บทที่ 90 โล่ผีทองคำดำ, หมายเลขศูนย์ออนไลน์แล้ว

เท้าขาวเนียนแตะผิวน้ำเบาๆ หวังหย่าจือค่อยๆ หย่อนตัวลงไปในทะเลสาบ มือถือไฟฉายใต้น้ำ หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล

นี่เป็นการลองเชิงดูเท่านั้น จะเจอของดีหรือไม่ก็ช่าง แต่ความกดดันหลักๆ มาจากบรรยากาศใต้น้ำที่น่าขนลุก

การออกมาครั้งนี้ได้ของรางวัลมูลค่าเกือบหมื่นเหรียญทองแดง แถมยังอัปเกรดพลังโจมตีของคมดาบเพลิแกนโลหิตไปอีก 40 แต้ม แค่นี้สวี่หลางก็พอใจมากแล้ว

ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เขาเลยโพสต์รับซื้อของสามอย่างในตลาดซื้อขาย ได้แก่ อุปกรณ์ขับเคลื่อนขั้นสูง, รางกระสุนคริสตัลสีฟ้า, และคริสตัลสีฟ้า

ทั้งหมดนี้คือวัตถุดิบสำหรับสร้างเครื่องยิงลูกแก้ว

ของที่เขาลงขายไปก่อนหน้านี้เริ่มทยอยขายออกไปบ้างแล้ว ตอนนี้มีเงินเข้ากระเป๋ามาราวสามหมื่นเหรียญทองแดง เลยกะจะลองรับซื้อของราคาถูกดูเชิงก่อน

เท่าที่เขารู้ มีแค่เขาคนเดียวที่ซื้อแปลนเครื่องยิงลูกแก้ว ส่วนรางกระสุนคริสตัลสีฟ้าก็เป็นวัตถุดิบเฉพาะทางของเครื่องยิงลูกแก้ว น่าจะหาซื้อในราคาถูกได้ไม่ยาก

ส่วนคริสตัลสีฟ้า มีขายในซูเปอร์มาร์เก็ตโซนวัตถุดิบ ราคาชิ้นละ 5,000 เหรียญทองแดง

ที่น่าหนักใจคืออุปกรณ์ขับเคลื่อนขั้นสูง เพราะมันเป็นส่วนประกอบของป้อมปราการหลายชนิด เป็นของแย่งกันซื้อแน่นอน แถมในซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่มีขาย

"พี่หลาง พี่หย่าจือยังไม่ขึ้นมาเลยค่ะ" ถงฉีพูดขึ้นด้วยความกังวล

"ยังตอบข้อความอยู่ไหม?" สวี่หลางถาม

"เลยเวลาที่นัดกันไว้มานิดหน่อยแล้วค่ะ" ถงฉีเม้มปาก

ทั้งสามคนตกลงกันไว้ว่า ทุกๆ หนึ่งนาที หวังหย่าจือต้องส่งข้อความกลับมารายงานตัว

สวี่หลางขมวดคิ้ว กำลังจะส่งข้อความหาหวังหย่าจือ แต่ถงฉีก็รีบพูดขึ้น "ตอบแล้วค่ะ! ตอบมาแล้ว! พี่หย่าจือบอกว่าเจอโล่เลเวล 3 ด้วย!"

ครู่ต่อมา หวังหย่าจือก็โผล่พ้นน้ำพร้อมกับโล่กลมลายหน้าผีในมือ

[โล่ผีทองคำดำ]

[ประเภท: โล่]

[เลเวล: 3]

[ผลลัพธ์ 1 (สะท้อนคนถ่อย): การโจมตีที่มีพลังทำลายต่ำกว่าพลังป้องกันจะไร้ผลโดยสิ้นเชิง]

[ผลลัพธ์ 2 (เกราะวิญญาณ): ทุก 1 นาทีจะสร้างเกราะวิญญาณที่มีความทนทาน 10 แต้มทับซ้อนกัน เกราะคงอยู่ได้ 59 วินาที]

[พลังป้องกัน: 15/15]

[ความทนทาน: 50/50 (10)]

[ย่อยสลายได้รับ: ทองคำดำ x10, ไอวิญญาณ x1]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 340 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: ท่านแม่ ข้าสู้เพื่อสิ่งใด ตายเพื่อสิ่งใด — ทหารไร้นาม]

