บทที่ 510 การประกาศจัดอันดับ [4]

ความคิดที่ว่าฉันจะติดอันดับได้มันไร้สาระเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นฉันยังเป็นเพียงลำดับขั้นหนึ่งอย่างเปิดเผย ต่อให้ไม่นับเหตุการณ์มาลาเวียแล้ว ฉันมีผลงานอะไรอีกบ้างที่คู่ควรกับอันดับ?

ฉันเคยคิดเล่น ๆ ว่าอาจมีโอกาส… แม้จะริบหรี่แค่ไหนก็ตาม แต่สุดท้ายก็สรุปได้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

ถ้าเกิดปาฏิหาริย์อะไรสักอย่างจริง ๆ ฉันก็คงติดปลายตาราง

ระดับเก้าร้อยกว่า ๆ เท่านั้น

ดังนั้น….

“และด้วยเหตุนี้ รอบที่สิบเจ็ดก็สิ้นสุดลง อีกครู่หนึ่งเราจะดำเนินการรอบถัดไปภายใต้กติกาเดิม แต่โปรดทราบว่า ตอนนี้เรากำลังเข้าใกล้ท็อป100 เข้าไปทุกที”

ถึงตอนนี้ ความคิดเรื่องฉันจะติดอันดับหายไปหมดแล้ว

อันดับ 1000 ยังพอหาเหตุผลฝืน ๆ ได้

แต่ใกล้ท็อป100? เหลวไหลมันเป็นไปไม่ได้

“…ดูเหมือนนายจะไม่ติดสินะ”

ไคล์กับคนอื่น ๆ เลิกหวังเรื่องฉันไปตั้งนานแล้ว

ฉันเองก็รู้สึกโล่งขึ้นมากเหมือนยกภูเขาออกจากอก

“มันก็ไม่สมเหตุสมผลที่ฉันจะติดอันดับ ฉันยังอยู่แค่ลำดับขั้นหนึ่ง”

“ก็จริง”

ไคล์ตบไหล่ฉันเบา ๆ เหมือนจะปลอบ แต่ฉันไม่ได้ต้องการมันตั้งแต่แรก

ฉันรู้ขีดจำกัดของตัวเองดี

“แต่ฉันว่ามันไม่สมเหตุสมผลนะ”

ฉันคิดว่าทุกคนคงเห็นตรงกับฉัน

ดูเหมือนจะไม่ใช่

“ฉันเข้าใจว่าเซธไม่ได้แข็งแกร่งเท่าคนอื่น แต่ถ้าเหตุการณ์มาลาเวียมีน้ำหนักมาก เขาควรจะติดอันดับ นี่มันดูไม่ยุติธรรม”

คนที่พูดคือโรแวน เขานั่งไขว่ห้าง นิ้วเคาะที่พักแขนเป็นจังหวะ

“ผลงานของเซธไม่ใช่น้อย ๆ เลย ถ้าเทียบกับที่คนอื่นทำ มันแทบเทียบไม่ได้ เขาแทบจะเคลียร์เกตคนเดียว ถึงจะมีคำว่า ‘โชค’ เข้ามาเกี่ยว แต่มันไม่ได้ลบผลงานของเขา เขาควรติดอันดับ”

“ฉันไม่เถียงนะ แต่ไม่เคยมีพารากอนคนไหนที่ยังอยู่ลำดับขั้นหนึ่ง”

ไคล์พูด พลางเม้มปาก

แม้เขาจะยอมรับไปแล้ว แต่ลึก ๆ ก็คงคิดแบบเดียวกับโรวัน

แค่ไม่แรงเท่า

“ไม่เคยเกิด ไม่ได้แปลว่าไม่ควรเกิด”

“…เพ้อเจ้อ”

โซอี้ทนไม่ไหว แทรกขึ้นมา

“พวกนายคิดถึงผลกระทบไหม ถ้าสำนักใหญ่จัดอันดับให้คนลำดับขั้นหนึ่ง?”

