บทที่ 65 สิบบอสสุดโหด, มอนสเตอร์ร่างมนุษย์ที่แสนตึงมือ!

ทันทีที่หวังหย่าจือเห็นข้อมูลของมอนสเตอร์ทั้งสามตัว เธอก็แชร์ข้อมูลลงในห้องแชตทันที ซึ่งตอนนี้กลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ผู้เล่นทุกคนทำกันจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

หินก้อนเดียวโยนลงน้ำ กลับก่อคลื่นยักษ์โถมซัด

เดิมทีผู้เล่นทุกคนคิดว่าด่านนี้ง่ายกว่ารอบสอง แต่พอเจอข้อมูลที่สวี่หลางกับพวกปล่อยออกมา ถึงกับต้องคิดใหม่

[5 จูเหยียน: เชี่ยเอ๊ย มอนสเตอร์เลเวล 4! ขนาดผู้เล่นรุ่นที่สามระดับท็อปยังฆ่ายากเลยนะนั่น?!]

[44 หวังอ้าว: นี่คือลาสบอสเหรอ? ออร่าน่าเกรงขามชะมัด!]

[49 หลี่ซูเหวิน: ทุกคนระวังตัวด้วย ผมเดาว่ารอบนี้อาจจะมีมอนสเตอร์เลเวล 4 ถึงสิบตัว! ใครมีสกิลโจมตีแรงๆ ก็รีบงัดออกมาใช้ให้หมด ไม่งั้นเรามีสิทธิ์ตายยกตึก!]

...

"พวกนายระวังตัวให้ดี เดี๋ยวมอนสเตอร์เลเวล 4 โผล่มา ให้ระดมยิงใส่ชุดใหญ่เลยนะ!" หอพัก 49 หลี่ซูเหวินเห็นข้อมูลที่หวังหย่าจือแชร์มา สีหน้าเคร่งเครียด หันไปกำชับเพื่อนร่วมทีม

การมีผู้เล่นรุ่นที่สามอยู่ ทำให้บอสเป็นมอนสเตอร์เลเวล 4 ถือเป็นเรื่องปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือรอบนี้อาจมีมอนสเตอร์เลเวล 4 ถึงสิบตัว!

รอบสุดท้ายนี้ น่าจะกวาดล้างผู้เล่นไปได้อีกครึ่งหนึ่ง

แน่นอน เขาไม่ได้พูดเรื่องนี้ในห้องแชต ไม่อยากให้เกิดความตื่นตระหนก

พูดตามตรง ตอนนี้ลำพังตัวเขาเองยังเอาตัวแทบไม่รอด

หอพัก 49 มีป้อมปราการ 4 เครื่อง แต่ที่สร้างความเสียหายให้มอนสเตอร์เลเวล 4 ได้จริงๆ มีแค่เครื่องเลเวล 3 เครื่องเดียว กับเลเวล 2 อีกสองเครื่อง

ถ้าเป็นมอนสเตอร์ไร้สมอง เขาอาศัยประตูเลเวล 3 ที่ความทนทานเต็มเปี่ยม ยืนแลกหมัดฆ่ามันได้สบาย แต่ปัญหาคือ มอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์มักจะฉลาดเป็นกรด มันคงไม่โง่เอาหัวโขกประตูจนตายหรอก

"รับทราบ"

เพื่อนร่วมทีมของหลี่ซูเหวินล้วนเป็นผู้เล่นเก่า จึงพยักหน้ารับคำอย่างพร้อมเพรียง

...

"มอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์ เลเวล 4..." หอพัก 2 เหลยถิงกำหมัดแน่น รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

"หวังว่าบอสประจำชั้นเราจะมาจากฝั่งอื่นนะ" ผู้เช่าคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้ากังวล

"เรื่องเป็นตายของสวี่หลาง เราคงไม่ต้องห่วงแล้วล่ะ" ผู้เช่าอีกคนแสยะยิ้ม "แต่หมอนั่นก็เก่งใช่ย่อย ฆ่าลูกสมุนจนเกลี้ยงแล้วลากบอสออกมาได้เร็วขนาดนี้"

เหลยถิงได้ยินดังนั้น ก็เปิดกระดานคะแนนขึ้นมาดู สีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เขาสังหรณ์ใจว่าสวี่หลางคงไม่ยอมตายง่ายๆ

ผู้เล่นรุ่นที่หนึ่งที่แข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้ มันเหลือเชื่อเกินไป

...

