บทที่ 680 - กลืนกินกันเอง! วิวัฒนาการแล้ว!

บทที่ 680 - กลืนกินกันเอง! วิวัฒนาการแล้ว!

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำเอาเย่ไป๋ถึงกับหนังหัวชารู้สึกเหงื่อตก สัตว์ประหลาดสองตัวนี้สู้กันได้ดุเดือดเกินคาดจริงๆ

เขาแอบนึกโชคดีอยู่ในใจที่ตัวเองไหวตัวทันวิ่งหนีออกมาก่อน ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นเครื่องสังเวยในการต่อสู้ของไอ้สัตว์ประหลาดสองตัวนี้ไปแล้ว

เจ้าอ้วนที่อยู่ข้างๆ ก็แทบจะถูกแรงสั่นสะเทือนล้มกระแทกพื้น เขายืนหอบหายใจแฮกๆ มือเกาะกำแพงไว้แน่นพลางละล่ำละลักถาม

"พี่เย่ นี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย ทำไมมันน่ากลัวขนาดนี้!"

เย่ไป๋ได้ยินดังนั้นก็กลอกตาบนอย่างหงุดหงิด

"ฉันจะไปตรัสรู้ได้ยังไงล่ะ แต่มันสองตัวเป็นศัตรูกัน เราก็รอดูงิ้วฉากนี้ไปก่อนก็แล้วกัน ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าไอ้สัตว์ประหลาดสองตัวนี้ใครมันจะรู้ผลแพ้ชนะก่อน!"

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา

เจ้าอ้วนรีบพยักหน้ารับรัวๆ พอรู้ตัวว่าหลุดพ้นจากอันตรายแล้วใบหน้าของเขาก็กลับมาเปื้อนยิ้มอีกครั้ง เขาหัวเราะแหะๆ แล้วพูดขึ้นมา

"ผมว่านะ ตัวที่ใหญ่กว่าต้องได้เปรียบชัวร์!"

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"พี่เย่ พี่คอยดูนะ อีกเดี๋ยวไอ้ตัวเล็กนั่นต้องโดนไอ้ตัวใหญ่ตีตายคาที่แน่!"

เขายืนถูมือไปมาด้วยความลุ้นระทึก เย่ไป๋ถึงกับมองบน ไอ้หมอนี่พอได้ใจก็ลืมตัวจริงๆ เมื่อกี้ยังอยู่ในอันตรายแท้ๆ พอรอดมาได้ปุ๊บก็เผยสันดานน่ารำคาญแบบนี้ออกมาทันที

"เอาล่ะ นายน่ะเลิกพูดมากได้แล้ว หลบอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ก็พอ!"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญใจ

ในขณะเดียวกันเขาก็จดจ่ออยู่กับการสังเกตการณ์ต่อสู้เบื้องหน้า

การปะทะกันของสัตว์ประหลาดทั้งสองนั้นโหดเหี้ยมอำมหิต เพียงชั่วพริบตาก็ซัดกันจนเลือดตกยางออก

ผู้ชมในไลฟ์สดต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดเสียว

[ว้าว! พวกนายว่าใครจะจัดการอีกฝ่ายได้ก่อนกัน?]

[ฉันว่าต้องเป็นตัวที่ใหญ่กว่าสิ! ขนาดตัวได้เปรียบเห็นๆ!]

[บวกหนึ่ง ฉันก็คิดว่าเป็นตัวใหญ่ ตัวนั้นต้องชนะแน่นอน]

[เหอะ สองคอมเมนต์บนนี่ตาถั่วดูสถานการณ์ไม่ออกเลยสิ ฉันว่านะถ้าจะแทงก็ต้องแทงสวน ตัวเล็กถึงไซส์จะสู้ไม่ได้แต่ความพริ้วกินขาดเว้ย!]

[นี่แกคิดว่าแทงบอลอยู่หรือไง ถึงได้มีพลิกล็อกด้วยฮะ?]

[ฮ่าๆๆ พวกนายก็ยังจะเถียงกันเอาชนะให้ได้เนาะ ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การรอดูว่าสตรีมเมอร์จะเอาชีวิตรอดจากการต่อสู้ของสัตว์ประหลาดสองตัวนี้ยังไงหรอกเหรอ?]

