บทที่ 39 เช็กของรางวัล, ผู้เล่นเก่าโคตรจน

สวี่หลางเปิดข้อความส่วนตัว พบว่าเมื่อห้าหกนาทีก่อน เย่ฝานส่งข้อความมาหาเขาจริงๆ

เขาตอบกลับไปว่าขอบคุณ แล้วเปิดหน้าต่างแชตกับอู๋ฮุ่ยฮุ่ย

[200 สวี่หลาง: กุญแจห้องหลิวเฉวียน เธอจะเอาไหม]

[186 อู๋ฮุ่ยฮุ่ย: เท่าไหร่]

[200 สวี่หลาง: เสนอราคามาเลย]

[186 อู๋ฮุ่ยฮุ่ย: ฉันรู้สึกว่าฉันสู้ราคาไม่ไหว งั้นนายลองไปขายให้หวังอ้าวดีไหม ให้คนในมหาลัยเราแข็งแกร่งขึ้นหน่อยก็ดี จะได้ไม่โดนรังแก]

สวี่หลางขมวดคิ้ว

ดูเหมือนว่าเพราะหอพัก 57 อยู่ชั้นสาม อู๋ฮุ่ยฮุ่ยเลยไม่อยากได้ เพราะประตูห้อง ป้อมปราการ อะไรพวกนี้ย้ายขึ้นมาชั้นสิบไม่ได้ ถ้าทุบทิ้งก็น่าเสียดาย

ส่วนเรื่องขายให้หวังอ้าว...

พูดตามตรง ถ้ามีโอกาส สวี่หลางก็อยากจะเก็บหวังอ้าวให้พ้นทาง

ไม่เกี่ยวกับเรื่องใจกว้างไม่ใจกว้าง แต่มันเกี่ยวกับทฤษฎีการแก้แค้นที่เขาเคยพูดถึง

ทันใดนั้น รูปโปรไฟล์ของหวังอ้าวก็กะพริบ ส่งข้อความส่วนตัวมาหา

สวี่หลางกดเปิดดู

[44 หวังอ้าว: พี่หลาง ขายกุญแจห้อง 57 ไหม?]

สวี่หลางหัวเราะหึๆ

ไอ้หวังอ้าวนี่มันหน้าหนาใช้ได้เลยแฮะ

ช่างเถอะ ฆ่าผู้เล่นเก่าไปคนหนึ่งแล้ว เชือดไก่ให้ลิงดูไปแล้ว ไม่ต้องรีบฆ่าหวังอ้าวตอนนี้ก็ได้

อีกอย่างหวังอ้าวอยู่ชั้นสาม คงไม่ขึ้นมาง่ายๆ

[200 สวี่หลาง: บอกราคาที่นายสู้ไหวมา]

[44 หวังอ้าว: ห้าพันเหรียญทองแดง ถ้าให้เวลาอีกสองวัน ฉันหาได้มากกว่านี้ แต่กลัวว่าถึงตอนนั้นผู้เล่นเก่าคนอื่นจะมา แล้วพังประตูเข้าไปก่อน]

[200 สวี่หลาง: แปดพัน]

[44 หวังอ้าว: นี่ฉันให้ราคาสูงสุดเท่าที่มีแล้วนะ!]

...

หอพัก 44 หวังอ้าวหน้าดำคล้ำ

เมื่อกี้รีบร้อนไปหน่อย ดันบอกราคาสูงสุดที่มีไปจริงๆ

พวกเขาเป็นมือใหม่ ไม่มีการวางแผนละเอียดรอบคอบ วันแรกที่เข้าซูเปอร์มาร์เก็ตก็ใช้เงินเกือบเกลี้ยง

ที่มีห้าพันนี่ ก็เพราะไปกวาดล้างตึกและดักปล้นคนอื่นมาได้

[200 สวี่หลาง: งั้นแลกของแล้วกัน เอาของมีค่าทั้งหมดที่นายจะแลกมาวาง ฉันจะดูว่าพอไหม]

หวังอ้าวกัดฟันกรอด ตะโกนสั่งลูกน้องให้ขนของมา พลางเปิดหน้าต่างแลกเปลี่ยนกับสวี่หลาง

มองดูกุญแจห้อง 57 ในช่องแลกเปลี่ยนของอีกฝ่าย ตาเขาก็แดงก่ำด้วยความอยากได้

นี่มันหอพักของผู้เล่นเก่าเชียวนะ!

เขาไปดูห้อง 57 มาแล้ว เพราะหลิวเฉวียนตาย ข้อมูลห้องเลยเปิดเผย

ประตูเป็นประตูเหล็กกล้าเลเวล 2 ส่วนป้อมปราการเป็นปืนฉีดน้ำแรงดันสูงเลเวล 1 สองเครื่อง

แค่ของหน้าบ้าน มูลค่าก็ปาเข้าไปหกพันแล้ว!

