บทที่ 38: คือเธอ (2)
บทที่ 38: คือเธอ (2)
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 38: คือเธอ (2)
"เธอไม่เป็นอะไรแน่นะ?"
ฉันเดินเคียงข้างไอรีนซึ่งก้มหน้าอยู่
“ฉันสบายดี”
มันรู้สึกอึดอัดแปลกๆเพราะฉันมักจะเดินห่างจากไอช่าสองสามก้าวเสมอ
พอลองคิดดูแล้วว่าฉันเคยเดินกับผู้หญิงแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า?
ฉันจำไม่ได้ และมันดูเหมือนจะไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนั้น
ไม่นานนักก็เข้าถึงห้องอัศวิน
ช่างแตกต่างจากห้องฮีโร่ ห้องอัศวินมีนักเรียนเกือบพันคนต่อชั้นปี
อย่างไรก็ตาม ห้องฮีโร่ที่ห้องที่โดดเด่นของโรงเรียนเอลิเนียนั้นมีพื้นที่มากกว่าห้องอัศวินอย่างเห็นได้ชัด
ตัวอาคารดูเหมือนกับที่ฉันเคยเห็นในตอนที่ยังเป็นเกม
“จริงไหมที่ว่าห้องไม่มีการแบ่งห้องเรียน และทุกคนก็เข้าร่วมการบรรยายแบบเดียวกัน?”
เมื่อถึงจุดหนึ่ง ไอรีนก็กลับมาปกติแล้วและมองมาที่ฉัน
“ใช่แล้ว ส่วนห้องอัศวิน เท่าที่ฉันรู้จะแบ่งออกเป็นห้าห้อง ถูกต้องไหม?”
"ถูกต้องเลย."
หลังจากพูดคุยกันสักพัก ฉันกับไอรีนก็มาถึงห้องเรียนในช่วงคาบแรก
อย่างที่ไอรีนได้กล่าวไว้ ห้องอัศวินมีการแบ่งนักเรียนออกเป็น 5 ห้อง
แต่ละห้องเรียนรองรับนักเรียนได้ 200 คน ตั้งแต่ห้อง A ถึงห้อง E
ในฐานะนักเรียนอันดับต้นๆ ไอรีนจึงได้อยู่ในห้อง A
ไอรีนและฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องเรียน
ตามที่คาดไว้ ห้อง A เต็มไปด้วยนักเรียนอันดับต้นๆ ของห้องอัศวิน ที่นั่งมากกว่าครึ่งหนึ่งถูกจับจองแล้วแม้จะยังไม่ถึงเวลาเริ่มเรียนก็ตาม
"!"
ทุกสายตาในห้องเรียนจับจ้องมาที่เรา
ทุกคนจ้องไปที่ไอรีนและฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจ
โดยเฉพาะท่าทางของนักเรียนหญิงนั้นดูแปลกมาก
“ว้าว! นั่น ธีโอ ลิน วัลเดิร์ก ไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่ นั่นเขา นักดาบผู้สูงศักดิ์จากการแข่งขันประเมินทักษะภาคปฏิบัติ เขาเป็นคู่หมั้นกับไอรีนใช่ไหม?”
“นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นคนจากห้องฮีโร่มาเข้าร่วมการบรรยายที่นี่”
นักเรียนคนอื่นต่างซุบซิบกันไปต่างๆนาๆ
'ช่างน่าอึดอัดใจจริงๆ'
ฉันคงจะไม่มีวันชินกับสิ่งนี้ได้
อย่างไรก็ตาม ร่างกายของฉันดูเหมือนจะไม่เห็นด้วย ขณะที่ฉันเดินอย่างไม่ใส่ใจผ่านการจ้องมองของสายตานับไม่ถ้วน
ฉันเลือกที่นั่งแถวกลางของห้อง ข้างไอรีน
“สวัสดี นายคือธีโอใช่ไหม?”
