บทที่ 20 ชื่อที่คาดไม่ถึง

บทที่ 20 ชื่อที่คาดไม่ถึง

ครืด—

ครืด—

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของหลินเหล่ยเอ๋อร์ก็สั่นขึ้นอย่างกะทันหัน

เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคยโทรเข้ามา

"โทรผิดหรือเปล่านะ"

หลินเหล่ยเอ๋อร์มองหมายเลขบนหน้าจอด้วยความฉงน

เขามีความจำที่เป็นเลิศ หากเขาเคยติดต่อเบอร์นี้มาก่อน เขาจะไม่มีทางลืมอย่างแน่นอน

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าเรียนสายใครครับ" หลินเหล่ยเอ๋อร์กดรับสายและเอ่ยถาม

ทันทีที่สิ้นเสียงของเขา เสียงหวานละมุนของหญิงสาวก็ดังมาจากปลายสาย พร้อมกับร่องรอยของความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใช่คุณนักเขียน 'หลินมู่โถว' หรือเปล่าคะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเหล่ยเอ๋อร์ก็ทราบได้ทันทีว่าปลายสายคือใคร

ต้องเป็นคนจากเครือข่ายวรรณกรรมหงสื่ออย่างแน่นอน

เพราะคนที่มีเบอร์โทรศัพท์ของเขาและรู้จักนามปากกานี้ ย่อมหนีไม่พ้นเจ้าหน้าที่ของเว็บไซต์นิยาย

"ใช่ครับ ผมเอง คุณคือใครครับ" หลินเหล่ยเอ๋อร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางถามต่อ

"สวัสดีค่ะ ดิฉันคือ 'นั่วหลาน' บรรณาธิการผู้ดูแลของคุณค่ะ เกี่ยวกับนิยายเรื่อง 'วิถีสังหารเทพ' ที่คุณลงไว้ในเว็บไซต์ของเรา ตอนนี้กระแสตอบรับดีมากเลยค่ะ ดิฉันเลยอยากจะขอนัดเวลาเพื่อพบคุณและพูดคุยในรายละเอียดด้วยตัวเองค่ะ"

"ไม่ทราบว่าคุณจะสะดวกไหมคะ"

น้ำเสียงอ่อนโยนของนั่วหลานดังแว่วมา

"นั่วหลาน?"

หลินเหล่ยเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย จะเป็นเรื่องบังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ

หรือว่าจะมีจักรวาลของ "คอนโดวุ่นจุ้นรัก" เข้ามาเกี่ยวด้วย?

คงไม่ใช่หรอก

นั่วหลานในเรื่องนั้นทำงานอยู่ที่สถานีโทรทัศน์ นี่คงเป็นแค่คนที่มีชื่อเหมือนกันเท่านั้น

"คุณคะ ยังอยู่ในสายไหมคะ คุณคะ"

ในตอนนั้นเอง เสียงของนั่วหลานที่ปลายสายก็เริ่มดูร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย

ณ เมืองหลวง

ภายในสำนักงานใหญ่ของเครือข่ายวรรณกรรมหงสื่อ

หญิงสาวผู้เลอโฉมในชุดกระโปรงยาวสีเทาเข้ม ผมสีดำยาวสลวยเป็นลอน กิริยาท่าทางดูสง่างามและอ่อนหวาน กำลังกรอกเสียงลงโทรศัพท์ด้วยความกังวล

ต้องเข้าใจก่อนว่า นักเขียนนามปากกาหลินมู่โถวที่อยู่ปลายสายนี้ คือนักเขียนระดับท็อปที่เธอค้นพบด้วยความยากลำบาก

นิยายเรื่องวิถีสังหารเทพเพิ่งจะลงไปเมื่อคืนนี้เอง

แต่ไม่ถึงวัน จำนวนผู้อ่านที่ติดตามจริงกลับพุ่งสูงถึงหนึ่งล้านคนอย่างน่าตกใจ และตัวเลขยังคงทะยานขึ้นไม่หยุด

ขอเพียงเธอสามารถเซ็นสัญญานักเขียนคนนี้มาอยู่ในสังกัดได้ โบนัสในปีนี้ของเธอก็คงจะนอนมาอย่างแน่นอน