"รีบเอาของมาเร็วๆ!" หวังอ้าวเร่งลูกน้อง

ไม่นาน ของกองหนึ่งก็ถูกวางลงในช่องแลกเปลี่ยน

อีกด้านหนึ่ง สวี่หลางเห็นว่าพอสมน้ำสมเนื้อ ก็กดตกลงแลกเปลี่ยน

หวังอ้าวรีบกดตกลงทันที กุญแจดอกหนึ่งมาอยู่ในมือเขา

"ฮ่าฮ่า!" เขาหัวเราะลั่น สักพักพอมองเห็นห้องที่ว่างเปล่าของตัวเอง ก็สบถลั่น "แม่มเอ๊ย ตอนนี้ของกินยังขาดแคลนเลย!"

เขาสูบลมหายใจลึกระงับความโกรธ แล้วรีบพาลูกน้องสองคนไปเปิดกล่องสมบัติที่ห้อง 57

หอพัก 57 นี้สำคัญกับเขามาก

ไม่งั้นลูกน้องไม่มีแม้แต่หอพักเลเวล 1 ให้อยู่ เขาจะเสียหน้าแย่

...

ในห้องสวี่หลาง จู่ๆ ก็มีกองเสบียงโผล่มากลางห้อง ทำเอาสามสาวตาเป็นประกาย

"ของพวกนี้แลกมาจากกุญแจห้องหลิวเฉวียน พวกเธอช่วยกันจัดของหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะเช็กมูลค่าของชิ้นอื่นของมันก่อน" สวี่หลางยิ้มบอกสามสาว

"รับทราบ!" ถงฉีถลกแขนเสื้อ

ถงฉีมีแววเป็นพวกบ้าสมบัติ เรื่องจัดของนี่ยกให้เธอเลย ขยันที่สุด

เฉาหย่าเสวียนและหวังหย่าจือก็เข้าไปช่วย ส่วนสวี่หลางรีบตรวจสอบทรัพย์สินของหลิวเฉวียน

มีกระบี่ยาวเลเวล 3 หนึ่งเล่ม, ดาวกระจายเลเวล 2 สามอัน, ยันต์ไล่ผีเลเวล 2 สองแผ่น, และแผนที่ขาดๆ เปื้อนเลือดที่ยังไม่รู้ว่าใช้ทำอะไรอีกหนึ่งแผ่น

นอกจากนี้ ก็มีเหรียญทองแดงไม่กี่ร้อยเหรียญ

ดูเหมือนพวกผู้เล่นเก่าจะไม่มีนิสัยชอบเก็บออม

สวี่หลางผิดหวังอย่างแรง รู้สึกว่าหลิวเฉวียนโคตรจน

ถ้าหลิวเฉวียนรู้เข้า คงโกรธจนลุกขึ้นมาจากหลุมแน่

ถึงเขาจะไม่ใช่ผู้เล่นระดับท็อป แต่ก็ไม่น่าจะโดนมือใหม่ด่าว่าจนมั้ง!

ความจริงคือสวี่หลางรวยเกินไปต่างหาก เลยมองว่าหลิวเฉวียนจน

นอกจากสองวันแรก สองวันหลังมานี้สวี่หลางใช้ชีวิตอย่างเศรษฐี นอนกินหม้อไฟร้อนๆ กับสาวสวยสองคนสบายใจเฉิบ ในขณะที่คนอื่นยังต้องดิ้นรนแทบตาย

"ของพวกนี้รวมมูลค่าแล้วไม่เกินหกพัน แถมกระบี่ยาวเนี่ย ถ้าไม่มีสกิลที่เกี่ยวข้อง ใช้มีดพร้ายังจะคล่องมือกว่าเลย สงสัยจะขายยาก" สวี่หลางลูบคางคำนวณ

คิดไปคิดมา เขาตัดสินใจไม่ขายอาวุธชิ้นนี้ เก็บไว้ให้สามสาวใช้ดีกว่า

เขายังไม่ลืมอีกเรื่องหนึ่ง

นั่นคือถ้าคนในหอพักเขาติดสิบอันดับแรกทุกคน จะได้อัปเกรดหอพักหลายรอบไหม!

เขาจึงส่งข้อความไปถามสวีหรูเยียน

[180 สวีหรูเยียน: ผู้เล่นสายเต่าหดหัวอย่างนายก็มีความฝันแบบนี้ด้วยเหรอ?]

สวี่หลาง "..."

