บทที่ 75 : โรมิโอและจูเลียต (2)

บทที่ 75 : โรมิโอและจูเลียต (2)

กุ้บ กับ──

กุ้บ กับ──

ภายในรถม้าของพวกเราตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงทีมของเราเท่านั้นที่อยู่ข้างใน

ก็วันนี้เป็นวันอังคารอ่ะนะ

มันแปลกที่มีคนอยู่หลัง 2 ทุ่มในวันธรรมดา

ืี่นี่ไม่ใช่เกาหลีแต่อย่างใด

ฉันหมดสภาพหลังจากใช้ทะลุขีดจำกัดเป็นเวลากว่า 10 วินาที

ฉันขยี้ตาที่เหนื่อยล้า ดิ้นรนต่อสู้กับการนอนหลับขณะที่ขีดเขียนข้อมูลที่จำเป็นสำหรับร็อก

มีข้อมูลเพียงพอที่จะไม่เป็นปัญหาแม้ว่าเขาจะรู้ก็ตาม

หากพูดถึงเรื่องนี้ เรามีการบรรยายในวันพรุ่งนี้ แต่เราผลักดันตัวเองอย่างหนัก

อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากการได้กริชคู่หนึ่งชื่อ 'โรมิโอและจูเลียต' แล้วมันยังมีการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่อีกครั้ง

เมล่อนเปิดเผยทุกอย่างแล้ว

ลูกน้องของเธออยู่เบื้องหลังการประเมินผลในทางปฏิบัติ 'การสำรวจซากโบราณสถาน' โดยมือขวาของเธอมีบทบาทสำคัญในการตั้งค่าที่แห่งนั้น

ฉันยังคงเขียนข้อมูลต่อไป

เมื่อร็อกเห็นสิ่งนี้ เขาจะจัดการกับกลุ่มของเมล่อนที่เหลือ

"สิ่งที่สำคัญที่สุด อย่างที่คาดไว้ คือ..."

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเจรจาต่อรองเพื่อเปลี่ยนสถานที่ประเมินผลไปยังที่ที่อยู่ใกล้กับชิ้นส่วนสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนอยู่

มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานแม้จะใช้รถม้า ใช้เวลาไปสองวันหนึ่งคืน

มันจะไม่ง่าย แต่มันก็จำเป็น

“ฮู่วว”

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกขณะที่เขียนรายงานให้ชายหัวล้านเสร็จ

ความตึงเครียดในร่างกายของฉันเริ่มหายไป

ฉันหมดแรงแล้ว

'แน่นอน หากเป็นในอดีต ฉันคงจะล้มลงไปแล้ว'

ด้วยสเตตัสพลังกายของฉันเพิ่มขึ้น 1 หน่วย ฉันจึงสามารถมาอดทนได้จนถึงตอนนี้

แต่ฉันรู้ว่าตัวเองน่าจะมีอาการปวดกล้ามเนื้อในวันพรุ่งนี้

ยาฟื้นฟูพลังกายสักขวดคงจะดีไม่น้อย

'ฉันต้องไปเอาสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้นมาให้ได้ในไม่ช้า'

สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ไม่เพียงแต่ล่าวิญญาณเท่านั้นแต่ยังช่วยฟื้นฟูพลังกายอีกด้วย

เมื่อฉันมีกำลังพลังกายประมาณ 10 หน่วยและได้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์มาเป็นคู่หู ฉันควรจะสามารถสลัดความเหนื่อยล้าระดับนี้ออกไปได้ด้วยการนอนหลับเพียงวันเดียว

"······."

อย่างไรก็ตาม ฉันรู้สึกง่วงนอนมาก

แค่...ให้ฉันพักสายตาสักนิด

"อิอิ ธีโอ นายน่ารักจัง"

เซียน่าลูบไล้เส้นผมที่เงางามของธีโออย่างอ่อนโยน

เขาเผลอหลับไป ศีรษะของเขาวางอยู่บนไหล่ของเธอ โดยที่เขาไม่รู้ตัว

ฟี้้ ฟี้ —

เสียงลมหายใจที่มั่นคงของเขาดังเต็มหูของเธอ

ด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเธอ เซียน่าเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวังและวางหัวของธีโอไว้บนตักของเธอ

อ่า การรหนุนตักกันเป็นส่วนสำคัญของการเป็นคู่รักที่แท้จริง!