เด็กผู้หญิงที่นั่งด้านซ้ายของไอรีนทักทายฉัน
เธอมีผมสีฟ้ายาวสลวยและดวงตาสีส้ม
'มีนา'
ตัวประกอบที่ปรากฏตัวขึ้นนี้ เป็นเพื่อนสนิทของไอรีนในเกือบทุกเส้นทางของเนื้อเรื่อง
เธอมีความเป็นเลิศในด้านวิชาการและคอยช่วยเหลือไอรีนอยู่เสมอ
“ใช่ ฉันชื่อธีโอ ลิน วอลเดิร์ก เธอคงเป็นมีนาสินะ ไอรีนพูดถึงเธออยู่บ่อยๆ”
“โอ้? ดูเหมือนว่าพวกเธอสองคนจะค่อนข้างสนิทสนมกันนะ แล้วไอรีนคงไม่ได้พูดเรื่องแปลกๆเกี่ยวกับฉันใช่ไหม”
มีนายักไหล่ แสดงออกอย่างสนุกสนานที่ได้แกล้งเพื่อนของเธอ
"ไม่มีทาง ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นแน่"
“ไอรีนบอกว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดี ใช่มั้ยไอรีน?”
"ใช่แล้ว"
ไอรีนตอบอย่างมั่นใจ
มีนาเหลือบมองไอรีน ก่อนจะถามคำถามต่างๆ กับฉัน ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของฉันกับไอรีน
ฉันพยายามตอบให้อยู่ภายในขอบเขตที่เหมาะสม
“ตอนที่นายไปเจอกับไอรีนเมื่อสองวันก่อน มันเซอร์ไพรส์มาก! อ่า ฉันสงสัยว่าเมื่อไหร่ฉันจะมีแฟนที่จะเซอร์ไพรส์ฉันแบบนี้บ้างนะ?”
“มิ-มีนา...!”
ไอรีนเร่งเสียงขึ้น ทำให้ทุกคนในห้องมุ่งความสนใจมาที่เราอีกครั้ง
เอ่อ ฉันเกลียดมัน
ฉันจับไปที่ไหล่ไอรีนเพื่อทำให้เธอสงบลง
"...เขาไม่ใช่แฟนของฉันนะ"
“อ่า ขอโทษทีๆ ฉันพูดผิดไป เขาไม่ใช่แฟน แต่เป็นคู่หมั้น! ใช่ไหมธีโอ?”
"......ใช่."
มีนาเป็นคนช่างพูดช่างเจรจา
เธอมักจะเป็นแบบนี้ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ แต่ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอมากเท่าไหร่นักเพราะเนื้อหาของของเธอมีจำกัด
"อะแฮ่ม เอิ่ม"
ในขณะนั้น เสียงกระแอมของชายวัยกลางคนก็ดังมาจากด้านหน้า
ศาสตราจารย์เข้ามาจากทางประตูหน้า
ศาสตราจารย์ผู้สง่างามวางบันทึกการบรรยายไว้บนแท่นและเริ่มพูด
“’งั้นเรามาเริ่มเรียนกันเลย ประธานชั้นเรียน บอกทำความเคารพ—”
คำพูดของอาจารย์ขาดช่วงไป
ประตูด้านหลังถูกเปิดออกและมีนักเรียนคนหนึ่งเข้ามา
ศาสตราจารย์ส่ายหัวและพูดต่อโดยไม่มองไปในทิศทางนั้น
"ขณะนี้เป็นเวลา 9:28 น. ดังนั้นทางเทคนิคแล้วถือว่าเธอไม่สาย ถึงอย่างนั้น ฉันเคยบอกอย่างชัดเจนไปแล้วนะว่าสำหรับห้อง A ให้มาถึงอย่างน้อยสิบนาทีก่อนการบรรยายเริ่ม..."
"อ่า ขอโทษค่ะศาสตรจารย์ ฉันชื่อเซียน่าจากห้องฮีโร่ มาเพื่อเข้าร่วมการบรรยายในห้องอัศวิน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเข้าร่วมการบรรยายในห้องอื่น ดังนั้นฉันจึงไม่รู้เกี่ยวกับกฎนั้นของห้อง A โปรดยกโทษให้ฉันสักครั้งนะคะ~"
คนนั้นคือเซียน่า เธอยิ้มอย่างสดใส
ความร่าเริงอันกล้าหาญของเธอทำให้ศาสตราจารย์ถึงกับผงะ
“ก็ได้... รีบนั่งลงซะ”
"ขอบคุณค่า~"
เซียน่ามองไปรอบๆ ห้อง
แล้ว...