ถ้าจางต้าไห่รู้ว่าพวกเขางมเจอของระดับท็อปตั้งแต่ครั้งแรก คงตบเข่าฉาดด้วยความเจ็บใจ

คุณภาพของชิ้นนี้ดีกว่าของที่เขาหาได้ลิบลับ

แสดงว่าจุดฟาร์มใต้น้ำแบบนี้ จัดเป็นจุดฟาร์มระดับท็อปจริงๆ

"โล่นี้คุณสมบัติใช้ได้เลยนะ สกิลสะท้อนคนถ่อยนี่หายากมาก" สวี่หลางยิ้มพอใจ

"ใช่ค่ะ เหมาะไว้กันพวกการโจมตีต่อเนื่องเบาๆ มาก ถ้าประตูห้องเรามีสกิลนี้บ้างก็คงดี" ถงฉีพยักหน้าเห็นด้วย ตาวาววับ

ถ้าพลังป้องกันสูง แล้วพลังโจมตีของศัตรูต่ำ ดาเมจที่ได้รับจะลดฮวบ

แต่ถ้าโดนโจมตีรัวๆ ไม่หยุด ก็ยังเจ็บอยู่ดี

แต่โล่ผีทองคำดำสามารถกันการโจมตีพวกนั้นได้ 100% ถือว่าโหดมาก

สวี่หลางประเมินว่าโล่นี้น่าจะขายได้ราวสองหมื่นเหรียญทองแดง แต่เขาไม่คิดจะขาย กะจะเก็บไว้เป็นอุปกรณ์ประจำตัวในช่องเก็บของ

สิบกว่านาทีต่อมา หวังหย่าจือขึ้นมาจากน้ำเพื่อพักเหนื่อย

ก้นทะเลสาบกว้างมาก เธออยากพักเอาแรงก่อนแล้วค่อยลงไปสำรวจให้ทั่ว

"ไม่ต้องรีบ ทำให้ตัวอุ่นก่อน" สวี่หลางพูด พลางบอกให้เฉาหย่าเสวียนกดส่งพริกปีศาจมาให้หนึ่งเม็ด

ของสิ่งนี้ช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย

อย่างน้อยคำอธิบายก็ว่าไว้อย่างนั้น

พอกินเข้าไป หวังหย่าจือหน้าแดงก่ำ ตัวร้อนจี๋เหมือนกาน้ำเดือด

สวี่หลางมุมปากกระตุก รู้สึกเหมือนตัวเองทำเรื่องโง่ๆ ลงไป รีบส่งเครื่องดื่มชูกำลังให้เธอดื่มแก้เผ็ด

วุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ หวังหย่าจือถึงจะลงน้ำไปอีกรอบ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนก็ออกจากศาลากลางน้ำ

ดูเหมือนของดีจะมีแค่ใต้ศาลากลางน้ำเท่านั้น จุดอื่นไม่มีอะไรเลย

"อูย... หนูรู้สึกว่าทะเลสาบสนิมนี่บรรยากาศแปลกๆ นะ ถ้าเป็นช่วงเล่นเกม หนูไม่อยากมาที่นี่เลย" ลมดึกพัดมาวูบหนึ่ง ถงฉีกอดอกตัวสั่นงันงก

"ฮะๆ ร่างกายเธออ่อนแอไปเองมั้ง" หวังหย่าจือหัวเราะเบาๆ ก้มมองชุดกระโปรง พบว่าแห้งสนิทแล้ว

ฟังก์ชันทำความสะอาดอัตโนมัติของชุดเลเวล 4 นี่ดีจริงๆ

"ไปไหนต่อดีคะ?" ถงฉีหันมาถามสวี่หลาง

"กลับกันเถอะ ฉันต้องไปฝึกวิชาต่อ" สวี่หลางตอบ

ฝึกข้างนอกไม่สะดวก เคล็ดวิชามังกรคชสารกินพลังกายเยอะ ส่วนวิชาสมาธิยิ่งไม่ต้องพูดถึง

...

