บทที่ 95 ขบวนแห่ภูตผีทิวาราตรี, กองทัพผีเหมันต์สุดสยอง!

[ประกาศหอพัก: เกมรอบที่ 3 แห่งหอพักราชาวิปลาส เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ หลังจากจบเกมรอบนี้ หอพักพื้นฐานทุกห้องจะอัปเกรดเป็นเลเวล 1 โดยอัตโนมัติ ถึงตอนนั้นทุกคนจะมีป้อมปราการใช้ น่ายินดีจริงๆ]

[เกมรอบที่ 3 มีชื่อว่า "ขบวนแห่ภูตผีทิวาราตรี" ในรอบนี้เวลากลางวันจะยาวนาน 20 ชั่วโมง และเวลากลางคืน 4 ชั่วโมง]

[ในช่วงเวลากลางวัน อุณหภูมิจะลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว และจะมี "ผีเหมันต์" ออกอาละวาด ขอให้ทุกคนระวังรักษาร่างกายให้อบอุ่น และระวังผีเหมันต์พังประตูเข้ามา]

[ในช่วงเวลากลางคืน ภายนอกหอพักจะเข้าสู่สภาวะ "ราตรีทมิฬ" และจะมีมอนสเตอร์ลึกลับออกมาล่าเหยื่อ หากใครจับมอนสเตอร์ลึกลับได้จะมีรางวัลใหญ่ อย่าเผลอหลับเพลินล่ะ]

[ระยะเวลาของเกมรอบนี้คือ 7 วัน]

[ขอให้ทุกท่านโชคดีมีชัย]

เสียงประกาศหอพักเย็นเยียบ แม้ตอนท้ายจะอวยพร แต่กลับไม่ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจเลยสักนิด

สวี่หลางสีหน้าเคร่งเครียด กำลังจะหันไปสั่งการพวกสาวๆ แต่แล้วหน้าก็ต้องมืดครึ้มลงทันที

"ทำไมเธอเอาชุดนี้มาใส่อีกแล้วเนี่ย?!"

ไม่รู้ไปเปลี่ยนมาตอนไหน เฉาหย่าเสวียนอยู่ในชุดเสื้อลายอนิเมะสีชมพูแปร๋น เข้าคู่กับกางเกงขาสั้นสีดำตัวโคร่ง และรองเท้าหนังนิ่มพื้นปุ่ม

[เสื้อลายอนิเมะสีชมพูสุดแสบตา]

[ประเภท: เครื่องแต่งกาย]

[เลเวล: 3]

[ย่อยสลายได้รับ: หนังสัตว์ระดับกลาง x3, สีย้อม x3]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 74 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: ได้ข่าวหรือยัง คืนนี้ที่ถนนหลวงมีงานคอสเพลย์นะ...]

"ก็คนมันชอบนี่นา สก๊อยสาวจิตวิญญาณแกร่งจะตายไป" เฉาหย่าเสวียนเบะปาก มีตรรกะประหลาดๆ ของตัวเอง

เสื้อยืดตัวนี้เธอเจอในถังขยะที่สวนสาธารณะทะเลสาบสนิม เอาไปลงขายในตลาดก็ไม่มีใครซื้อ แต่พอเฉาหย่าเสวียนไปเจอเข้า กลับเห็นเป็นของล้ำค่าซะงั้น

จากดาวโรงเรียนตัวหอมๆ กลายเป็นโอตาคุสาวตัวเหม็นเปรี้ยวไปซะแล้ว!

แต่ตอนนี้เกมเริ่มแล้ว สวี่หลางไม่อยากเสียเวลาเถียง จึงเปิดห้องแชตขึ้นมา

[49 หลี่ซูเหวิน: พี่น้องครับ ดันเจี้ยนรอบนี้เน้นสภาพแวดล้อม ทุกคนระวังตัวด้วย พยายามปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศนะครับ]

[89 ถังเจ๋อ: ราตรีทมิฬฟังดูไม่ธรรมดา อาจจะเป็นช่วงที่ยากที่สุด หรืออาจจะเป็นช่วงแจกของรางวัลก็ได้]

[181 หลี่อวี่: ขบวนแห่ภูตผีทิวาราตรี รอบนี้ศัตรูหลักน่าจะเป็นพวกผีอีกแล้วสินะ ดีนะที่ฉันแปะยันต์ไว้หน้าประตูแล้ว]

[95 โจวเซิน: ใครมีข้อมูลผีเหมันต์บ้าง ฟังดูเหมือนเป็นเผ่าพันธุ์พิเศษเลย]

[33 เย่ฝาน: เดี๋ยวนะ พวกนายรู้สึกไหมว่ามันหนาวขึ้น?]