"ฮิฮิ."
...เธอนั่งลงข้างฉัน
ไอรีนเริ่มมีสีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ดี
เซียน่าวนเวียนอยู่รอบๆ ธีโอ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกรำคาญใจอย่างมาก
“ธีโอ ตรงนี้มันหมายความว่ายังไงเหรอ?” เซียน่าถามอย่างไร้เดียงสา
“ฉันก็ไม่แน่ใจ” เขาตอบด้วยความสงสัย
ในตอนแรก ธีโอพยายามรักษาระยะห่างจากเซียน่า
อย่างไรก็ตาม เซียน่าดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็น
“อ่า ฉันคิดว่าฉันเข้าใจแล้ว ธีโอ ฉันเข้าใจแบบนี้ถูกไหม?” เธอถาม ดวงตาของเธอหรี่ลง
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขายอมรับ
“เราไม่ได้เคยพูดถึงเรื่องนี้ไว้ในวิชาการศึกษาเบื้องต้นเกี่ยวกับฮีโร่ของห้องเราเหรอ? ฉันจำได้ว่านายตอบคำถามนี้ของศาสตราจารย์ได้ถูกต้องนะ นี่-”
เซียน่าหรี่ตาลง
“-นายฟังฉันอยู่หรือเปล่า?”
“ฉัน-ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ยินเธอพูดน่ะ” ธีโอพูดอย่างตะกุกตะกัก เป็นภาพที่หาได้ยาก
ไอรีนรู้สึกอิจฉาริษยา เธอเม้มริมฝีปากของเธอแน่นจนเป็นเส้นบางๆ
ธีโอนึกรำคาญเธออยู่ภายในใจ
เขาสงสัยว่าเซียน่าจะติดตามเขาไปอีกนานเท่าไหร่ เขาอุตส่าห์มาเข้าร่วมที่ห้องอัศวิน แต่เขาไม่คิดว่าเธอจะไม่ยอมลดละขนาดนี้
ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของเธอช่างน่าสยดสยองจริงๆ
แม้ว่าโดยปกติแล้วเธอจะใจดี แต่อารมณ์ที่แปรปรวนของเธอก็ไม่อาจคาดเดาได้
'เธอคงจะรู้ว่าฉันอยู่ที่ห้องอัศวินได้เพราะมีวิญญาณติดอยู่กับฉัน ฉันจะสลัดเธอออกไปได้อย่างไรกันนะ
ธีโอรักษาสีหน้าเป็นกลางในขณะที่เขาครุ่นคิด
การปฏิเสธง่ายๆ ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ เซียน่าดูเหมือนจะมีความรู้สึกอยากเป็นเจ้าของอย่างแรงกล้า
'โชคดีที่ดูเหมือนเธอไม่เร่งรีบ' ฉันจะแกล้งทำเป็นเล่นตามน้ำไปก่อน ในขณะที่ฉันกำลังคิดแผนอื่นอยู่
ในขณะเดียวกัน ธีโอพบว่าตัวเองอยู่ในตำแหน่งที่ชายทุกคนคงจะอิจฉา ตอนนี้เขาถูกขนาบข้างด้วยหญิงสาวสวยถึงสองคน คือ ไอรีนทางซ้าย และเซียน่าทางขวา
การปรากฏตัวของพวกเขาดึงดูดสายตาของเพื่อนร่วมชั้น
'ถ้านักเรียนแถวหน้ากำลังจ้องมองมาที่เรา คนที่อยู่ด้านหลังก็คงต้องจ้องมองไม่หยุดเหมือนกัน' เขารำพึง
เป็นอีกครั้งที่ธีโอพบว่าตัวเองต้องรู้สึกขอบคุณสำหรับคุณลักษณะ [ศักดิ์ศรีของขุนนางผู้บิดเบี้ยว] ของเขา
หากไม่มีมัน เขาคงจะขยับไปมาอย่างไม่สบายตัว โดยมีเม็ดเหงื่อก่อตัวบนใบหน้าของเขาแน่
เซียน่าหรี่ตาลง
ไอรีนยังคงมีอารมณ์บูดบึ้ง