"อิอิ~"

เธอรู้สึกเหมือนได้กลายเป็น 'ลีริ' นางเอกและผู้ช่วยเหลืออันล้ำค่าใน 'บันทึกเหตุการณ์ของรอสดอส' ผู้นำทางตัวเอก 'รอสดอส' ให้กลายเป็นฮีโร่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในทวีป

"ธีโอไม่เก่งในการแสดงออกทางอารมณ์จริงๆน้า~"

เซียน่าจิ้มแก้มขาวของธีโออย่างสนุกสนาน

แม้จะมีการต่อต้านเล็กๆน้อยๆเป็นครั้งคราว แต่เธอก็รู้สึกพึงพอใจเมื่อรู้ว่าเขาพึ่งพาเธอเมื่อเขาเหนื่อย

ตอนนี้เขา คนที่ไม่ค่อยแสดงความอ่อนแอกำลังหลับไปพร้อมกับศีรษะของเขาบนตักของเธอ

เขามอบร่างกายที่ไร้ทางสู้ให้กับเธอ

เช่นเดียวกับ 'รอสดอส' เห็นได้ชัดว่าธีโอพึ่งพาเธอและเชื่อใจเธอ

"คุณเซียน่า ขอพื้นที่ให้เขาหน่อยเจ้าค่ะ"

"ฉันไม่ต้องการอย่างนั้น และเธอหมายถึงอะไรโดย 'ให้พื้นที่เขาหน่อย' ? ธีโอนอนลงมาด้วยตัวเขาเอง ใช่ไหม?”

“นายน้อยเพียงแค่เอนตัวลงบนไหล่ของคุณ คุณเซียน่า และคุณเป็นคนบังคับเขาให้นอนลงบนตัก ไม่ใช่เหรอเจ้าคะ?”

“อ่า~ ไม่เขาอาจจะไม่ได้พูด แต่ฉันคิดว่าใจจริงธีโอต้องการสิ่งนี้ ฟังนะ เขาหลับอย่างสงบอยู่ เธอจะไม่เรียกสิ่งนี้ว่าถูกบังคับ ใช่ไหม?”

“ดิฉันอยู่กับนายน้อยมาหลายปีแล้ว และดิฉันบอกคุณได้เลยว่า เขาดูไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่ ดิฉันเคยอยู่ที่นั่นตอนที่เขาไม่สบาย ดิฉันจะรู้อยู่เสมอ”

เอมี่เอื้อมมือไปหาธีโอ แต่เซียน่าก็ปัดมือเธอออกไป

“ไม่ ฉันบอกเธอแล้วว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น~? และไม่สำคัญว่าเธอรู้จักเขามานานแค่ไหน ฉันบอกได้เลย ดูหน้าเขาสิ เขากำลังมีความฝันที่น่ารื่นรมย์อย่างแน่นอน”

"คุณเชื่ออย่างนั้นจริงๆเหรอ?"

“อิอิ แน่นอน เราจะถามธีโอเมื่อเขาตื่นดีไหม?”

