บทที่ 23 จบเกม, หอพัก "ราชาวิปลาส"

ปัง—

โจวเทายังไม่ทันถึงตัว สวี่หลางก็เหนี่ยวไกแล้ว

เฉียบขาด หมดจด ไร้ซึ่งความลังเล

ตอนฝันร้ายเวลาถูกนักฆ่าพวกนั้นไล่ล่า เขาชอบหาจังหวะสวนกลับตอนพวกมันกำลังลำพองใจ เขาไม่อยากให้ตัวเองต้องมาเจอจุดจบแบบนั้นบ้าง

ควรฆ่าก็ต้องฆ่า ต่อให้มีความแค้นเคืองหลงเหลือ ก็แค่ไปปั๊มเหรียญฝันร้ายกับพวกเฉาหย่าเสวียนเดี๋ยวเดียวก็หาย!

จากข้อมูลที่มีอยู่ตอนนี้ ซอมบี้ถูกกำจัดหมดแล้ว

สวี่หลางยังไม่มีภารกิจเร่งด่วนอื่น จึงนั่งยองๆ พร้อมกับเงยหน้ามองรอบตัว สังเกตการณ์ไปพลางเก็บของจากศพไปพลาง

เวลาแบบนี้ถ้ามีพวกถงฉีอยู่ด้วยก็คงดี จะได้ช่วยคุ้มกัน เผื่อมีปืนกระบอกที่สอง

สวี่หลางบ่นในใจ แล้วก็ชะงัก

แบบนั้นมันเท่ากับใช้พวกถงฉีเป็นโล่มนุษย์ไม่ใช่หรือไง?

ซี้ด~ ดูเหมือนตัวเองจะหน้าด้านไปหน่อยแฮะ

ช่องเก็บของในกระเป๋าเต็มแล้ว สวี่หลางเก็บไอเท็มที่ดรอปจากโจวเทา แล้วค้นตัวหาของอื่นต่อ

จะว่าไป ผู้เล่นบางทีก็เหมือนมอนสเตอร์เหมือนกัน

พอฆ่าได้ ของในกระเป๋าก็จะดรอปออกมาทั้งหมด แถมคนฆ่ายังมีเวลาเก็บก่อน 30 วินาที

ทันใดนั้น สวี่หลางชะงัก หันขวับไปทางซ้ายพร้อมยกปืนขึ้นเล็ง

"อย่ายิง นี่ฉันเอง หวงฮ่าว!" เงาร่างหนึ่งรีบเดินออกมาจากที่ซ่อน ยกมือขึ้นทั้งสองข้าง

"นายเองเหรอ นึกว่าซอมบี้ซะอีก" สวี่หลางยิ้ม

หวงฮ่าวเดินเข้ามาใกล้จนเห็นหน้าชัดเจน เขากลืนน้ำลายแล้วพูดกับสวี่หลาง "สวี่หลาง เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงปืน นายฆ่าโจวเทาแล้วเหรอ?"

สวี่หลางปรายตามองรูเลือดบนหัวโจวเทา ยิ้มตอบ "ใช่ มันจะลอบกัดฉัน เลยโดนสวนกลับ"

"ฆ่าได้ดี ฉันดูออกตั้งนานแล้วว่ามันไม่ใช่คนดี!" หวงฮ่าวหัวเราะแหะๆ "ฉันเป็นรูมเมตโจวเทา พี่หลางขอกุญแจห้อง 24 ให้ฉันได้ไหม?"

"ไม่ได้" สวี่หลางส่ายหน้า เตรียมจะค้นศพโจวเทาต่อ

แต่ทว่า จังหวะที่เขาก้มตัว ปืนพกกลับร่วงลงพื้น!

รอยยิ้มประจบสอพลอบนหน้าหวงฮ่าวเลือนหายไปทันที พุ่งตัวเข้าประชิดสวี่หลางในระยะสองเมตรอย่างรวดเร็ว

พลั่ก!

สวี่หลางบิดตัว ไม้เบสบอลโผล่มาในมือฟาดเข้าแสกหน้าหวงฮ่าวเต็มแรง

หวงฮ่าวล้มลงอย่างง่ายดาย กะโหลกยุบลงไป

"ใครเตะประตูห้องฉัน ต้องตายทุกคน"

ประหยัดกระสุนไปหนึ่งนัด สวี่หลางรู้สึกดีใจมาก

เขาเก็บของต่อ

ของดีในตัวโจวเทามีไม่เยอะ แค่อาหารกระป๋องไม่กี่กระป๋องกับไม้ฮอกกี้หนึ่งอัน

หวงฮ่าวยิ่งจนกรอบ ของสามอย่างในกระเป๋ามีแต่ของกิน ทั้งตัวมีแค่มีดสั้นเล่มเดียว

สวี่หลางเสียบไม้ฮอกกี้ไว้ด้านหลัง ขยับหมวกแก๊ปให้เข้าที่ แล้วมุ่งหน้าไปโรงยิมต่อ

ไม่มีใครบอกนี่ว่าตอนกลางคืนจุดทรัพยากรจะไม่รีเฟรชของ!

