บทที่ 14 แกนผลึก

บทที่ 14 แกนผลึก

ในเวลานี้ ลั่วเหมยนึกเลื่อมใสอวี้เหยาขึ้นมาจริงๆ

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีอารมณ์มานั่งอ่านนิยายในสถานการณ์เช่นนี้

อย่างน้อยเธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำแบบนั้นแน่ๆ ในตอนนี้

ทว่าอวี้เหยากลับยังคงชูแท็บเล็ตขึ้นมา ท่าทางดูจริงจังขณะเอ่ยชักชวน "อยากลองอ่านดูไหม? ถึงยังไงเธอก็นั่งอยู่เฉยๆ อยู่แล้ว"

เกิดแรงสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นอีกระลอกจนลั่วเหมยแทบจะล้มคะมำ

"ใน... ในสถานการณ์แบบนี้ ขืนอ่านนิยายมีหวังได้เวียนหัวตายแน่?"

อวี้เหยาชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่าคำพูดของอีกฝ่ายก็มีเหตุผล

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตอบสนอง ลั่วเหมยก็คว้าแท็บเล็ตไป นั่งขัดสมาธิเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ

"ช่างเถอะ ฉันขออ่านก่อนก็แล้วกัน!"

พูดจบเธอก็เริ่มปัดหน้าจออ่าน โดยไม่ลืมใช้มืออีกข้างหยิบน้ำกับขนมปังมาถือไว้ด้วย

"ฉันไม่เกรงใจละนะ ไว้ฉันจะหามาคืนให้ทีหลัง สัญญาเลย!"

ลั่วเหมยเป็นคนที่รู้จักบุญคุณคน เธอรู้ดีว่าโลกได้เปลี่ยนไปแล้ว อาหารและน้ำดื่มจะกลายเป็นทรัพยากรที่ขาดแคลนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

อวี้เหยาไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตเธอไว้ แต่ยังหยิบยื่นอาหารและน้ำให้เธอก่อนอีก เธอจะจดจำบุญคุณครั้งนี้ให้ขึ้นใจและจะไม่มีวันหักหลังอีกฝ่ายเด็ดขาด

ในขณะเดียวกัน ลั่วเหมยก็เป็นคนที่รู้จักประมาณตนเป็นอย่างดี

แม้จะหิวโซมากแค่ไหน แต่เธอก็จิบน้ำไปเพียงไม่กี่อึกและกินขนมปังไปไม่ถึงครึ่งชิ้นก็หยุดกิน

ยี่สิบนาทีต่อมา เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงวางแท็บเล็ตในมือลง

"ไม่ไหวๆ ฉันเวียนหัวจริงๆ แล้ว" การเพ่งอ่านตัวหนังสือเล็กๆ บนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเช่นนี้ ถือเป็นการทดสอบความอดทนอย่างแท้จริง

โชคดีที่เธอกินไปไม่มาก ไม่อย่างนั้นคงได้อาเจียนออกมาตั้งนานแล้ว

ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนน่าตกใจ อวี้เหยารู้ดีว่าอีกฝ่ายใช้พลังพิเศษเกินขีดจำกัดแล้ว จึงรีบเอ่ยขึ้น "เก็บเกราะป้องกันของเธอเถอะ พลังพิเศษของเธอรับไม่ไหวแล้ว"

"อ๊ะ ฉันลืมไปเลย!" ลั่วเหมยเพิ่งจะได้อ่านนิยายแนววันสิ้นโลกและพอจะเข้าใจบริบทเกี่ยวกับซอมบี้และพลังพิเศษมาคร่าวๆ ร้องอุทานออกมา ก่อนจะรีบสลายเกราะป้องกันของตนทันที

ทันทีที่เธอเก็บเกราะป้องกัน เสียงดังสนั่นก็ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนหลายสาย

สีหน้าของลั่วเหมยแข็งค้างไปเล็กน้อย แววตาสับสนที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

"เธอว่า... ทำไมจู่ๆ โลกใบนี้ถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้ล่ะ?"

เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอยังคุยกับเพื่อนร่วมทีมเรื่องจะออกไปเที่ยวพักผ่อนกันอยู่เลย

แต่เพียงพริบตาเดียว โลกกลับแปรเปลี่ยนไปสู่สภาพที่เธอไม่รู้จักอีกต่อไป

แม้แต่อวี้เหยาที่เคยผ่านวันสิ้นโลกมาแล้วครั้งหนึ่ง ก็ยังหาคำตอบให้กับคำถามนี้ไม่ได้

บางทีโลกอาจจะกำลังป่วยไข้ จนไม่อาจมอบสภาพแวดล้อมที่งดงามให้แก่สิ่งมีชีวิตได้อีกต่อไป

บางทีอาจเป็นการลงทัณฑ์ต่อมวลมนุษยชาติที่ผลาญทรัพยากรธรรมชาติไปอย่างมหาศาล บางทีอาจเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติ หรือบางที... อาจจะเป็นฝีมือของมนุษย์เอง

สรุปก็คือ สิ่งที่มนุษย์ในชาติก่อนใช้เวลาถึงสิบปียังไม่เข้าใจ อวี้เหยาก็ไม่อาจเข้าใจได้เช่นกัน

ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงส่ายหน้าและตอบว่า "ฉันไม่รู้สิ"

คิ้วของลั่วเหมยกระตุกเล็กน้อย ปลายนิ้วของเธอเคาะลงบนแท็บเล็ตเบาๆ ครู่ต่อมา รอยยิ้มตื่นเต้นก็ค่อยๆ ประดับขึ้นที่มุมปาก

"...น่าตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย~"

"..."

จิตใจสตรีนั้นยากแท้หยั่งถึงจริงๆ!

สุดจะคาดเดา!

เกินจะคาดเดาจริงๆ!

เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงและพูดไม่ออกของอวี้เหยา ลั่วเหมยก็หัวเราะร่วนและพูดต่อ "ในนิยายบอกว่าซอมบี้มีแกนผลึกอยู่ด้วย เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงไหม?"

เธอสลัดความสับสนทิ้งไปนานแล้ว และน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"จริงสิ" อวี้เหยาตอบกลับ

เธอหยิบผลึกสีขาวกึ่งโปร่งแสงขนาดประมาณเมล็ดพุทราออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วยื่นให้อีกฝ่ายพลางเอ่ย "ฉันได้เจ้านี่มาเมื่อวาน"

ลั่วเหมยประหลาดใจมาก นึกไม่ถึงว่าคำถามที่ถามไปลอยๆ จะได้รับคำตอบเป็นของจริงขึ้นมา

เธอรับแกนผลึกเม็ดเล็กมาพิจารณาดูอย่างละเอียด ก่อนจะอุทานออกมา "ให้ตายสิ มันสวยมากเลยนะเนี่ย นี่มันธาตุอะไรเหรอ? ทำไมถึงเป็นสีนี้ล่ะ? จะว่าขาวก็ไม่ใช่ จะว่าใสก็ไม่เชิง?"

"สายพลังจิต"

แกนผลึกในสมองของซอมบี้แต่ละประเภทก็จะแตกต่างกันออกไป

สีแดงคือธาตุไฟ สีฟ้าใสคือธาตุน้ำ สีทองคือธาตุโลหะ สีเขียวคือธาตุไม้ และสีเหลืองหม่นคือธาตุดิน

สีม่วงคือธาตุสายฟ้า สีฟ้าอมน้ำแข็งคือธาตุน้ำแข็ง และสีฟ้าครามคือธาตุลม

สีขาวกึ่งโปร่งแสงคือสายพลังจิต สีขาวขุ่นคือธาตุแสง สีดำคือธาตุมืด และสายพลังพิเศษอื่นๆ จะเป็นสีโปร่งใส

เหมือนกับที่เขียนไว้ในนิยาย ผู้มีพลังพิเศษสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้พลังของตนเองได้ โดยการดูดซับแกนผลึกจากสมองของซอมบี้