ตลอดช่วงเช้า เซียน่าเกาะติดกับธีโออยู่เสมอ แม้กระทั่งร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับพวกเขาด้วยซ้ำ
ธีโอ, เซียน่า, ไอรีน และ มีนา—การรวมกลุ่มที่แปลกประหลาดของนักเรียนสองคนจากห้องฮีโร่และอีกสองคนจากห้องอัศวิน
ไอรีนไม่ได้สนใจกับการรวมกลุ่มนี้สักเท่าไหร่
แต่เธอก็คิดไม่ออกว่าจะแยกเซียน่าออกจากธีโอได้อย่างไร
ไม่เพียงแต่ในห้องเรียนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงในโรงอาหารด้วย ทุกสายตาจับจ้องไปที่กลุ่มของพวกเขา
หากเธอขึ้นเสียงแม้แต่น้อย ข่าวลืออันไม่พึงประสงค์ก็คงจะแพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนในทันที
นอกจากนี้ เซียน่ายังเป็นเจ้าหญิงของเอลฟ์ป่าผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาในโรงเรียน
'เธอต้องรู้แน่ว่าธีโอเป็นคู่หมั้นของฉัน'
พฤติกรรมดังกล่าวบอกเป็นนัยว่าเธอต้องมีบางอย่างที่ไม่น่าไว้ใจ
'เธอต้องมีอะไรบางอย่างแน่'
แม้ว่าไอรีนจะคิดเช่นนั้น แต่ขณะนี้อารมณ์ของเธออยู่ในภาวะปั่นป่วน และความคิดอันมืดมนยังคงรบกวนเธออยู่
คำพูดของมีนาดังก้องอยู่ในใจของเธอ:
["ผู้ชายไม่สามารถต้านทานผู้หญิงที่เข้ามาหาพวกเขาได้หรอก มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่พวกเขาเป็น"]
แน่นอนว่าไอรีนรู้ว่าธีโอรักเธอ
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะต้านทานมากแค่ไหน หากหญิงสาวสวยเช่นนี้ยังคงไล่ตามเขา ใจของเขาคงจะสั่นคลอนอย่างแน่นอน
'มันจะเป็นแบบนั้นงั้นเหรอ?'
หากมีโอกาสหนึ่งในล้านที่ธีโอยอมรับเจ้าหญิงเอลฟ์ผู้น่ารำคาญเป็นภรรยาของเขา เธอจะทำอย่างไร?
เธอไม่สามารถพูดได้ว่าไม่มีความเป็นไปได้
ธีโอเป็นทายาทของตระกูลขุนนางระดับสูงซึ่งมีอิทธิพลไปทั่วทวีป
การมีภรรยาหลายคนไม่ใช่เรื่องแปลก
หรืออันที่จริงอาจจะเป็นสิ่งที่เขาคาดหวังไว้อยู่แล้ว
ครอบครัววัลเดิร์กคงจะยินดีกับโอกาสที่จะสร้างความสัมพันธ์กับป่าใหญ่
ขณะที่ไอรีนหมกมุ่นอยู่กับความคิดอันเจ็บปวดของเธอ เซียน่าก็พยายามป้อนอาหารธีโอ
"เอาน่า ธีโอ พูดอา~"
การแสดงออกของไอรีนดูแข็งกร้าวขึ้นในทันที
“...ไม่เป็นไร ฉันกินเองได้”
ธีโอปฏิเสธ
'ทำได้ดีมาก ธีโอ!' ไอรีนกำหมัดแน่น
ขณะที่ธีโอยังคงปฏิเสธ เซียนาก็หรี่ตาลง
"อา~ อ้าปากของนายสิ"
"ก็ได้."
ธีโอยอมรับอาหารที่เซียน่าเสนอให้
“ฮิฮิ เป็นไงบ้าง อร่อยไหม?”
เซียน่ามีรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ
“นิ-นี่พวกนายกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้!”
ในที่สุดความมีเหตุผลของไอรีนก็พังทลายลง
***