"ชิบหาย พี่หลางงานเข้าแล้ว!" ในอาคารเรียนแห่งหนึ่ง จางต้าไห่รื้อค้นหาเสบียงไปพลาง บ่นพึมพำไปพลาง

ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน จางต้าไห่ไม่อยู่ในห้องพัก แถมยังไม่ถูกมอนสเตอร์ล็อกเป้า นี่เป็นเรื่องแปลกประหลาดมาก

แต่ทุกคนต่างมีความลับของตัวเอง เกมเอาชีวิตรอดในหอพักนี้ซ่อนกลไกลับอะไรไว้อีกบ้าง ใครจะไปรู้

...

"ซู้ด~ มอนสเตอร์เลเวล 4 กูยังไม่เคยฆ่าเลย" หอพัก 179 เจิ้งข่ายสูดหายใจเฮือก

"เจิ้งข่าย ครั้งนี้เราอาจต้องเจอมอนสเตอร์เลเวล 4 มากกว่าหนึ่งตัวนะ..." ผู้เช่าชายอีกคนยิ้มเฝื่อน

เจิ้งข่ายชะงัก พอนึกขึ้นได้ว่าชั้นเก้าไม่มีคน หัวใจก็เย็นวาบ

ผู้เช่าชายพูดต่อ "ฉันแนะนำให้ปิดโหมดโจมตีอัตโนมัติของป้อมปราการซะ อย่าทำตัวบ้าพลังแบบสวี่หลาง ฆ่ามอนสเตอร์เร็วเกินไปเดี๋ยวจะลากบอสชั้นเก้ากับชั้นแปดมารวมกัน"

คำเตือนนี้เหมือนปลุกให้ตื่นจากฝัน

เจิ้งข่ายรีบสั่งปิดโหมดโจมตีอัตโนมัติทันที พร้อมส่งข้อความส่วนตัวบอกคนอื่น พยายามอย่ารีบฆ่ามอนสเตอร์ เดี๋ยวจะดึงดูดบอสออกมา

ผู้เช่าชายเห็นเจิ้งข่ายตัดสินใจเด็ดขาด ก็รู้สึกเบาใจ

ตามลูกพี่แบบนี้ถึงจะมีหวังรอด

อย่างที่เขาว่า ยอมให้เพื่อนตายดีกว่าตัวเราตายเอง

เกมเอาชีวิตรอดในหอพักก็เป็นแบบนี้ คนที่ไว้ใจได้จริงๆ มีแค่คนในห้องเดียวกัน เผลอๆ บางทีแม้แต่คนในห้องเดียวกันก็ไว้ใจไม่ได้!

...

"จบเห่ จบเห่แน่ มอนสเตอร์เลเวล 4 จะยื้อให้ครบสิบสองชั่วโมงได้ไงวะ ได้ยินว่าสเตตัสรวมของมอนสเตอร์เลเวล 4 ปาเข้าไป 40 กว่าแต้มเชียวนะ!" หอพัก 32 เย่ฝานโอดครวญ

เขาอยู่หอพักเลเวล 0 ไม่มีใครมาร่วมทีมด้วย เลยต้องซุ่มฟาร์มของคนเดียวมาตลอด

กว่าจะปั้นประตูเลเวล 2 กับป้อมปราการหนึ่งเครื่องมาได้แทบรากเลือด ดันต้องมาเจอมอนสเตอร์เลเวล 4 บุก ใครมันจะไปทนไหว!

และพวกสายเก็บขยะอย่างเย่ฝานยังมีอีกเพียบ ตอนนี้ใจแป้วกันไปครึ่งหนึ่งแล้ว

...

"สวี่หลาง มอนสเตอร์เลเวล 4!" ถงฉีเริ่มตื่นตระหนก

เพราะก่อนหน้านี้พวกเธอยังไม่เคยเจอมอนสเตอร์เลเวล 3 ด้วยซ้ำ

"ไม่เป็นไร สเปคห้องเราต้านได้สบาย" สวี่หลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เริ่มวางแผน "เก็บศพเกราะทองแดงเลเวล 3 สองตัวนั่นก่อน แล้วค่อยจัดการตัวเลเวล 4 ตามแผน"

เฉาหย่าเสวียนกังวล "ถ้าจุดอ่อนใช้ไม่ได้ผลล่ะ?"