แค่เมื่อก่อนไม่มีใครกล้าออกมาตอนกลางคืนต่างหาก

สวี่หลางเข้าไปในโรงยิม ค้นหาอยู่พักหนึ่งก็เจอของจริงๆ

[ดอกจิก 3]

[ประเภท: ไพ่]

[เลเวล: ไม่ทราบ]

[คำอธิบาย: ย่อยสลายไม่ได้... เก็บไว้ทำอะไรก็ไม่รู้]

สวี่หลางเก็บไพ่ใส่กระเป๋าเสื้อด้านใน

คนเล่นเกมย่อมรู้ดี ของที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแบบนี้มักมีค่าแก่การสะสม แถมไม่มีเงื่อนไขอัปเกรด เหมือนเขียนคำว่า "มีเงื่อนงำ" แปะไว้บนหน้าผากชัดๆ

หลังจากค้นโรงยิมเสร็จ สวี่หลางก็มุ่งหน้าไปห้องพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

ระหว่างทางเขาเปิดปิดห้องแชตบ่อยครั้งเพื่อเช็กความเคลื่อนไหวของผู้เล่นคนอื่น

ข่าวการตายของซอมบี้ร่างยักษ์แพร่สะพัดไปแล้ว และจากลีดเดอร์บอร์ด ทุกคนรู้ว่าสวี่หลางเป็นคนฆ่า

ตอนนี้ในห้องแชตมีแต่คนแท็กเรียกชื่อสวี่หลางเต็มไปหมด

สวี่หลางไม่สนใจ ถือปืนวิ่งด้วยความเร็วคงที่

พวกผู้เล่นยังตั้งตัวไม่ติด ทรัพยากรเกลื่อนกลาดขนาดนี้ ไม่เก็บก็โง่แล้ว

ไม่นานสวี่หลางก็มาถึงห้องพยาบาล และได้เจอกับ "คนดัง" คนหนึ่ง

จางต้าไห่เห็นสวี่หลางก็กลืนน้ำลาย เอื้อมมือไปซ่อนกระเป๋าพยาบาลไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ

สวี่หลางเห็นจางต้าไห่อยู่ แววตาวูบไหว แล้วรีบมุ่งหน้าไปจุดทรัพยากรต่อไปทันที

จางต้าไห่ถอนหายใจโล่งอก รีบออกจากห้องพยาบาลเช่นกัน

อีกไม่นานที่นี่คงกลายเป็นสมรภูมิ

จากนั้น สวี่หลางไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์และโรงอาหาร เจอไอเท็มเลเวล 2 มาอย่างละชิ้น

[สเต๊กเนื้อสันนอกสำเร็จรูป]

[ประเภท: อาหาร]

[เลเวล: 2]

[ความอิ่ม: 100]

[เอฟเฟกต์: ฟื้นฟูพลังกายอย่างรวดเร็ว]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 40 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: ฉันคือสเต๊กแสนอร่อย]

...

[ดาบสงครามโลหะผสม]

[ประเภท: อาวุธเย็น]

[เลเวล: 2]

[พลังทำลาย: 30]

[ความทนทาน: 25/25]

[ย่อยสลายได้รับ: โลหะผสม x10]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 150 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: ถึงจะไม่มีเอฟเฟกต์พิเศษอะไร แต่ดูค่าความทนทานของฉันก็น่าจะรู้แล้วนะว่าฉันอึดแค่ไหน]

ไม้เบสบอลมีความทนทานแค่ 14 ดาบสงครามโลหะผสมมีถึง 25 ถือว่าอึดจริง

ตอนเดินผ่านหน้าห้องเก็บอุปกรณ์ สวี่หลางเห็นซอมบี้ขาขาดตัวหนึ่งยังไม่ตาย เลยชักดาบสงครามออกมาวางทาบคอแล้วกดลงไป

หัวซอมบี้หลุดกระเด็นทันที!

"คมกริบ!" สวี่หลางพยักหน้าอย่างพอใจ

ทันใดนั้น เสียงประกาศหอพักก็ดังขึ้น

[ประกาศหอพัก: มอนสเตอร์ทั้งหมดถูกกำจัด เกมรอบนี้จบลงก่อนกำหนด!]

[ยินดีด้วยที่ทุกคนรอดพ้นจากเกมเอาชีวิตรอดในหอพักระยะที่หนึ่ง!]

[เกมรอบที่สองจะเริ่มในอีก 7 วัน 14 ชั่วโมง!]

[อีกสามนาที รางวัลลีดเดอร์บอร์ดคะแนนจะเริ่มแจกจ่ายตามลำดับ!]

[ลีดเดอร์บอร์ดคะแนน—]

[สวี่หลาง: 201]

[จางต้าไห่: 100]

[หวังอ้าว: 98]

[...]

[หอพักอาคารนี้เป็นอาคารดั้งเดิม โชคดีที่ได้เหล่าผู้กล้าต่อสู้อย่างห้าวหาญจนเปิดผนึกสำเร็จ อาคารหอพักได้รับฉายา—ราชาวิปลาส!]

[ทุกคนคือผู้เล่น "ราชาวิปลาสรอบ 1"!]

[เพื่อเฉลิมฉลองการเปิดผนึกหอพัก เมื่อแสงแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องเข้ามา จะมีการดรอปกล่องของขวัญซูเปอร์บิ๊กแพ็กที่หน้าหอพัก โปรดติดตาม!]

[ร้านค้าและโหมดสำรวจหมอกโลหิตจะเปิดให้บริการในตอนนั้น โปรดติดตาม!]

เสียงประกาศหอพักแฝงความฮึกเหิม ราวกับว่าการเปิดผนึกเป็นเรื่องยิ่งใหญ่มาก

สวี่หลางสนใจคำว่าเปิดผนึกนี้มาก แต่ตอนนี้ต้องรีบกลับหอพักก่อน

ในตัวมีของเพียบ เดี๋ยวพอกลับไปก็จะได้รางวัลที่หนึ่งอีก อารมณ์เหมือนถือไพ่ "ธัญพืชอุดมสมบูรณ์" ไว้สิบใบ ถ้าไม่ได้จั่วไพ่คงอึดอัดแย่