ช่องแชทเดือดพล่านสุดๆ ทุกคนต่างแสดงความคิดเห็นกันไปต่างๆ นานา

ในขณะที่ภาพความดุเดือดเลือดพล่านก็ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สัตว์ประหลาดขนดำที่แผ่ซ่านด้วยแสงสีทองอาศัยจังหวะพลาดของอีกฝ่าย คว้าหมับเข้าที่แขนของสัตว์ประหลาดที่เรืองแสงสีแดงแล้วกระชากอย่างแรง

เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

ฉากนองเลือดนี้ทำเอาเจ้าอ้วนเบิกตาโพลง แม้ในใจจะหวาดกลัวแต่ก็ยังจ้องตาไม่กะพริบเพราะกลัวจะพลาดช็อตเด็ด

เย่ไป๋เองก็ขมวดคิ้วแน่นกับความป่าเถื่อนที่เกิดขึ้น

การต่อสู้ระหว่างสัตว์ประหลาดช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน

ไม่รู้เลยว่าพวกมันคือตัวบ้าอะไรกันแน่

เขาเพิ่งจะคิดจบก็เห็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่คว้าท่อนแขนที่เพิ่งฉีกขาดออกมา แล้วอ้าปากกัดลงไปเต็มแรง

มันสูบกลืนเลือดที่ไหลรินลงคอไปจนหมดสิ้น

ไม่เพียงเท่านั้นมันยังอ้าปากขย้ำท่อนแขนที่ขาดวิ่นนั้นอย่างตะกละตะกลาม

เสียงเคี้ยวกระดูกดังก้องกรอบแกรบ

มันเคี้ยวเนื้อและกระดูกอย่างเอร็ดอร่อย ชวนให้ขนลุกขนพองยิ่งนัก

เมื่อเจ้าอ้วนเห็นภาพนั้นก็สูดลมหายใจเฮือก หนังหัวชาหนึบ รู้สึกตื่นตระหนกอยู่ในใจ

"โห นี่มันจะโหดไปไหนเนี่ย กินแม้กระทั่งพวกเดียวกันเองเลยเหรอ ไอ้ตัวนี้นี่มันผีห่าซาตานอะไรวะเนี่ย!"

เย่ไป๋แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอโดยไม่พูดอะไร

แต่ในใจของเขามีคำตอบอยู่แล้ว

ส่วนสัตว์ประหลาดแสงสีแดงที่สูญเสียแขนไปหนึ่งข้าง แววตาของมันกลับทอประกายดุร้ายยิ่งกว่าเดิม

มันไม่ได้ยอมแพ้เพียงเพราะเสียแขนไป แต่กลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนให้พลุ่งพล่านขึ้นมาแทน

มันแผดเสียงคำรามดังกึกก้อง พุ่งร่างที่พิการเข้าใส่อีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง

แต่สัตว์ประหลาดขนดำแสงสีทองกลับดูแคลนการกระทำนั้น มือข้างหนึ่งถือเศษซากแขนกินอย่างสบายใจ ส่วนมืออีกข้างก็เหวี่ยงหมัดสวนกลับไปอย่างส่งๆ

สัตว์ประหลาดตัวเล็กแสงสีแดงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าถูกซัดจนเนื้อหลุดลุ่ย เบ้าตาบิดเบี้ยวผิดรูป

หลังจากที่สัตว์ประหลาดขนดำแสงสีทองกลืนกินเศษเนื้อจากแขนข้างนั้นเข้าไป แสงสว่างรอบตัวมันก็สว่างวาบเจิดจ้าขึ้น

ไม่เพียงเท่านั้น กลิ่นอายพลังรอบตัวมันก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างน่าตกใจ

สถานการณ์นี้ยิ่งทำให้เย่ไป๋มั่นใจ พวกมันวิวัฒนาการด้วยการกลืนกินกันเองจริงๆ

พร้อมกันนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่านี่คือโอกาสทองที่จะกำจัดสัตว์ประหลาดทั้งสองตัว!