เธอมองโรแวนกับไคล์เหมือนมองคนบ้า

“ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาคู่ควรไหม ประชาชนจะเริ่มมองการจัดอันดับเป็นเรื่องตลก แล้วเซธจะโดนเกลียด โดนด่า ทั้งจากสื่อและพารากอนคนอื่น มันเสียทุกฝ่าย ไม่มีอะไรดีเลยที่เขาจะติดอันดับ”

ฉันพยักหน้าเงียบ ๆ

ใช่

มันยั่วยวนก็จริง

แต่ไม่ใช่เรื่องที่ควรเกิดขึ้น

ตอนนี้กระแสที่มีอยู่ยังพอรับมือได้

ถ้าฉันได้อันดับ กลายเป็นพารากอนจริง ๆ แค่คิดก็หนาวแล้ว

“แล้วไงล่ะ?”

โรแวนขมวดคิ้ว

“เซธสมควรได้อันดับ ผมพูดในสิ่งที่ยุติธรรม”

“นาย… เฮ้อ”

โซอี้ถอนหายใจ

“เหมือนลัทธิอะไรสักอย่างเลย”

ฉันเลิกคิ้ว

ลัทธิ? เธอพูดอะไรของเธอ

แต่แล้ว…

“เขาพูดถูกนะ”

เสียงที่ไม่คาดคิดดังขึ้น

ทุกคนชะงัก ค่อย ๆ หันไปมองคลาร่า

เธอยังคงมองเวที สีหน้าเรียบเฉย

“ถ้าดูจากผลงาน เขาสมควรได้อันดับ”

“……”

“……”

โซอี้หันมามองฉันผม ตาเบิกกว้าง

“นาย… ไปทำอะไรพวกเขาไว้?”

ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน…

แม้แต่คลาร่ายังพูดแบบนี้

แต่ก่อนที่ฉันจะตอบ โทรศัพท์ฉันก็สั่น

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

เหมือนเวลาในห้องหยุดนิ่ง

ไม่สิ เหมือนพื้นที่รอบตัวฉันหยุดนิ่ง

ไม่มีทาง… คงเป็นข้อความธรรมดา

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเห็นข้อความ

[ยินดีด้วย! คุณผ่านเข้าสู่การจัดอันดับแล้ว ชื่อของคุณจะถูกประกาศในอีกไม่กี่อึดใจ กรุณาเตรียมตัว!]

มือฉันอ่อนแรง เกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ

หลายสายตาจับจ้องมาที่หน้าจอฉัน

“ไม่มีทาง… ใช่ไหม?”

สีหน้าโซอี้ช็อกค้าง

แล้วพิธีกรก็พูดขึ้น

“ชื่อถัดไปอาจทำให้หลายคนประหลาดใจ ตามความคาดหมาย เขาไม่ควรอยู่ในงานคืนนี้ด้วยซ้ำ แต่หลังจากการประเมินอย่างเข้มงวด และพิจารณาผลงานในเกตมาลาเวียอย่างละเอียด เขาได้พุ่งทะยานเข้าสู่ท็อป100 และจารึกชื่อไว้ในรายชื่อพารากอนระดับสูง”

ฉันเงยหน้าช้า ๆ ท้องปั่นป่วนทันที สายตาทั้งฮอลล์ถาโถมใส่ฉัน

ตอนนี้ฉันเลิกแกล้งคิดว่าเป็นเรื่องตลกไม่ได้แล้ว

พิธีกรพูดต่อ

“เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก่อตั้งระบบจัดอันดับ ที่มีผู้ไม่เพียงแค่เข้าตาราง แต่พุ่งข้ามทุกเส้นแบ่ง สู่ท็อป100 ความสำเร็จที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และยากจะเกิดขึ้นอีก โดยเฉพาะเมื่อบุคคลผู้นี้ยังอยู่เพียงลำดับขั้นหนึ่ง โชคอาจถูกตั้งคำถาม วาสนาอาจถูกวิจารณ์ แต่ผลลัพธ์ไม่อาจปฏิเสธได้ ผลการตัดสินสิ้นสุดแล้ว”

ทั้งฮอลล์กลั้นหายใจ

“…อันดับที่ 98 ขอเชิญ เซธ ธอร์น แห่งกิลด์มาลาเวีย”

ชื่อของฉันถูกประกาศออกไป.