"คุณคะ ฟังอยู่หรือเปล่าคะคุณ" นั่วหลานถามซ้ำด้วยความกังวล

"ขอโทษทีครับ พอดีเมื่อกี้ผมเหม่อไปนิดหน่อย"

เสียงของหลินเหล่ยเอ๋อร์ตอบกลับมาด้วยความเกรงใจ ตามด้วยคำถามด้วยความสงสัยว่า "เมื่อกี้คุณบอกว่าอยากจะมาพบผมใช่ไหมครับ"

นั่วหลานลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นิ้วเรียวขาวปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากออกเบาๆ

เมื่อครู่เธอใจหายใจคว่ำแทบตาย

นึกว่านักเขียนท่านนี้จะไม่ยอมคุยกับเธอเสียแล้ว

เมื่อปรับอารมณ์ให้คงที่ รอยยิ้มหวานก็ปรากฏบนใบหน้า และน้ำเสียงของเธอก็กลับมานุ่มนวลและมั่นคงอีกครั้ง

"ใช่ค่ะ นิยายของคุณเขียนออกมาได้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ ดิฉันเลยอยากจะมาพบเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับรายละเอียดของสัญญาค่ะ"

"สัญญาเหรอครับ"

"ใช่ค่ะ ถ้าคุณไม่มีปัญหาอะไร ดิฉันจะพยายามผลักดันเพื่อให้คุณได้รับ 'สัญญานักเขียนระดับเอ' ของทางเครือข่ายวรรณกรรมหงสื่อค่ะ"

"แค่ระดับเอเองเหรอครับ" น้ำเสียงของหลินเหล่ยเอ๋อร์เจือไปด้วยความไม่ค่อยพอใจนัก

เมื่อได้ยินความไม่พอใจในน้ำเสียงของเขา นั่วหลานก็รีบอธิบายทันที "คืออย่างนี้ค่ะ ถ้าคุณยังไม่พอใจ ดิฉันจะลองยื่นเรื่องต่อผู้บริหารระดับสูงดูว่า จะสามารถมอบ 'สัญญาระดับเอส' ให้คุณได้ไหม"

"แต่สัญญานี้มีเงื่อนไขนะคะ คือหากจำนวนผู้อ่านในภายหลังไม่ถึงสามล้านคน ระบบจะยังคงถือว่าเป็นสัญญาระดับเอเหมือนเดิมค่ะ"

สิ้นเสียงของเธอ ทั่วทั้งสำนักงานก็ตกอยู่ในความเงียบ

นั่วหลานกำปากกาลูกลื่นในมือแน่นพลางขบเม้มริมฝีปากเบาๆ ด้วยความประหม่า

นี่คือเงื่อนไขที่ดีที่สุดเท่าที่เธอจะหามาให้หลินเหล่ยเอ๋อร์ได้ในตอนนี้แล้ว

หากหลินเหล่ยเอ๋อร์ไม่ตกลง การเซ็นสัญญาก็คงต้องถูกเลื่อนออกไปจนกว่าจะได้เห็นข้อมูลนิยายในอนาคต

ซึ่งถ้าถึงตอนนั้นหากยอดผู้อ่านทะลุสามล้านคนจริงๆ ทางเว็บไซต์ย่อมมอบสัญญาระดับเอสให้เขาอยู่แล้ว

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็แทบจะไม่เกี่ยวข้องกับผลงานของเธอเลย

และนั่วหลานเองก็มีความเชื่อมั่นในนิยายของหลินเหล่ยเอ๋อร์มาก

เธอมั่นใจว่ายอดผู้อ่านสุดท้ายของนิยายเรื่องนี้ต้องเกินสามล้านคนแน่นอน และอาจจะทะลุไปถึงห้าล้านด้วยซ้ำ

