บทที่ 21 โคลต์·ไวเปอร์, สังหารปีศาจแมว!

การสังหารหมู่ย้อมสีเลือดยังคงดำเนินต่อไป!

บรรยากาศสยองขวัญแผ่ซ่านไปทั่วหอพัก อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายความโกลาหล ความโหดร้าย และความน่าสะพรึงกลัว

กลิ่นอายเหล่านี้ราวกับหนอนบ่อนไส้ที่ชอนไชเข้าสู่ไขสันหลังของผู้เล่นทุกคน

ผู้เล่นบางคนค้นพบว่า การหนีดีกว่าซ่อนตัวอยู่ในหอพัก ต่อให้ซอมบี้ร่างยักษ์จะเก่งแค่ไหน มันก็มีแค่ตัวเดียว ตราบใดที่มันเหาะเหินเดินอากาศไม่ได้ พวกเขาก็ยังมีทางรอด!

ภายในหอพัก สวี่หลางเห็นอัตราการตายของผู้เล่นชะลอตัวลง เมื่อประกอบกับข้อมูลในห้องแชต ก็พอจะเดาสถานการณ์ออก

นั่นทำให้เขาโล่งใจขึ้นเปราะหนึ่ง

"สำหรับผู้เล่น ศัตรูคือมอนสเตอร์ที่เป็นภัยคุกคามต่อตัวเอง แต่สำหรับมอนสเตอร์ ศัตรูคือหอพักทั้งตึก!"

"ความแข็งแกร่งของผู้เล่นทุกคน แท้จริงแล้วก็คือความแข็งแกร่งของปัจเจก... เกมนี้ก็ยังมีความเป็นทีมเวิร์กอยู่บ้าง"

"ถ้าทุกคนร่วมมือกันตั้งแต่แรก... ช่างเถอะ ถ้าร่วมมือกันไปชั้นล่างตั้งแต่แรก คงตายกันหมด ยกทีมแน่นอน"

"เอาตัวเองให้รอดก่อนดีกว่า ถ้ามีกำลังเหลือค่อยช่วยคนอื่น"

สวี่หลางพึมพำในใจ

คนอื่นกำลังหนีตาย แต่สวี่หลางกลับกำลังวิเคราะห์แก่นแท้และธรรมชาติของเกม

นี่คือ "ตรรกะพื้นฐาน" ที่พวกกูรูชอบพูดถึง บางครั้งก็มีประโยชน์ แต่บางครั้งก็ไร้ค่า

ท้ายที่สุดแล้ว ทุกอย่างวัดกันที่ความแข็งแกร่ง

ถ้าสวี่หลางต่อยตึกถล่มได้ด้วยหมัดเดียว ก็ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องพวกนี้แล้ว

แน่นอนว่านั่นเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน ไม่เอามาคิดให้ปวดหัว

"สวี่หลาง ดูเหมือนจะปลอดภัยแล้วนะ" เฉาหย่าเสวียนยิ้มอย่างดีใจ

"อื้อ" สวี่หลางพยักหน้า

"ไม่สิ พี่หลาง รีบดูห้องแชตเร็ว!" ถงฉีร้องเสียงหลง

[112 อู๋เล่ยถิง: ช่วยด้วย พี่น้อง ฉันเจอซอมบี้พิเศษอีกแบบแล้ว!]

เห็นข้อความนี้ สวี่หลางใจกระตุกวูบ เผลอหมุนปืนในมือเล่นโดยไม่รู้ตัว

[147 หวังหย่าจือ: รีบบอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น!]

[33 จางต้าไห่: รอเสพข่าวจ้า ยังไงฉันก็ไม่กลับหอพักแล้ว จะตายก็ตายไปเถอะ]

[112 อู๋เล่ยถิง: ซอมบี้ตัวนั้นล่องหนได้ แถมยังมีกรงเล็บแหลมคม โผล่มาทีเดียวก็ฆ่าโจวเหล่ยเหล่ยตายเลย ตอนนี้ฉันอยู่ชั้นแปด ใครก็ได้เปิดประตูช่วยฉันที! (รูปภาพ)]

สวี่หลางกดดูรูปภาพ เห็นเป็นมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีลักษณะของสัตว์ตระกูลแมวปะปนอยู่ ราวกับปีศาจแมว

ในภาพ มันกำลังก้มหน้ากัดกินหัวใจของนักศึกษาชายคนหนึ่ง

ล่องหน, กรงเล็บ... สวี่หลางพอจะเดาทางได้แล้ว

พูดตามตรง มอนสเตอร์แบบนี้รับมือยากเอาเรื่อง ถ้าสามารถรุมกินโต๊ะได้ ดูจากรูปร่างผอมบางของมันคงทนได้ไม่กี่หมัด แต่ตอนนี้จะให้รวมกลุ่มกันสู้ คงเป็นแค่ฝันกลางวัน

ในห้องแชต ข้อมูลไหลมาไม่หยุด

ผู้พักอาศัยชั้นสูงส่วนหนึ่งบอกให้ผู้เล่นอย่าวิ่งขึ้นมา ให้หนีไปทางอื่นถึงจะมีทางรอด

อีกส่วนหนึ่งที่หนีออกมาจากห้องพักก็ร้องขอที่หลบภัยอย่างบ้าคลั่ง ขอแค่ได้เป็นผู้เช่าของคนชั้นสูง ยินดีร่วมมือทุกอย่าง

"พี่หลาง พวกเราจะทำยังไงดี อัตราการตายของผู้เล่นดูเหมือนจะเร็วขึ้นอีกแล้ว" เฉาหย่าเสวียนร้อนรน

