บทที่ 385 ความสิ้นหวังของไต้มู่ไป๋และจูจู๋อวิ๋น
บทที่ 385 ความสิ้นหวังของไต้มู่ไป๋และจูจู๋อวิ๋น
“ไต้มู่ไป๋ คราวนี้เจ้าตายแน่”
รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของไต้เว่ยซือ
เขาไม่สงสัยแม้แต่น้อยว่าคำพูดของเสียงลึกลับนั้นเป็นเรื่องจริง ใครเล่าจะว่างถึงขั้นมาล้อเล่นกับองค์ชายที่กำลังจะสูญเสียทุกสิ่ง?
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ตกตะลึงอยู่ในใจ
คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่?
สามารถส่งลูกแก้วมาไว้ในมือเขาโดยไร้เงา ไร้ร่องรอย ต่อให้เป็นอัครพรหมยุทธ์ก็คงทำไม่ได้ง่าย ๆ
“มันคือใคร?” ไต้เว่ยซือครุ่นคิด
ขณะนั้นเอง อาจารย์ใหญ่กับพวกฟู่หลันเต๋อช่วยพยุงถังซาน ไต้มู่ไป๋ และจูจู๋อวิ๋น เตรียมออกจากลาน
“ไม่ได้การ!” ไต้เว่ยซือรีบพุ่งเข้าไปกลางลาน ตะโกนเสียงดัง
“ไต้มู่ไป๋ หยุดเดี๋ยวนี้!”
ไต้มู่ไป๋ที่กำลังพยุงจูจู๋อวิ๋นสะดุ้ง รีบปล่อยมือโดยสัญชาตญาณ ใจเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว
ไต้เว่ยซือกางแขนขวางหน้าพวกสื่อไหล่เคอ
เหล่าสำนักที่กำลังจะกลับ ต่างหยุดฝีเท้า สีหน้าพร้อมชมละคร
พวกเขาล้วนรู้ดีว่า ราชวงศ์ชิงหลัวคัดเลือกรัชทายาทอย่างโหดเหี้ยมเพียงใด
ตั้งแต่วันที่สื่อไหล่เคอปะทะราชวงศ์ชิงหลัว ทุกคนก็รู้แล้วว่า ผู้ชิงบัลลังก์รุ่นนี้คือไต้เว่ยซือกับไต้มู่ไป๋
วันนี้ไต้มู่ไป๋ชนะ เท่ากับโอกาสขึ้นครองบัลลังก์สูงกว่า บัดนี้ไต้เว่ยซือกระโจนออกมาย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก
ใครเล่าจะไม่อยากดู?
ฟู่หลันเต๋อขมวดคิ้ว
“องค์ชายใหญ่ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
ไต้เว่ยซือชี้นิ้วใส่ไต้มู่ไป๋ ยิ้มเย็น
“ข้ามาสะสางบัญชีกับมัน”
อาจารย์ใหญ่เห็นสายตาผู้ชมรอบด้าน ใจหวิววาบ รีบกล่าว
“มีเรื่องใด กลับไปคุยกันที่โรแรม อย่าให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะ”
คำพูดนี้กลับยิ่งกระตุ้นไต้เว่ยซือ
“หัวเราะเยาะ? ข้าต้องการให้ทุกคนเห็นเรื่องน่าหัวเราะของไต้มู่ไป๋ และของสื่อไหล่เคอ!”
แววตาเขาบิดเบี้ยว
การถูกสวมเขา เป็นเรื่องที่ชายใดก็ทนไม่ได้ ยิ่งผู้ที่ทำคือ “น้องชายแท้ ๆ” ความแค้นยิ่งทวี
วันนี้เขาจะเปิดโปงต่อหน้าทุกสำนัก!
เมื่อข่าวแพร่ไปทั่วทวีป ต่อให้ราชวงศ์อยากปกปิดก็สายเกินไป
คนเสื่อมศีลธรรมจะเป็นฮ่องเต้ได้อย่างไร?