หนาว...

สวี่หลางก็รู้สึกได้ เขามองไปที่จอมอนิเตอร์ เห็นท้องฟ้าภายนอกระเบียงเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน อุณหภูมิลดฮวบ

ดันเจี้ยนประเภทสภาพแวดล้อม เขาเคยได้ยินข้อมูลมาบ้างนิดหน่อยจากการสนทนาของพวกดาบคลั่งคืนฝนพรำ

ในดันเจี้ยนประเภทนี้ คู่ต่อสู้ของผู้เล่นไม่ได้มีแค่มอนสเตอร์หรือผู้เล่นคนอื่น แต่รวมถึงสภาพแวดล้อมด้วย!

แถมดันเจี้ยนแบบนี้ยังโหดร้ายกับผู้เล่นระดับล่างสุดๆ อาจทำให้ผู้เล่นระดับล่างตายเป็นเบือ

"พี่หลาง ข้างนอกหิมะตกแล้วค่ะ" ถงฉีชี้ไปที่จอมอนิเตอร์

เชอร์รี่วิ่งกลับเข้าไปในห้อง ค้นหาเทอร์โมมิเตอร์ออกมาจากกองของจุกจิก "ดูสิคะ ลบห้าองศาแล้ว มิน่าล่ะถึงหนาวขนาดนี้!"

หวังหย่าจือตัวสั่นสะท้าน จู่ๆ เธอก็พูดขึ้น "แย่แล้ว รีบหาของกันหนาวเร็ว!"

...

คนหัวไวรู้ดีว่าเวลานี้ต้องทำอะไร

อู๋ฮุ่ยฮุ่ยที่ได้เนี่ยเสี่ยวจู๋เตือนสติ ก็เริ่มกว้านซื้ออุปกรณ์กันหนาว

ในสภาพอากาศสุดขั้วแบบนี้ ผู้เล่นระดับล่างต้องทนไม่ไหวแน่ๆ ถึงตอนนั้นค่อยเอามาขายต่อทำกำไร ก็ฟันกำไรเละ

แต่อู๋ฮุ่ยฮุ่ยไม่ได้คิดจะทำแบบนั้น เพราะสาวๆ ชั้นสิบเองก็ต้องการของพวกนี้เหมือนกัน

...

"คุณพ่อคะ พวกพ่อทำอะไรกันอยู่?" หลี่เหวินเหวินมองหลี่ซูเหวินและพรรคพวกด้วยความสงสัย

เห็นเสบียงต่างๆ ปรากฏขึ้นข้างกายพวกเขาอย่างรวดเร็ว

เสื้อผ้า ซื้อ!

ผ้านวม ซื้อ!

ไม้ฟืน ไฟแช็ก ซื้อ!

พวกผู้เล่นเก่านี่เขี้ยวลากดินจริงๆ แม้แต่ฟืนสำหรับก่อไฟแก้หนาวก็ยังคิดเผื่อไว้

ผู้เล่นที่ไม่ได้สำรองเงินเหรียญทองแดงไว้ แม้จะรู้ตัวทัน ก็ทำได้แค่มองตาปริบๆ ดูของถูกกวาดไปต่อหน้าต่อตา

ไม่กี่นาทีต่อมา อุปกรณ์กันหนาวในตลาดซื้อขายก็ถูกเหมาเกลี้ยง หลี่ซูเหวินถึงค่อยหันมาอธิบายเหตุผลให้ลูกสาวฟังอย่างใจเย็น

หลี่เหวินเหวินครุ่นคิด ไม่ได้พูดจาโลกสวยแบบพวกแม่พระ

ช่วงพักผ่อนเธอติดตามหลี่ซูเหวินตลอด ได้เรียนรู้อะไรมาเยอะ

"รอบนี้ถือเป็นด่านแจกแต้มสำหรับพวกเราเลยนะ" ผู้เช่าหญิงมองแอร์คอนดิชันเนอร์แล้วยิ้มบางๆ

ใช่แล้ว หลี่ซูเหวินเคยเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งมาก่อน และเลือกสิ่งอำนวยความสะดวกหลักเป็น "แอร์คอนดิชันเนอร์"

...