ความสามารถในการหาข่าวของยัยนี่แม่นยำจนน่ากลัวจริงๆ แป๊บเดียวรู้ไส้รู้พุงเขาหมดแล้ว

สวีหรูเยียนแซะพอหอมปากหอมคอ แล้วก็บอกข้อมูลเท่าที่รู้

[180 สวีหรูเยียน: ไม่เพิ่มจำนวนครั้งในการอัปเกรดห้อง แต่รางวัลของคนอื่นจะปรับให้เท่ากับคนที่ได้คะแนนสูงสุด]

[200 สวี่หลาง: ขอบใจ แล้วทำไมหลิวเฉวียนถึงอยากได้วิญญาณพิทักษ์นัก?]

[180 สวีหรูเยียน: เพราะวิญญาณพิทักษ์ในหอพักไม่มีจำกัดจำนวน แถมยังมีความสามารถหลากหลายและหายากสุดๆ อย่าว่าแต่เขาเลย ฉันเห็นยังน้ำลายไหล ถ้าไม่ใช่เพราะวิญญาณพิทักษ์จะยอมรับเจ้าของห้องแค่คนเดียว ฉันคงมาปล้นนายไปแล้ว]

สวี่หลางสงสัย

[200 สวี่หลาง: แล้วทำไมหลิวเฉวียนยังจะปล้นฉันอีก]

คำตอบของสวีหรูเยียนสั้นและได้ใจความ

[180 สวีหรูเยียน: ไอ้โง่นั่นคงไม่รู้กฎละเอียดของวิญญาณพิทักษ์ แค่เคยได้ยินว่ามีของแบบนี้อยู่!]

[200 สวี่หลาง: ขอบคุณ]

บทสนทนาจบลงเท่านี้

สวี่หลางตัดสินใจได้แล้ว

"หย่าจือ มานี่หน่อย" เขากวักมือเรียกหวังหย่าจือ

"มีอะไรเหรอคะ?" หวังหย่าจือจัดกระโปรงยาวสีขาวให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้ามา

เฉาหย่าเสวียนและถงฉีก็หันมามอง

สวี่หลางยื่นกระบี่ยาวให้หวังหย่าจือ "นี่ของขวัญสำหรับเธอ"

หวังหย่าจือชะงัก รับกระบี่มาดู พบว่าเป็นไอเท็มเลเวล 3 ก็รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่ๆๆ มันแพงเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ!"

ขนาดอู๋ฮุ่ยฮุ่ยเพิ่งจะซื้ออาวุธเลเวล 3 ได้ชิ้นเดียว เธอที่ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จะรับของดีขนาดนี้ได้ยังไง!

"หือ?" สวี่หลางเลิกคิ้ว

"พี่หย่าจือ รับไว้เถอะค่ะ" ถงฉียิ้ม "สวี่หลางก็เคยให้อาวุธพวกเราเหมือนกัน"

"แต่นี่มันอาวุธเลเวล 3 นะ!" มือเรียวขาวของหวังหย่าจือกำด้ามกระบี่แน่น รู้สึกกดดัน

เฉาหย่าเสวียนเริ่มน้อยใจนิดๆ

ทันใดนั้น สวี่หลางก็ส่งข้อความส่วนตัวหาเธอ

[200 สวี่หลาง: ไว้มีอาวุธใหม่ๆ จะเปลี่ยนให้เธอบ้าง]

ข้อความนี้ส่งให้ถงฉีด้วยเช่นกัน

สนิทกันก็ส่วนหนึ่ง แต่เรื่องความเท่าเทียมก็ต้องคำนึงถึงด้วย

ส่งข้อความหาสองสาวเสร็จ สวี่หลางก็หันมาพูดกับหวังหย่าจือ "รับกระบี่นี้ไปแล้ว ต้องเตรียมตัวสู้ด้วยนะ ถ้าเธอคิดจะอยู่เฉยๆ ในบ้าน งั้นก็ช่างเถอะ"

"ได้ค่ะ!" หวังหย่าจือได้ยินดังนั้น ความกล้าก็ผุดขึ้นมาในใจ ตอบรับทันที

เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วง กินนอนไปวันๆ โดยไม่ทำประโยชน์

ถ้าวันหนึ่งประตูหอพักถูกตีแตกจริงๆ เธอก็อยากจะช่วยสู้บ้าง

"ลองรำดูหน่อยสิ" สวี่หลางยิ้ม

เฉาหย่าเสวียนและถงฉีเลิกจัดของ วิ่งมาดูหวังหย่าจือรำกระบี่

เงากระบี่วาดผ่านอากาศเป็นประกายคมกริบ แค่แตะโดนไม้ธรรมดาก็แตกเป็นเสี่ยงๆ