เจ็ดโมงเช้า สวี่หลางตื่นจากการทำสมาธิ เชื่อมต่อสัญญาณเข้าช่อง "สมาคมช่วยเหลือซึ่งกันและกันหมอกเลือด"

เมื่อวานพลาดการประชุมไป วันนี้ต้องไม่พลาดอีก

สี่สาวนั่งล้อมวง จ้องมองวิทยุอย่างใจจดใจจ่อ

ในช่องสัญญาณมีสมาชิกออนไลน์อยู่ 4 คน ได้แก่ ดาบคลั่งคืนฝนพรำ, คนคลั่งเกราะหนัก, คนพเนจร, และผีเที่ยงคืน

ทุกคนล้วนเป็นผู้เล่นระดับท็อปที่เคยได้เป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งครั้ง

[หมายเลขศูนย์ เชื่อมต่อสัญญาณ]

[ดาบคลั่งคืนฝนพรำ กำลังพูด...]

"เชี่ย หมายเลขศูนย์ ในที่สุดก็นายก็มา เมื่อวานไม่เห็นออนไลน์ นึกว่าม่องเท่งไปแล้วซะอีก" ดาบคลั่งคืนฝนพรำทักทายด้วยเสียงหนุ่มขี้เล่นเหมือนเดิม

สวี่หลางกดปุ่มพูด หยิบเครื่องเปลี่ยนเสียงที่ซื้อมาแบบส่งๆ ขึ้นมาใช้ ตอบกลับไปว่า "เมื่อวานมีธุระนิดหน่อย"

"ทำไม? หรือฝั่งนายกำลังเล่นเกมอยู่?" ดาบคลั่งคืนฝนพรำถามเร็วปรื๋อ

"ประมาณนั้นแหละ" สวี่หลางตอบกำกวม แล้วปล่อยปุ่มพูด

"คงไม่มีใครมาเพิ่มแล้วล่ะ มีเรื่องอะไรก็รีบๆ พูดกันเถอะ" คนคลั่งเกราะหนักพูดแทรกขึ้นมา เสียงทุ้มต่ำทรงพลัง

ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจเรื่องของสวี่หลางมากนัก

"งั้นฉันเริ่มก่อนนะ" คนพเนจรพูดขึ้น เสียงเป็นแบบสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ "วันนี้พวกเราเพิ่งจบเกม พ่อค้ามืดก็โผล่มาเลย"

"พ่อค้ามืด? ชื่ออะไร ขายอะไรบ้าง?" ดาบคลั่งคืนฝนพรำสนใจขึ้นมาทันที

"ชื่อเคอร์บี้ขายของจิปาถะไม่ซ้ำกัน แต่ดูทรงแล้วเก่งน่าดู มีของดีเพียบ" คนพเนจรตอบ

ดาบคลั่งคืนฝนพรำ: "งั้นเหรอ..."

คนคลั่งเกราะหนัก: "ของหายากที่สุดที่มันขายคืออะไร..."

คนพเนจร: "..."

สวี่หลางฟังผ่านๆ พอจะจับใจความสำคัญเกี่ยวกับพ่อค้ามืดคนนี้ได้

— เป็นพ่อค้าตระเวนขายของตามหอพักต่างๆ และไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์

"มีสิ่งมีชีวิตที่เดินทางข้ามโลกหมอกเลือดได้ด้วยเหรอเนี่ย เหลือเชื่อชะมัด"

ขณะที่สวี่หลางกำลังคิดเพลินๆ คนพเนจรก็โยนข้อมูลที่มีค่าออกมา

คนพเนจร: "มีข้อมูลหนึ่งที่บอกพวกนายได้ เจ้าเคอร์บี้ชอบกินเผ็ด ถ้าใครมีของเผ็ดๆ ในตลาดซื้อขาย ก็ตุนไว้หน่อย"

ดาบคลั่งคืนฝนพรำ: "เยี่ยมเลย ฉันมีพริกยมทูตอยู่พอดี หวังว่าคราวหน้ามันจะมาที่หอพักฉันบ้างนะ"

คนพเนจร: "พริกธรรมดาต่ำกว่าเลเวล 3 ไม่มีประโยชน์นะ"

คนคลั่งเกราะหนัก: "เกมรอบที่ห้าฉันฆ่ามอนสเตอร์ผัก ดรอปพริกเลเวลสูงมาเพียบ ฮิๆ..."

ดาบคลั่งคืนฝนพรำ: "เชี่ย เจ้าบ้าเกราะหนัก ฟลุ๊คอีกแล้วนะแก!"

คนคลั่งเกราะหนัก: "ฮ่าๆ ก็ไม่แน่ว่ามันจะมาที่ตึกฉันนี่หว่า!"