองทัพเต็มไปด้วยประสิทธิภาพอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อได้รับความร่วมมือจากกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ฟ่านเหวินฉวนรวบรวมมา

ทำให้ขบวนรถบัส 5 คันถูกจัดเตรียมอย่างรวดเร็ว

ภายใต้การจัดการของฟ่านเหวินฉวนผู้รอดชีวิตจากอาคารต่างๆ ทยอยขึ้นรถอย่างเป็นระเบียบ

ตอนนี้เขากลายเป็นผู้นำของผู้รอดชีวิตทั้งหมดไปเสียแล้ว โดยมีลูกน้องล้อมรอบมากมาย

ในขณะที่คนอื่นแบกสัมภาระเพียงใบเดียว ฟ่านเหวินฉวนกลับมีข้าวของพะรุงพะรังนับไม่ถ้วน อีกทั้งยังหารถยนต์ 7 ที่นั่งมาเป็นรถส่วนตัวอีกด้วย

ผู้ที่สามารถร่วมทางไปกับเขาได้มีเพียงภรรยาและคนสนิทเท่านั้น

นอกจากนี้เขายังได้เอ่ยชวนหลี่ซิงเหอร่วมทางไปกับเขา ถึงแม้ว่าฟ่านเหวินฉวนจะมีอิทธิพลเหนือกลุ่มผู้รอดชีวิต แต่เขาก็รู้ดีว่าความแข็งแกร่งจะทำให้เขาอยู่รอด

เขาจึงต้องการเกาะแข้งเกาะขาหลี่ซิงเหอเอาไว้ แต่แล้วคำชวนของฟ่านเหวินฉวนกลับถูกหลี่ซิงเหอปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

หลี่ซิงเหอรีบวิ่งไปขึ้นรถบัสหนึ่งในสองคันที่จัดไว้สำหรับหน่วยอาสาสมัครและครอบครัว เหตุผลเดียวที่เขาทำเช่นนั้นเพราะเห็นหลินฉวินและพวกอีกสองคนเดินขึ้นรถคันนั้นไป

ในขณะที่ฟ่านเหวินฉวนอยากเกาะแข้งเกาะขาคนเก่ง หลี่ซิงเหอเองก็คิดแบบเดียวกัน

จริง ๆ แล้วหลินฉวินและพวกสามารถหารถสักคันขับไปเองได้ แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำตัวโดดเด่น

เขาตัดสินใจร่วมทางไปพร้อมกับคนอื่นโดยอาศัยความสัมพันธ์ของหลี่เจี๋ยขึ้นไปนั่งบนรถบัสคันหน้า

รถบัส 3 คันหลังจัดไว้สำหรับผู้รอดชีวิตทั่วไปที่ไม่มีพลังต่อสู้ ซึ่งเบียดเสียดกันจนแน่น ในขณะที่ 2 คันหน้านั้นยังพอมีที่ว่างอยู่บ้าง

ถือเป็นสิทธิพิเศษที่กองทัพมอบให้แก่หน่วยอาสาสมัคร

เดิมทีหลี่เจี๋ยอยากจะหารถขับไปเองเพราะเขามั่นใจในพลังของตน และไม่ชอบที่จะร่วมกลุ่มกับคนอื่นนัก แต่ก็ถูกหลินฉวินสั่งสอนด้วยเหตุผลที่จริงจัง: "ยอดฝีมือก็ตายเพราะคมดาบได้"

"ไปกับกลุ่มใหญ่ปลอดภัยกว่า ถ้าพวกบากาตันโผล่มา อย่างน้อยเราก็มีคนช่วยกระจายความเสี่ยง ไม่ใช่กลายเป็นเป้านิ่งให้พวกมันสอยอยู่คันเดียว"

"ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังมีพวกยอดฝีมือตั้งเยอะ! หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก็มีพวกตัวท็อปคอยแบก ส่วนพวกเราก็แค่ไหลตามน้ำไป"

"ถ้าเจอพวกบากาตันที่ถูกยอดฝีมือตบจนปางตาย พวกเราก็แค่เข้าไปจัดการเก็บแต้มฟรี อยู่กับกลุ่มใหญ่แบบนี้มันดีกว่าเห็นๆ ใช่ไหมล่ะ?"

หลินฉวินเหลือบมองฉู่อิ่วเวยที่นั่งอยู่มุมรถ เขาเลือกขึ้นรถคันนี้ก็เพราะเห็นเธอขึ้นมาด้วยนั่นแหละ

หลี่เจี๋ยฟังแล้วถึงกับเลื่อมใส "สมกับเป็นชายที่คว้าอันดับ 2 ได้ทุกตาในเกม PUBG โดยไม่ยิงสักนัดจริงๆ ผมเชื่อพี่ครับ"

"แน่นอนอยู่แล้ว ยังไงต้องปลอดภัยไว้ก่อน" หลินฉวินกล่าวถึงคติประจำใจของเขา

เฉียนอิ๋งอิ๋งที่นั่งฟังอยู่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "แล้วทำไมถึงได้แค่อันดับ 2 ตลอดล่ะ?"

