บทที่ 80 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน, ญาติสนิทมิตรสหายแห่กันมา!

หวังหย่าจือกำลังรอรับสวี่หลางอยู่ที่หน้าโถงบันไดชั้นสิบ พอเห็นกลุ่มคนเดินขึ้นมา แววตาที่ตึงเครียดของเธอก็ผ่อนคลายลง

"สวี่หลาง ไปนั่งเล่นที่ห้องพวกเราไหม" อู๋ฮุ่ยฮุ่ยชวน

"ไม่เป็นไร" สวี่หลางส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วมอบไอเท็มเลเวล 2 ให้กับอู๋ฮุ่ยฮุ่ยและสวีหรูเยียนคนละชิ้น

พูดตามตรง ความช่วยเหลือของทั้งสองคนไม่คุ้มกับราคาของไอเท็มพวกนี้หรอก

เพราะตอนนี้สวี่หลางเองก็ยังใช้อาวุธเลเวล 2 อยู่เลย

แต่ถ้าให้น้อยเกินไป ครั้งหน้าเขาอาจจะไม่ได้รับความร่วมมืออีก

ในเกมเอาชีวิตรอด การถูกโดดเดี่ยวคือสิ่งที่ทุกคนพยายามหลีกเลี่ยง

"กระดิ่งสิบตะวันของฉันล่ะ" สวี่หลางทวงถามสวีหรูเยียน

"ตอนนี้นายคงรวมครบสิบอันแล้วสินะ ของสิ่งนี้คงไม่ใช่ของธรรมดาแน่" สวีหรูเยียนมองสวี่หลางด้วยสายตาลึกซึ้ง แล้วโยนกระดิ่งให้

สวี่หลางรับไว้ พยักหน้า "ฉันจะกลับไปพักผ่อนแล้ว ไว้เจอกันตอนร้านค้าเปิด"

"ตกลง" อู๋ฮุ่ยฮุ่ยพยักหน้า

มองดูแผ่นหลังของสวี่หลางที่เดินเข้าห้องไป สวีหรูเยียนขมวดคิ้ว "เกมรอบหน้า เขาอาจจะไม่รอดก็ได้"

สวี่หลางแบกรับหนี้เลือดไว้มากเกินไป บางทีเริ่มเกมรอบหน้า มอนสเตอร์จากชั้นแปดและชั้นเก้าอาจจะแห่กันมารุมทึ้งห้อง 200 ตั้งแต่แรกเลยก็ได้

สวี่หลางชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าห้องไป

...

โถงทางเดินด้านนอกคึกคักวุ่นวาย แต่ถงฉีและเฉาหย่าเสวียนยังคงยืนประจำการอยู่หลังป้อมปราการ ไม่ยอมออกมา

นี่คือคำสั่งตายที่สวี่หลางกำชับไว้

เมื่อเข้าสู่พื้นที่ปลอดภัยในห้อง สวี่หลางก็ถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดสลายหายไป

"นึกว่านายจะไม่ตื่นเต้นซะอีก" หวังหย่าจือแซว

สวี่หลางส่ายหน้า "ยังเก่งไม่พอแฮะ"

เขาถือว่าพวกหลี่ซูเหวินและสวีหรูเยียนเป็นศัตรูโดยสัญชาตญาณ ดังนั้นจึงรู้สึกกดดันมาก

"กลับมาแล้วเหรอ!"

ถงฉีและเฉาหย่าเสวียนวิ่งเข้ามาต้อนรับ

เห็นสีหน้าแปลกๆ ของสองสาว สวี่หลางก้มมองตัวเองที่เปื้อนเลือดโชก "คงต้องไปล้างตัวอีกรอบแล้วล่ะ"

"ถอดเสื้อผ้าออกเดี๋ยวฉันจัดการให้ พวกพี่ไปนับของรางวัลกันก่อนเถอะค่ะ" ถงฉียิ้ม

สวี่หลางพยักหน้า ถอดชุดผู้รอดชีวิตส่งให้ถงฉี แล้วเริ่มนับของรางวัล

ของที่ยึดมาจากพวกเหลยถิง หวังหย่าจือเก็บรวบรวมไว้หมดแล้ว

เริ่มจากเงินสด รวมแล้วมีกว่าสี่หมื่นเหรียญทองแดง ตามด้วยกองขยะและอุปกรณ์ต่างๆ

ของพวกนี้สวี่หลางไม่ถูกใจสักชิ้น เลยบอกเฉาหย่าเสวียนว่า "พวกเธอถูกใจอันไหนก็เก็บไว้ อันไหนไม่ใช้ฉันจะเอาไปลงขายในตลาดซื้อขายให้หมด"

"รับทราบ!"