อย่างไรก็ตาม มันก็มีข้อจำกัดอยู่ ผู้มีพลังพิเศษสายธาตุจะสามารถดูดซับได้เฉพาะแกนผลึกที่เป็นธาตุเดียวกับตนเท่านั้น ในขณะที่ผู้มีพลังพิเศษสายอื่นๆ จะดูดซับได้เพียงแกนผลึกสีโปร่งใส

ยกตัวอย่างเช่น ผู้มีพลังพิเศษธาตุไฟ จะสามารถดูดซับได้เพียงแกนผลึกธาตุไฟเท่านั้น

ส่วนผู้มีพลังพิเศษสายเฉพาะทางอย่างเช่น ธาตุมิติ สายรักษา สายวิวัฒนาการพละกำลัง และสายวิวัฒนาการความเร็ว จะต้องดูดซับแกนผลึกสีโปร่งใสเพื่อเลื่อนระดับเท่านั้น

ทว่าพลังพิเศษสายพลังจิตอย่างของลั่วเหมยนั้น สามารถดูดซับได้ทั้งแกนผลึกสายพลังจิตและแกนผลึกสีโปร่งใส

ท้ายที่สุดแล้ว แกนผลึกสายพลังจิตนั้นหายากมาก และตัวเธอเองก็ไม่ถือว่าเป็นผู้มีพลังพิเศษสายธาตุ

พูดง่ายๆ ก็คือ แกนผลึกในมือของลั่วเหมยตอนนี้ คือสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในเวลานี้

ตอนแรกอวี้เหยาคิดว่าอีกฝ่ายจะเกิดความโลภ แต่ที่น่าประหลาดใจคือ ลั่วเหมยเพียงแค่พยักหน้าอย่างสงบหลังจากได้ยินเช่นนั้น แล้วเอ่ยว่า "หน้าตาเป็นแบบนี้เองเหรอ? โอเค ฉันจะจำไว้"

พูดจบ เธอก็เตรียมจะคืนแกนผลึกให้อวี้เหยา โดยไม่มีแววตาของความโลภเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

อวี้เหยาปรายตามองและไม่ได้ยื่นมือไปรับ

เธอพูดขึ้นว่า "ฉันให้ยืม เอาไปดูดซับซะสิ มันช่วยบรรเทาอาการใช้พลังพิเศษเกินขีดจำกัดของเธอได้ แถมยังช่วยอัปเกรดพลังพิเศษของเธอได้ด้วย"

"ไม่ล่ะ! นี่มันของเธอนะ" ลั่วเหมยปฏิเสธทันควัน พร้อมกับยัดแกนผลึกกลับใส่มืออวี้เหยาอย่างดื้อดึง

อวี้เหยาถือแกนผลึกเม็ดเล็กไว้ในฝ่ามือ ชะงักงันไปราวสองวินาที

"ฉันบอกว่าให้ยืมไงล่ะ ฉันพูดเหรอว่าจะให้เธอฟรีๆ น่ะ?"

"เธอไม่กลัวว่าฉันจะหามาคืนไม่ได้เหรอ? หรือไม่ก็เบี้ยวไม่ยอมคืน?"

"อยากลองดูไหมล่ะ?"

"..."

ลั่วเหมยถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

อวี้เหยาเอ่ยอย่างจริงจัง "แกนผลึกอันนี้ไม่มีประโยชน์กับฉันในตอนนี้ เธอเอาไปใช้ก่อนเถอะ วันหลังถ้าเธอหาของที่ฉันต้องการได้ ค่อยเอามาคืนฉันก็แล้วกัน"

พูดจบ เธอก็ยื่นแกนผลึกให้ลั่วเหมยอีกครั้ง

เธอเป็นคนสบายๆ แม้จะเพิ่งได้พูดคุยกับลั่วเหมยเพียงไม่กี่คำ แต่เธอกลับรู้สึกว่าการโต้ตอบระหว่างพวกเธอสองคนนั้นค่อนข้างถูกชะตากันทีเดียว

ดังนั้น ในเวลานี้ เธอจึงไม่อยากจะคิดเล็กคิดน้อยให้เสียบรรยากาศ

ดวงตาของอวี้เหยานั้นใสกระจ่างจนเกินไป ลั่วเหมยจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นอยู่นาน แต่ก็ไม่พบร่องรอยของการเสแสร้งแม้แต่น้อย

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป "ตกลง ถ้าฉันหาได้เมื่อไหร่ฉันจะเอามาคืนเธอแน่ สัญญาเลย!"