"ก็ได้ แต่ตอนนี้ดิฉันจะดูแลเขาต่อเอง มันเป็นหน้าที่ของดิฉันในฐานะคนรับใช้ของนายน้อย”

เอมี่เอื้อมมือไปหาธีโออีกครั้ง

อีกครั้งที่เซียน่าปัดมือเอมี่ออกไป

“ไม่ ฉันบอกเธอแล้วว่าไม่เป็นไร~ ทำไมเธอพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้? เธอมักจะรับรู้เรื่องต่างๆได้ง่ายมาก ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจในครั้งนี้? ...อ่า”

ขณะที่เซียน่าและเอมี่ทะเลาะกัน ธีโอก็ตื่นขึ้นมา

ฉันรู้สึกถึงสัมผัสที่นุ่มนวลบนหัวของฉัน

มันให้ความรู้สึกเหมือนหมอนของฉัน

• ·····แปลกมาก

ไม่ว่าอย่างไร มันก็ถึงเวลาที่จะตื่นขึ้นมาแล้ว

ฉันลืมตาขึ้นช้าๆ

แต่─

'เอ่อ... ฉันมองไม่เห็นเพดาน'

แทนที่จะเป็นเพดาน วิวของฉันเต็มไปด้วยเนินดินสองแห่ง

เนินดินขนาดใหญ่สองแห่งปิดกั้นการมองเห็นของฉัน

"······."

ความเย็นยะเยือกไหลลงมาจากกระดูกสันหลังของฉัน ราวกับมีดแทงเข้าที่หน้าอกของฉัน

ความง่วงนอนถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวในทันที

โชคดีที่การตอบสนองของฉันรวดเร็ว

ฉันเสริมพลัง [ศักดิ์ศรีของขุนนางผู้บิดเบี้ยว] ทันทีโดยใช้ [ออร์บเสริมพลัง]

“ธีโอ นายหลับสบายดีไหม?”

ใบหน้าของเซียน่าปรากฏขึ้น

ดังนั้นหมอนนุ่มจึงเป็นต้นขาของเซียนา

"โอ้"

ฉันรู้สึกประหลาดใจ

สัญชาตญาณของฉันถูกต้องแล้ว

[ศักดิ์ศรีของขุนนางผู้บิดเบี้ยว] จงเจริญ!

"... ขอโทษด้วยนะ เซียน่า" ฉันบ่นพึมพำ พลางลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆรถม้า

เซียน่าและเอมี่จ้องมองมาที่ฉัน สายตาของพวกเขาตรงข้ามกับอย่างสิ้นเชิง

ดวงตาของเซียน่าเป็นประกายพร้อมกับมีเสียงหัวเราะ ในขณะที่เอมี่เย็นชาและโดดเดี่ยว

“ฮิฮิ ฉันทำแบบนี้ได้ทุกวันดลยนะ” เซียน่าแกล้งแหย่ฉัน

“หลับสบายดีไหมเจ้าคะ นายน้อย?” เอมี่ถาม น้ำเสียงของเธอไร้อารมณ์

ฉันรู้สึกอยากหนีไป

คนอื่นๆก็กำลังดูอยู่เช่นกัน

จางวูฮีมีสีหน้าประหลาดใจ และน็อคตาร์ก็ยิ้มอย่างชั่วร้ายในขณะที่กัดฟันของเขาอยู่

"······ถ้านายมีอะไรจะพูด ก็พูดเลย"

“ไม่ ฉันแค่แปลกใจเฉยๆ”

น็อคตาร์หัวเราะคิกคัก

“นายเป็นนักรบที่แท้จริง ธีโอ เช่นเดียวกับฉัน นายดึงดูดพวกผู้หญิง มันดูเหมือนว่านักรบที่แท้จริงจะคล้ายกันนะ ธีโอ นายเป็นเพื่อนที่ดีของฉันจริงๆ”

น็อคตาร์หัวเราะและยกนิ้วโป้งให้ฉัน

"······."

เวรเอ๊ย

การรับมือกับจางวูฮีเป็นเรื่องหนึ่ง แต่น็อคตาร์...