ไต้มู่ไป๋อาจถูกประหารด้วยซ้ำ!
จูจู๋อวิ๋นหน้าซีด เงียบงัน ไม่กล้าสบตา
ไต้มู่ไป๋ค่อย ๆ ตั้งสติ ความรู้สึกผิดจางหาย เขาแค่นเสียง
“องค์ชายใหญ่ ท่านกล่าวถึงเรื่องใด? พูดออกมาตรง ๆ สิ”
ไต้เว่ยซือจ้องดั่งมองคนตาย
“ข้าจะให้ทุกคนเห็นความต่ำช้าของพวกเจ้า!”
สีหน้าไต้มู่ไป๋เปลี่ยนทันที
“ระวังคำพูด! อย่าใส่ร้าย!”
จูจู๋อวิ๋นรีบตั้งท่า ยิ้มเย็น
“องค์ชายใหญ่ แพ้แล้วกลัวเสียตำแหน่ง จึงใส่ร้ายเราหรือ?”
หลายคนพยักหน้า เห็นว่ามีเหตุผล
คนของสื่อไหล่เคอก็เชื่อสหายตนมากกว่าองค์ชายแปลกหน้า
จูจู๋อวิ๋นกล่าวต่อ
“ข้าเองก็ตาบอดที่เคยติดตามคนเช่นท่าน!”
ไต้เว่ยซือเดือดดาล
“นังแพศยา! เจ้ากล้าพูดอีกครั้ง?”
“ทำไมจะไม่กล้า?”
เขาหัวเราะเย็นจัด
“ดี…ดีมาก ในเมื่อเจ้าไร้ใจ อย่าหาว่าข้าไร้คุณธรรม”
เขาชู “ลูกแก้วคริสตัล” ขึ้น
ทุกคนงุนงง
ไต้มู่ไป๋กับจูจู๋อวิ๋นขมวดคิ้ว
ไต้เว่ยซือกล่าวเสียงดัง
“นี่คืออุปกรณ์บันทึกภาพและเสียง ภายในมีภาพพวกมันทำเรื่องอัปยศ!”
ทันใดนั้นสีหน้าทั้งสองเปลี่ยนซีดขาว จูจู๋อวิ๋นถอยหลังอย่างควบคุมไม่อยู่
หากเป็นความจริง…จุดจบของนางย่อมสาหัสเกินจินตนาการ
ไต้มู่ไป๋ยังฝืนสงบ
“เพ้อเจ้อ! จะมีสิ่งเช่นนี้ได้อย่างไร?”
เขารีบส่งกระแสจิตถึงจูจู๋อวิ๋น
“ตั้งสติ! เขาต้องหลอกเรา ต่อให้มีจริง ก็ไม่มีทางเข้าไปในห้องข้าได้เงียบ ๆ”
จูจู๋อวิ๋นสูดลมหายใจ ก้าวออกมายืนมั่น
“ท่านคิดว่าทุกคนโง่หรือ?”
ทันใดนั้น เสียงจากฝูงชนดังขึ้น
“ข้าเชื่อ!”
“ข้าก็เชื่อ!”
“เปิดให้ดูเลย!”
ผู้คนมิได้ต้องการความยุติธรรม พวกเขาต้องการ “ความสนุก”
หลายสายตาจ้องเรือนร่างเย้ายวนของจูจู๋อวิ๋น หลังศึกเสื้อผ้าขาดเผยผิวขาวเนียน ยิ่งกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็น
แม้แต่หม่าหงจวิ้นที่บาดเจ็บ ยังกลืนน้ำลายเงียบ ๆ
ไต้เว่ยซือยิ้มเย็น
“ดี เช่นนั้นทุกคนจงดูความไร้ยางอายของพวกมัน!”
หัวใจไต้มู่ไป๋กับจูจู๋อวิ๋นร่วงวูบ ใบหน้าซีดเผือด
ไต้เว่ยซือหัวเราะต่ำ ๆ ก่อนโคจรพลังวิญญาณส่งเข้าสู่ลูกแก้วคริสตัลในมือ…