"ไอ้พวกระยำ กวาดของไปหมดเร็วชะมัด" สวี่หลางสบถในห้อง 200

"ใจร้ายที่สุด แล้วคนจนๆ จะทำยังไงล่ะคะ?" เชอร์รี่หน้าเครียด

ถึงสวี่หลางจะซื้อของกันหนาวมาตุนไว้เยอะเหมือนกัน แต่นั่นมันจำเป็น... ส่วนคนอื่นน่ะเหรอ เลวบริสุทธิ์!

หลังจากติดตั้งเครื่องยิงลูกแก้วคริสตัล สวี่หลางเหลือเงินติดตัวหนึ่งแสนเหรียญทองแดง รอบนี้ช้อปปิ้งของกันหนาวไปอีกหมื่นเหรียญ

"สวี่หลาง หนาวจะตายอยู่แล้ว~" เฉาหย่าเสวียนปากคอสั่น น้ำมูกไหลย้อย

"งั้นก็รีบไปนอนบนเตียงสิ ลืมแล้วเหรอว่าเตียงฝันร้ายปรับอุณหภูมิได้" สวี่หลางกลอกตา "แล้วก็ถอดไอ้ชุดบ้านั่นออกซะ ไม่งั้นห้ามขึ้นเตียง!"

สิทธิของเจ้าของห้องที่มีต่อผู้เช่านั้นไร้ขีดจำกัด!

เฉาหย่าเสวียนยอมถอดชุดออกอย่างว่าง่ายแล้วมุดเข้าผ้าห่ม ทันใดนั้นความอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เชอร์รี่ทนหนาวอยู่พักหนึ่ง ก็ยอมถอดเสื้อผ้าปีนขึ้นเตียงตามไป

สองสาวนี้ค่ากายภาพต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ขืนไม่รีบมุดผ้าห่ม อย่าว่าแต่เป็นหวัดเลย ดีไม่ดีอาจหนาวตายได้

ไม่นานถงฉีก็ตามขึ้นเตียงไปอีกคน

ช่วยไม่ได้ ร่างกายเธออ่อนแอเกินไป

นี่คือข้อเสียของการอัปสเตตัสแบบสุดโต่ง เวลาได้เปรียบก็กดคนอื่นยับ แต่เวลาเสียเปรียบก็โดนกดจนจมดิน

ส่วนสวี่หลางและหวังหย่าจือยังคงเฝ้าหน้าจอมอนิเตอร์ รอคอยการมาเยือนของมอนสเตอร์

"พี่หลาง หย่าเสวียน ดูห้องแชตเร็ว!" จู่ๆ ถงฉีก็ตะโกนเตือน

[33 จางต้าไห่: พี่น้องครับ ดูนอกตึกเร็ว (แนบรูป)!]

...

ประมาณสิบนาทีหลังจากเกมเริ่ม มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายคนและสัตว์ที่มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามตัว ดวงตาสีฟ้า ก็ปรากฏตัวขึ้นนอกหอพัก

พวกมันไม่ได้บุกเข้ามาทันที แต่รอให้พรรคพวกจากทุกสารทิศมารวมตัวกันก่อน

จนกระทั่งรวมตัวกันเป็นกองทัพขนาดใหญ่ ภายใต้คำสั่งของมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายคนที่สวมมงกุฎ พวกมันถึงได้กรีฑาทัพบุกเข้าใส่หอพัก

มอนสเตอร์เหล่านี้อัดแน่นเต็มชั้นหนึ่ง สอง สาม สี่... อย่างรวดเร็ว

"เชี่ย มอนสเตอร์เยอะชิบหาย!"

"มอนสเตอร์พวกนี้อย่างต่ำเลเวล 3 ทั้งนั้น!"

"ทำไมมีทหารหลายประเภทขนาดนี้ มีทั้งถือปืนถือดาบ เหมือนยกทัพมาทำสงครามเลย!"

"แม่ครับ ถ้าประตูพัง แม่รีบหนีไปหาหัวหน้าชั้นนะ วิ่งไปเลยไม่ต้องห่วงผม!"

...

มอนสเตอร์ยังบุกมาไม่ถึงชั้นสิบ แต่สวี่หลางไปยืนรอหลังประตูแล้ว เตรียมพร้อมอัปเกรดประตูทุกเมื่อ

สีหน้าเขาเคร่งเครียด ในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

โชคดีที่เมื่อวานเขาไม่โลภมากเอาเงินไปอัปเกรดเตียงฝันร้าย

แค่เห็นข้อมูลของพวกผีเหมันต์แวบเดียว เขาก็รู้ทันทีว่า ประตูเหล็กกล้าเขียวของเขา ต้านทานไม่อยู่แน่!!!