"อืม"

เมื่อเห็นอวี้เหยาตกลง ลั่วเหมยก็รับแกนผลึกมากำไว้ในฝ่ามือ แล้วหลับตาลงเพื่อสัมผัสถึงพลังงานที่อยู่ภายใน

ไม่นานนัก เธอก็สัมผัสได้ว่าพลังงานจากแกนผลึกแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความอบอุ่น ไหลเวียนจากฝ่ามือตรงเข้าสู่ห้วงความคิดของเธอ

มันช่วยบรรเทาอาการปวดหัวของเธอได้ในทันที และในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังพิเศษของตนเองแข็งแกร่งขึ้นมาก

เมื่อแกนผลึกสูญเสียพลังงานไป มันก็กลายสภาพเป็นเพียงก้อนหินที่ไร้ชีวิตชีวา เพียงแค่แตะเบาๆ มันก็แตกสลายกลายเป็นกองฝุ่นผง

การได้ดูดซับแกนผลึกเป็นครั้งแรกทำให้ลั่วเหมยตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เธอลืมตาขึ้นมาด้วยความปิติยินดี

โดยไม่สนฝุ่นผงที่เปื้อนฝ่ามือ เธอรีบเอ่ยปากชมเปาะ "มันได้ผลจริงๆ ด้วย!"

อวี้เหยาหัวเราะเบาๆ "อืม"

...เวลาล่วงเลยไปอย่างเงียบเชียบในขณะที่ทั้งสองคนพูดคุยโต้ตอบกัน

กลิ่นกำมะถันในอากาศเริ่มโชยมาแรงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นฉุนจมูก

เมื่อสังเกตเห็นสิ่งนี้ อวี้เหยาก็รีบหยิบหน้ากากอนามัย N95 ออกมาจากมิติของเธอสองชิ้นทันที

เธอยื่นชิ้นหนึ่งให้ลั่วเหมยแล้วเอ่ย "ใส่ซะสิ น่าจะเกิดภูเขาไฟระเบิดน่ะ"

การปะทุขึ้นพร้อมๆ กันของภูเขาไฟทั้งบนบกและใต้มหาสมุทรทั่วโลก ก่อให้เกิดมลพิษทางอากาศที่รุนแรงขั้นวิกฤต

มันอาจนำไปสู่ผลกระทบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้น อย่างเช่นยุคน้ำแข็งหรือราตรีชั่วนิรันดร์

ทว่าการมาเยือนของวันสิ้นโลก ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างผิดธรรมชาติไปเสียหมด

ภัยหนาวเหน็บและราตรีชั่วนิรันดร์จะมาเยือนแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้

และก็นับว่าโชคดีแล้วล่ะที่ไม่ใช่ตอนนี้!

...ลั่วเหมยย่นจมูกสูดดมกลิ่น ขี้เกียจเกินกว่าจะบ่นถึงโลกที่ล่มสลายใบนี้ เธอเอ่ยขอบคุณ รับหน้ากากมาแล้วสวมมันเข้ากับใบหน้า

เมื่อรู้สึกว่าแรงสั่นสะเทือนลดน้อยลง ลั่วเหมยก็ลุกขึ้นจากฟูกนอนแล้วค่อยๆ ยืดเส้นยืดสาย

เธอจึงไม่ทันสังเกตเห็นดวงตาของอวี้เหยาที่หลุบต่ำลง

อวี้เหยาภูมิใจนักหนาว่าตนเองเป็นคนเย็นชาและไม่ยึดติดกับสิ่งใด ทว่าเธอกลับอดสงสัยไม่ได้ว่า ในเวลานี้มีเมืองท่ากี่แห่งแล้วที่ถูกกลืนหายไปใต้เกลียวคลื่นสึนามิ?

และเธอก็ไม่รู้เลยว่า ท้ายที่สุดแล้วจะมีผู้คนกี่คนที่สามารถเอาชีวิตรอดมาได้...