เพราะนิยายเรื่องนี้เขียนออกมาได้ดีจนหาตัวจับยากจริงๆ

เมื่อเธอค้นพบนิยายเรื่องนี้เมื่อคืน เธอถึงขั้นยอมอดหลับอดนอนเพื่ออ่านให้จบ

และเพราะมันสนุกมาก วันนี้เธอจึงหยิบขึ้นมาอ่านซ้ำอีกถึงสองรอบ

สำหรับนิยายเรื่องนี้ เธอสามารถใช้คำนิยามได้เพียงคำเดียวคือ "ผลงานระดับเทพ"

ตราบใดที่นักเขียนที่ชื่อหลินมู่โถวคนนี้ไม่ทำเนื้อหาช่วงหลังพังไปเสียก่อน มันจะต้องกลายเป็นนิยายระดับปรากฏการณ์อีกเรื่องหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ท่ามกลางการรอคอยอย่างใจจดใจจ่อของนั่วหลาน ในที่สุดเสียงเรียบเฉยของหลินเหล่ยเอ๋อร์ก็ดังขึ้น

"ตกลงครับ เอาตามนั้นก็ได้"

นั่วหลานดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอยทันที

เธอพยายามสะกดอารมณ์ตื่นเต้นเอาไว้ก่อนจะพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นคุณสะดวกวันไหนดีคะ"

"ปกติหลังจากเวลาห้าโมงครึ่งเป็นต้นไป ผมสะดวกตลอดครับ" หลินเหล่ยเอ๋อร์กล่าว

โรงเรียนมัธยมชุนเฟิงเลิกเรียนตอนห้าโมงครึ่ง และเขาไม่ต้องเข้าเรียนคาบค่ำด้วยตัวเองอยู่แล้ว

"ตกลงค่ะ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้หลังหกโมงเย็น คุณสะดวกไหมคะ"

"สะดวกครับ"

"ถ้าอย่างนั้น..."

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เมื่อเธอยืนยันสถานที่นัดหมายกับหลินเหล่ยเอ๋อร์เรียบร้อยแล้ว เธอก็วางสายไป

ทันทีที่การสนทนาจบลง นั่วหลานก็กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ ใบหน้าสวยสะพรั่งเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"เยี่ยมไปเลย เยี่ยมที่สุด! ฉันกำลังจะได้เซ็นสัญญากับว่าที่นักเขียนระดับเทพเข้าแล้ว!"

เธอกุมหน้าอกตัวเองแน่น ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

ในฐานะคนที่เพิ่งจะเรียนจบมหาวิทยาลัยมาได้ไม่นาน

เธอได้เข้าทำงานเป็นเด็กฝึกงานที่เครือข่ายวรรณกรรมหงสื่อด้วยเกรดเฉลี่ยที่ยอดเยี่ยมและพรสวรรค์ของเธอเอง

ในฐานะบรรณาธิการมือใหม่ เธอเคยคิดว่าคงต้องทำงานหนักอีกนานกว่าจะได้เซ็นสัญญากับนักเขียนที่โดดเด่นสักคน

เธอไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าเพียงเพราะอาการนอนไม่หลับเมื่อคืน จะทำให้เธอได้พบกับเพชรเม็ดงามระดับเทพที่ซ่อนตัวอยู่แบบนี้

มันเหมือนฝันไปจริงๆ

ขอเพียงเธอเซ็นสัญญาหลินมู่โถวคนนี้ได้สำเร็จ อย่าว่าแต่การได้บรรจุเป็นพนักงานประจำเลย รายได้ต่อเดือนในอนาคตของเธอคงจะพุ่งสูงเกินสองหรือสามหมื่นหยวนได้อย่างมั่นคงแน่นอน

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เธอก็แทบจะไม่อยากเชื่อตัวเองเลย

"ไม่ได้การ ฉันต้องรีบเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ จะให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด!"

สีหน้าของนั่วหลานกลับมาจริงจังทันที นี่คือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับรายได้และอนาคตของเธอ เธอจะประมาทไม่ได้

เธอรีบเตรียมเอกสารสัญญาที่เกี่ยวข้อง พร้อมกับกดจองตั๋วเครื่องบินมุ่งหน้าสู่กรุงปักกิ่งในเช้าตรู่วันพรุ่งนี้ทันที

เธอต้องทำให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่น สัญญานี้มีความสำคัญกับเธอมากจริงๆ...