ไอ้ออร์คเวรนั่นมีความสุขในการยั่วยุฉันอย่างแน่นอน

เมื่อก้าวออกจากรถม้า ฉันก็ตรงไปที่ห้องพักของศาสตราจารย์ร็อก

แม้จะเป็นเวลาดึก แต่ฉันก็รู้ว่าชายโสดที่บ้างานหัวล้านและแก่ชราจะยังคงยุ่งอยู่

"หืมมม"

ฉันเหลือบมองสมาชิกในทีมที่กำลังติดตามฉันอยู่

“พวกนายทั้งหมดสามารถกลับไปได้แล้วนะ ฉันต้องคุยกับศาสตราจารย์ตามลำพัง ทุกคน วันนี้พวกนายทำได้ดีมาก พวกนายคงเหนื่อยกันแล้ว ดังนั้นพักผ่อนสักหน่อยเถอะ”

"โอเค เข้าใจแล้ว มันเป็นเรื่องสนุกที่ไม่ได้เกิดมาพักใหญ่แล้ว"

“ฮิฮิ ทางนี้ก็เหมือนกัน เจอกันพรุ่งนี้นะ ธีโอ วันนี้สนุกมาก”

น็อคตาร์และเซียน่าพยักหน้า และเดินออกไป

อย่างไรก็ตาม เอมี่และจางวูฮีไม่ขยับเขยื้อน

“เอมี่ เธอควรไปได้แล้ว มันอาจใช้เวลาสักพัก”

"ไม่เจ้าค่ะ นายน้อย มันเป็นหน้าที่ของฉันที่จะอยู่ ดิฉันจะรอ" เธอพูดอย่างหนักแน่น

ฉันขอบคุณเธอและขอให้เธอซื้อยาฟื้นฟูพลังกายจากร้านเล่นแร่แปรธาตุ

เธอจากไป ปล่อยให้จางวูฮีกับฉันอยู่กันตามลำพัง

“เธอก็ควรไปเหมือนกัน จางวูฮี”

"นายเห็นอะไรเหรอ?" เธอถาม สายตาเธอจับจ้องมาที่ฉัน

ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร

“เธอกำลังมองหาเพื่อนสมัยเด็ก ใช่ไหม?”

"...ใช่" เธอตอบ สีหน้าว่างเปล่าตามปกติของเธอแสดงให้เห็นถึงอารมณ์มากมาย ส่วนใหญ่จะเป็นโหยหาและความเศร้า

“ฉันยังไม่แน่ใจ อาจเป็นเพราะมันลึกและรุนแรงเกินไป ฉันจะบอกเธอเมื่อฉันพบอะไรบางอย่าง”

ฉันให้ความมั่นใจกับเธอและยื่นมือออกไป

"ฉันหวังว่าจะได้ร่วมงานกับเธอ" ผมกล่าว

“เช่นเดียวกัน ธีโอ” จางวูฮีตอ บมือเล็กของเธอทับซ้อนกับมือของฉัน

“เธอต้องเหนื่อยแน่ๆ กลับไปก่อนเลย ฉันจะไปคุยกับศาสตราจารย์”

หลังจากการสนทนาของเรา จางวูฮีเดินกลับไปที่หอพักของแผนกฮีโร่ เธอเดินช้ากว่าปกติ

'ตอนนี้ฉันหาฮโยยอนเจอแล้ว'

เพื่อนคนเดียวของเธอที่หายตัวไปอย่างลึกลับ

ประกายแห่งความหวังถูกจุดประกายภายในตัวเธอความหวังในการค้นหาอู ฮโยยอน

เธอได้พบผู้พยากรณ์ที่แท้จริง ไม่ใช่บุคคลที่น่าสงสัย แต่เป็นบุคคลที่แท้จริง

อย่างไรก็ตาม มีคำถามแทะเธอ

'ทำไมคนอื่นถึงติดตามธีโออย่างทุ่มเท?'

มันดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เปิดเผยตัวตนของเขากับพวกเขา

'เขาใจดีกว่าที่ฉันคิดไว้ในตอนแรก'

และเขาก็เปล่งเสน่ห์ที่ไม่เหมือนใครซึ่งดึงดูดผู้คนเข้ามา

จางวูฮีจมไปในความคิด และลูบเบาๆที่ 'ดอกไม้จันทร์'  สิ่งประดิษฐ์ที่เขาให้เธอคืนมา