หลี่เจี๋ยหัวเราะ "พี่หลินซุ่มจนไม่มีใครหาเจอ แต่พอถึงวงสุดท้ายตอนดวลปืนตัวต่อตัว แกไม่เคยชนะเลยน่ะสิ"

เฉียนอิ๋งอิ๋ง: "..."

ในตอนนั้นเอง หลี่ซิงเหอก็ก้าวขึ้นรถมา ทันทีที่เขาปรากฏตัว สายตาของทุกคนบนรถก็จับจ้องไปที่เขา

ข่าวที่เขาจัดการผู้ใช้พลังจิตระดับสูงของบากาตันแพร่สะพัดไปทั่ว ทำให้เขาถูกยกย่องเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของหมู่บ้าน

แม้คนบนรถบัสคันนี้จะมีพลังพิเศษอยู่บ้าง แต่ก็พากันแสดงท่าทางเป็นมิตรและประจบประแจงหลี่ซิงเหอกันถ้วนหน้า

"สุดยอดไปเลย! หลี่ซิงเหอก็ขึ้นรถคันเดียวกับเราด้วย!" หลี่เจี๋ยกระซิบด้วยดวงตาเป็นประกาย "พี่รู้ล่วงหน้าเหรอว่าเขาจะมาคันนี้? ไหนจะยังมีฉู่อิ่วเวยอีก ยอดฝีมือรวมตัวกันขนาดนี้ พวกเราได้เนียนยาวๆ จนจบเกมแน่!"

หลินฉวินยิ้มตอบ "ดวงดีน่ะ แค่ดวงดี... รถตั้งสองคัน ใครจะไปรู้ล่ะว่าทำไมหลี่ซิงเหอถึงเลือกคันนี้"

หลี่เจี๋ยเองก็เตรียมประจบประแจง "เดี๋ยวผมจะลองเข้าไปทักทายเขาหน่อย ทำความรู้จักกันไว้ดีกว่า เขาคือนักรบระดับพระกาฬของจริงเลยนะ!"

"พี่จำชาวบากาตันผู้ใช้พลังจิตที่ผมเคยเล่าให้ฟังได้ใช่ไหม? ตอนที่เราสู้กันเมื่อกี้ก็โผล่มาตัวหนึ่ง แต่มันยังไม่ทันได้โชว์เทพอะไรเลย เห็นว่าโดนหลี่ซิงเหอจัดการในพริบตา"

"ผมตามกลุ่มผู้รอดชีวิตมาตั้งนาน ยังไม่เคยได้ยินว่าจะมีใครเก่งเวอร์ขนาดนี้มาก่อนเลย!"

มุมปากหลินฉวินกระตุกเล็กน้อย "ก็ดีนะ นายไปทำความคุ้นเคยไว้ เผื่อมีอันตรายเขาจะได้ช่วยดูแลพวกเรา"

หลี่เจี๋ยพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่งและรีบเข้าไปร่วมกลุ่มเป่าหูประจบประแจงหลี่ซิงเหอทันที

เฉียนอิ๋งอิ๋งที่มองอยู่ทนไม่ไหวต้องเอ่ยแขวะขึ้นมา "ตอนที่พวกคุณทำงานด้วยกัน ก็คงจะเนียนกินแรงกันแบบนี้สินะ!"

หลินฉวินทำเพียงยิ้มแห้งๆ อย่างมีมารยาท อย่างไรเสียตอนนี้เฉียนอิ๋งอิ๋งก็ไม่ใช่หัวหน้าอีกต่อไปแล้ว พวกเขาจึงไม่มีอะไรต้องเกรงกลัว

ผู้รอดชีวิตคนอื่นกำลังทยอยขึ้นรถ กองทัพเองต้องการออกเดินทางให้เร็วที่สุดเพราะกังวลเรื่องการล้างแค้นจากพวกบากาตัน

หลินฉวินอาศัยใบบุญหลี่เจี๋ยทำให้ได้ขึ้นรถก่อน ไม่ต้องไปเบียดเสียดกับใครแถมยังมีที่นั่ง การรอนี้จึงเป็นไปอย่างสบาย

เมื่อไม่มีอะไรทำและรอบข้างปลอดภัย หลินฉวินก็หลับตาลง เขาตัดสินใจใช้แต้มผลงาน 20 แต้ม เปิดใช้งานความสามารถในการสุ่มการ์ดติดต่อกันสองครั้งรวด!

เขารู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวลใจ

เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าครั้งนี้จะสุ่มได้การ์ดระดับยอดเยี่ยมมาครอบครอง!