สามสาวตอบพร้อมกัน ใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ตอนนี้ของที่กองอยู่ในห้องสวี่หลางมีเยอะมหาศาล

ช่วยไม่ได้ ก็เขาขยันฆ่ามอนสเตอร์ซะขนาดนี้!

ถ้าขายของทั้งหมดออกไป เงินเก็บของสวี่หลางน่าจะแตะสามแสนเหรียญทองแดงได้ไม่ยาก

นี่แค่จบเกมรอบเดียวนะเนี่ย!

คนจะรวยช่วยไม่ได้จริงๆ

"พี่หลาง เลือกผู้เช่าคนที่สี่ได้หรือยังคะ?" ถงฉีถามขณะใช้ไดร์เป่าผมเป่าชุดผู้รอดชีวิตให้แห้ง แล้วส่งคืนให้สวี่หลาง

"ไม่ง่ายเลย" สวี่หลางส่ายหน้า

มาตรฐานเขาค่อนข้างสูง ถ้าค่าความสบายใจต่ำกว่า 90 เขาไม่อยากรับ

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจส่งข้อความหาสวีหรูเยียน

[200 สวี่หลาง: สนใจมาเป็นผู้เช่าของฉันไหม]

[180 สวีหรูเยียน: หึๆ ถ้าให้ค่าจ้างสองแสนเหรียญทองแดง ฉันจะลองพิจารณาดู]

สวี่หลางกล้ารับประกันว่า ถ้าสวีหรูเยียนมาเป็นผู้เช่า ค่าความสบายใจต้องพุ่งกระฉูดแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงหน้าตาภายใต้หน้ากาก แค่หุ่นของเธอก็ทำเอาเขาใจเต้นแรงแล้ว

แต่น่าเสียดาย ที่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะตกลง

สวี่หลางมองนาฬิกา ก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร

เขามีเวลาเลือกจนถึงเจ็ดโมงเช้า

ค่อยๆ เลือกไป ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ก็คงต้อง "หยวนๆ" ไป

สวี่หลางสลัดความคิดฟุ้งซ่าน เริ่มฝึกวิชาสมาธิ พอจิตใจเริ่มล้า ก็เปลี่ยนมาฝึกเคล็ดวิชามังกรคชสาร

ช่วงตะลุมบอนเมื่อกี้ไม่ใช่ว่าไม่มีใครโจมตีเขา แต่ทุกคนโดนเขาชนกระเด็นหมด!

พละกำลังขาและพลังป้องกันที่เพิ่มขึ้นนี่มันบั๊กชัดๆ ถึงขนาดทำให้เขาเกิดความคิดบ้าๆ ว่าอาจจะเอาขาไปรับคมดาบได้

แต่มีชุดหยกทองคำคุ้มกายอยู่ ลองรับดูสักทีอาจจะไม่เป็นไรก็ได้มั้ง

...

"คลื่นลูกใหม่แรงจริงๆ เป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งสองรอบติด สวี่หลางคนนี้มีแววจะได้เป็นมังกรผงาดฟ้า" ห้อง 49 หลี่ซูเหวินถอนหายใจด้วยความทึ่ง

"แต่ฉันว่าเขาคงซ่าได้ไม่นานหรอก เล่นฆ่าคนไปตั้งเยอะในช่วงเวลาพักผ่อนแบบนี้" ผู้เช่าหญิงคนหนึ่งขมวดคิ้ว

เธอชื่อ "หนิงเหมย" เป็นผู้เล่นเก่าที่ติดตามหลี่ซูเหวินมานานที่สุด

"ฉันก็คิดแบบนั้น" ผู้เช่าชายวัยกลางคนหน้าเหลี่ยมพยักหน้าเห็นด้วย

"เราดักตีหัวเขาตอนนี้เลยดีไหม จะได้ไม่ปล่อยให้ไปตายเปล่าในเกมรอบหน้า" ผู้เช่าอีกคนเสนอ

"หนิงเหมย เธอคิดว่าไง" หลี่ซูเหวินหันไปยิ้มถามหนิงเหมย

หนิงเหมยครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า "ไม่เหมาะ เขาฆ่าพวกเหลยถิงโดยไม่ได้ใช้กระดิ่งเรียกมอนสเตอร์เลยสักนิด แสดงว่ายังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีกเพียบ แถมท่าทีของพวกอู๋ฮุ่ยฮุ่ยก็ยังไม่ชัดเจน การไปดักฆ่าเขามันเสี่ยงเกินไป!"