เพราะหากปล่อยให้ตัวใดตัวหนึ่งกลืนกินอีกฝ่ายได้สำเร็จ มันอาจจะพัฒนากลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม

เขาต้องหยุดยั้งไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น

มือของเขาประสานอินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสั่งการเจ้าอ้วนที่อยู่ด้านหลังทันที

"อยู่ตรงนั้นห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด!"

เจ้าอ้วนร้องหาด้วยความตกใจก่อนจะนึกขึ้นได้ นี่พี่เย่คิดจะกระโดดเข้าไปร่วมวงสู้ด้วยงั้นเหรอ

"พี่เย่ พี่จะทำอะไรน่ะ"

สิ้นเสียงเจ้าอ้วน เย่ไป๋ก็ไม่ได้ตอบอะไร เขาก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้า พริบตาเดียวแสงอัสนีสีขาวก็ปะทุขึ้นรอบกาย

"คาถาห้าอัสนี!"

"โองการเทพเจินจวิน อสุนีเบญจทิศจงสถิต อย่าได้ล่าช้า ด่วนรับบัญชา!"

สิ้นคำกล่าวนั้นแสงสายฟ้าก็สว่างวาบ กลุ่มก้อนอัสนีบาตฟาดเปรี้ยงเข้าใส่สัตว์ประหลาดทั้งสองที่กำลังฟัดกันอยู่นั้นทันที

สัตว์ประหลาดทั้งสองตัวถูกสายฟ้าฟาดเข้าอย่างจัง พวกมันแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดพร้อมกัน

เสียงคำรามอันดุดันนั้นชวนให้ใจสั่นระรัว

ทว่าแสงสว่างที่ห่อหุ้มร่างกายของพวกมันก็ถูกสายฟ้าทำลายให้จางลงไปไม่น้อยเช่นกัน

เย่ไป๋ใจชื้นขึ้นมาทันที เขาลอบคิดในใจว่าได้ผลลัพธ์ที่ดี คงต้องโจมตีซ้ำอีกระลอก

แต่ในขณะที่เขากำลังจะปล่อยพลังโจมตีอีกครั้ง

กลับเห็นว่าสัตว์ประหลาดขนดำแสงสีทองถูกกระตุ้นจากการโจมตีเมื่อครู่

มือทั้งสองข้างของมันกำหมัดแน่น ซัดเปรี้ยงเข้าใส่สัตว์ประหลาดขนดำแสงสีแดงจนตายคาที่ในหมัดเดียว

พริบตาเดียวสมองของสัตว์ประหลาดแสงสีแดงก็แหลกกระจาย เย่ไป๋เห็นสถานการณ์พลิกผันหน้าตาก็มืดครึ้มลงทันที ไม่จริงน่า ทำไมถึงได้ซวยขนาดนี้!

บ้าเอ๊ย!

เขายังไม่ทันได้ลงมือหยุดยั้ง ก็เห็นสัตว์ประหลาดแสงสีทองรีบคว้าซากศพของอีกตัวขึ้นมา อ้าปากกว้างกัดเศษเนื้อกลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว

ภาพนั้นทำเอาเจ้าอ้วนขวัญหนีดีฝ่อ!

เขาตะโกนเสียงหลง "พี่เย่ ระวังตัวด้วยนะ!"

เสียงตะโกนนี้แม้จะมาจากความหวังดี แต่ก็ทำให้เย่ไป๋หงุดหงิดสุดๆ

"หุบปาก!"

เขาตวาดกลับด้วยความหงุดหงิด ในขณะที่สมองกำลังประมวลผลว่าจะเอายังไงต่อ

กลับเห็นสัตว์ประหลาดแสงสีทองตัวนั้นกำลังสวาปามซากศพพวกเดียวกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ในระหว่างที่มันสวาปามอย่างบ้าคลั่ง แสงสีทองบนตัวมันก็ยิ่งทอประกายเจิดจรัสขึ้นเรื่อยๆ การเปลี่ยนแปลงนี้ทำเอาผู้ชมในไลฟ์สดถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก!

ในที่สุดเมื่อกินเผ่าพันธุ์เดียวกันเข้าไปพวกมันก็จะเกิดการวิวัฒนาการจริงๆ ด้วย!

[จบแล้ว]