"ก็ไม่เห็นเป็นไร ประตูเหล็กกล้าเขียวแบบใช้แล้วทิ้งของเรา สเตตัสคงไม่ด้อยไปกว่าประตูเลเวล 4 หรอกมั้ง" สวี่หลางยักไหล่ ไม่ยี่หระ

"ก็จริงแฮะ" เฉาหย่าเสวียนคลายกังวล

นอกประตู ซือขุยเริ่มสั่งการให้ศพเกราะทองแดงสองตัวพังประตูแล้ว

เคร้ง~

ฉึก ฉึก~

ลูกดอกสีเงินสองดอกพุ่งเร็วปานสายฟ้าแลบ ชนเข้ากับเกราะทองแดงจนเกิดควันขโมง แต่ก็ถูกเกราะหนาดีดกระเด็นออกไป ไม่สามารถเจาะทะลุได้

ฟิ้ว!

ลูกดอกยักษ์พุ่งแหวกอากาศด้วยแรงมหาศาล กระแทกศพเกราะทองแดงตัวหนึ่งกระเด็นถอยหลัง เกราะหน้าอกบุบยุบลงไป

เจอมอนสเตอร์ทั่วไป หน้าไม้ปีกเหล็กเงินขาวอาจจะดีกว่า แต่ถ้าเจอมอนสเตอร์สายถึกแบบนี้ หน้าไม้ยักษ์ทะลวงทัพกินขาด!

สวี่หลางเห็นฉากนี้ก็นึกขอบคุณตัวเองที่เลือกหน้าไม้ยักษ์ทะลวงทัพมา

มอนสเตอร์เลเวล 3 แบบนี้ ยิงดอกสองดอกไม่ตายก็จริง แต่ถ้าจะบอกว่ามันอึดถึกทนยืนรับตีนได้นาน ก็ดูจะยกย่องมันเกินไปหน่อย

ไม่กี่สิบวินาทีต่อมา ศพเกราะทองแดงสองตัวก็นอนแน่นิ่งอยู่หน้าประตู ความทนทานของประตูเหล็กกล้าเขียวลดลงไปแค่ 12 แต้ม

อีกนิดเดียว สกิล "ไม่ยอมจำนน" ครั้งแรกของประตูเหล็กกล้าเขียวก็จะทำงานแล้ว

ซือขุยจ้องมองประตูห้อง 200 ด้วยสีหน้าอัปลักษณ์ ลังเลว่าจะบุกต่อดีไหม

แต่ในจังหวะที่มันกำลังลังเล ลูกดอกยักษ์ก็พุ่งตูมเข้ามา กระแทกหน้าอกมันจนชาหนึบ

ดอกนี้สวี่หลางยิงเองกับมือ ไม่สนใจระยะยิงอัตโนมัติ ยิงได้ไกลแค่ไหนก็จัดไป!

"โฮก!!!" ซือขุยโกรธจัด ควักกระดิ่งที่เอวออกมาเขย่าอย่างบ้าคลั่ง

เจียงซือเลเวล 2 หกตัวโผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่า กระโดดเข้าใส่ห้อง 200 แต่ยังไม่ทันถึงตัวก็โดนสอยร่วง

หน้าซือขุยดำคล้ำกว่าเดิม รีบเขย่ากระดิ่งเรียกเจียงซือมาอีกหกตัว แล้วพุ่งเข้ามาพร้อมกัน

ตูม!

ซือขุยตะปบกรงเล็บใส่ประตูเหล็กกล้าเขียว เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

[ความทนทาน -3]

ความทนทานของประตูเหล็กกล้าเขียวลดลงต่ำกว่า 40 แต้มในพริบตา ทันใดนั้นแสงสีเขียวก็สว่างวาบ ดูดซับเลือดมอนสเตอร์ที่เปรอะเปื้อนอยู่บนประตู ความทนทานเด้งกลับมาที่ 70 แต้มทันที!

ซือขุยยิ่งเดือดดาล สั่งให้เจียงซือโจมตีป้อมปราการ ส่วนตัวเองระดมทุบประตูเหล็กกล้าเขียวอย่างบ้าคลั่ง แม้นิ้วมือจะถูกผลลัพธ์ของประตูเผาจนไหม้เกรียม!

แม้ซือขุยจะไม่สามารถลดความทนทานได้ทีละ 3 แต้มทุกครั้ง แต่ความทนทานของประตูเหล็กกล้าเขียวก็ลดลงอย่างรวดเร็ว