หลี่ซูเหวินพยักหน้า บอกหลักการใช้ชีวิตของตัวเอง "ฉลาดมาก สร้างศัตรูให้น้อยที่สุดคือยอดดี!"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

จู่ๆ หนิงเหมยก็ถามขึ้น "เอ้อ พวกนายได้สังเกตจางต้าไห่บ้างไหม เหมือนประตูห้องเขาจะอัปเกรดเป็นเลเวล 3 แล้วนะ"

"ไม่รู้ไปทำท่าไหนมาเหมือนกัน ต้องจับตาดูหน่อยแล้ว" ผู้เช่าชายตอบ

จากนั้น ทุกคนก็เริ่มถกเถียงกันเรื่องความผิดปกติที่เกิดขึ้น รวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับโอกาสและความเสี่ยงต่างๆ

นี่คือระบบนิเวศของหอพักที่เติบโตเต็มที่

เวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืน หลี่ซูเหวินลุกขึ้นยืน "ไปกันเถอะ ออกไปสำรวจตึกสักรอบแล้วค่อยกลับมานอน..."

ทันใดนั้น ไฟสปอร์ตไลท์นอกหอพักก็สว่างจ้า พร้อมเสียงประกาศดังลั่น

[ประกาศหอพัก: เหตุการณ์ฉุกเฉิน! เนื่องจากสภาพแวดล้อมในหอพักราชาวิปลาสดีเยี่ยม ทางหอพักจึงได้เชิญชวนญาติสนิทมิตรสหายของผู้เล่นทุกท่านมาร่วมสนุกในเกมด้วย ไม่ต้องขอบคุณ รีบออกไปต้อนรับพวกเขากันเถอะ!]

หลี่ซูเหวินหน้าถอดสี รีบวิ่งออกจากห้อง ภาพที่เห็นคือบนลานว่างหน้าหอพัก มีกลุ่มคนยืนทำหน้ามึนงง มองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่ก

เห็นภาพนั้น หลี่ซูเหวินตื่นเต้นสุดขีด

ทันใดนั้น รูม่านตาเขาหดเกร็ง จ้องมองไปที่เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งในกลุ่มผู้มาใหม่ แล้วตะโกนสุดเสียง "เหวินเหวิน!"

...

สิ้นเสียงประกาศหอพัก ทั่วทั้งหอพักราชาวิปลาสก็เหมือนเกิดแผ่นดินไหว เสียงร้องด้วยความตกใจและเสียงตะโกนเรียกชื่อดังก้องจนกระเบื้องแทบหลุดร่อน

ห้อง 200 เฉาหย่าเสวียนและหวังหย่าจือตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

"พ่อกับแม่ฉันคงไม่มาด้วยหรอกใช่มั้ย ฉันต้องไปดู!" เฉาหย่าเสวียนพึมพำอย่างตื่นเต้น เตรียมจะพุ่งตัวออกไป

สวี่หลางคว้าแขนเธอไว้ "ไปด้วยกัน"

เขาและถงฉีดูจะใจเย็นที่สุด

เพราะทั้งคู่มีภูมิหลังครอบครัวคล้ายๆ กัน

"โอเค!" เฉาหย่าเสวียนสูดหายใจลึก หน้าแดงด้วยความตื่นเต้น

จากนั้น ทั้งสี่คนเตรียมตัวกันเล็กน้อย แล้วก็ออกจากห้อง

เนื่องจากพวกเขาออกมาช้า ทางเดินเลยไม่ค่อยเบียดเสียดเท่าไหร่

"พวกเด็กใหม่ดูเหมือนจะยังไม่ได้เข้ากลุ่มแชตนะ ถ้าอยากเป็นผู้เล่น ต้องมีคนรับเข้าห้อง หรือไม่ก็ต้องมีกุญแจห้องเป็นของตัวเอง" สวี่หลางเดินนำหน้า แววตาระแวดระวัง

โถงทางเดินแบบนี้แหละ เหมาะแก่การซุ่มโจมตีที่สุด

"แถมดูเหมือนพวกเขาจะไม่มีถุงยังชีพสำหรับมือใหม่ด้วยนะ" ถงฉีขมวดคิ้ว

สรุปก็คือ พวกเขาเป็น "ตัวถ่วง"...

สวี่หลางก็คิดเรื่องนี้เหมือนกัน กวาดตามองสองสาวที่กำลังตื่นเต้น แล้วประเมินสภาพจิตใจของผู้เล่นโดยรวมในใจ

ต่อให้เป็นตัวถ่วง ก็ไม่มีใครยอมทิ้งญาติพี่น้องของตัวเองหรอก!

เกมเอาชีวิตรอดในหอพักนี่มันโคตรจะอำมหิตเลย!