เวลานี้ทุกคนชินกับการเรียกเพื่อนร่วมชั้นว่าผู้เล่นไปแล้ว เฉาหย่าเสวียนก็ไม่เว้น

"พวกเธอกินหม้อไฟให้หมดก่อนเถอะ นั่นต่างหากเรื่องสำคัญ" สวี่หลางชี้ไปที่หม้อไฟอุ่นร้อนเองได้

เฉาหย่าเสวียนหน้าดำคร่ำเครียด เวลาแบบนี้ใครจะมีอารมณ์กินข้าวลง

ถงฉีกะพริบตาปริบๆ รุ่นพี่เฉาคนนี้ไม่ใช่เทพธิดาประจำมหาลัยหรอกเหรอ เมื่อก่อนได้ยินว่าหยิ่งจะตาย ทำไมตอนนี้กลายเป็นนกน้อยในกรงทองไปได้ เอะอะอะไรก็ถามสวี่หลาง

คงเพราะกลัวตายล่ะมั้ง...

ถงฉีได้แต่เดาไปแบบนั้น

ความตาย ถงฉีก็กลัว

แต่พอได้กินอิ่ม เธอกลับรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าต่อให้ตายตอนนี้ก็ไม่เสียดายอย่างที่เคยพูดไว้จริงๆ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่นาที ก็มีคนวิ่งขึ้นมาถึงชั้นสิบ

และได้เห็นประตูหอพักหมายเลข 200 อันโดดเด่นสะดุดตา

"เชี่ย สวี่หลาง นายทำอะไรเนี่ย?! ประตูนั่นมันอะไร?" คนข้างนอกร้องอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบเอามือปิดปาก พูดเสียงกระซิบอย่างร้อนรน "สวี่หลาง รีบเปิดประตู ให้ฉันเข้าไปหน่อย ไอ้ตัวล่องหนนั่นกำลังมาแล้ว!"

สวี่หลางมองผ่านตาแมว สีหน้าเรียบเฉย

คนนอกไม่มีสถานะเจ้านาย-ลูกน้องกับเจ้าของห้อง ดังนั้นจึงสามารถทำร้ายเจ้าของห้องภายในห้องได้

แค่ข้อนี้ข้อเดียว สวี่หลางก็ไม่มีทางเปิดรับคนแปลกหน้า

"สวี่หลาง ได้ยินไหม?"

คนข้างนอกเรียกอีกครั้ง แล้วรีบติดต่อสวี่หลางผ่านห้องแชต

[200 สวี่หลาง: ไปซะ ฉันไม่รับคนนอก]

สวี่หลางไม่อยากเสียเวลา ปฏิเสธไปตรงๆ

[15 สือเปิ้น: นายล้อเล่นกับฉันเหรอ? นายมีสิทธิ์อะไรไม่ให้ฉันเข้า หอพักนี้เป็นของนายหรือไง?]

สวี่หลางอึ้ง

ไม่ใช่ของฉัน แล้วเป็นของแกหรือไง?

"สวี่หลาง เปิดประตูเร็ว!" สือเปิ้นทุบประตูอย่างแรง ใจร้อนรุ่มดั่งไฟเผา

สัมผัสโลหะที่ทั้งลื่นและหนาบนฝ่ามือ ทำให้เขาอิจฉาตาร้อนสุดขีด ถ้าเขามีประตูแบบนี้ คงไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนออกมา

"หอพักนี้เป็นของมหาวิทยาลัย นายรู้ไหม?!"

"นายเห็นแก่ตัวแบบนี้ ต่อไปจะไม่มีใครช่วยนายนะ!"

"พี่หลาง ให้ฉันเข้าไปเถอะ ฉันขออยู่แค่ชั่วโมงเดียวแล้วจะไป!"

สวี่หลางส่ายหน้า เลิกสนใจแล้ว

อยากเคาะก็เคาะไป ยังไงก็ไม่ได้เสียเวลาหนีตายของเขา

"พ่อมึงตาย!" สือเปิ้นโกรธจัด เหวี่ยงหมัดสุดแรงใส่ประตูเหล็กกล้า

บนประตูเหล็กกล้ามีแสงวาบขึ้น แกรก... เสียงกระดูกแตกที่ชวนให้เสียวฟันดังขึ้น

สวี่หลางยิงฟันยิ้มแหยๆ พร้อมกับนึกขอบคุณพี่ชายท่านนี้ในใจ

ขอบใจที่ช่วยทดสอบประตูนะ ไม่งั้นฉันคงไม่รู้ว่าประตูเหล็กกล้าแข็งแกร่งขนาดนี้!

บางทีเขาอาจประเมินพลังป้องกันของประตูเหล็กกล้าต่ำไป ต่อให้ซอมบี้สองตัวบุกพร้อมกัน ก็อาจทำอะไรค่าความทนทานไม่ได้

สือเปิ้นเจ็บจนสูดปาก ร้องขอความเมตตา

"ขอร้องล่ะ เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันเถอะ!"

"ฉันยังมีแบบแปลนประตูเหล็กเก็บไว้อีกใบ แล้วก็มีเหล็กอีกหน่อย นายอยากได้เหรียญทองแดงไม่ใช่เหรอ? เหรียญทองแดงในตัวฉันให้นายหมดเลยก็ได้!"

"ขอแค่นายให้ฉันเข้าไป ฉันยอมทุกอย่าง!"

สวี่หลางสีหน้าไร้อารมณ์ เงียบกริบ

ถงฉีกับเฉาหย่าเสวียนก็เงียบเช่นกัน เวลาแบบนี้ ทั้งสองคนไม่พูดจาโลกสวยแบบพวกแม่พระออกมา

เพราะนี่มันวันที่ห้าของเกมแล้ว คนที่มองสถานการณ์ไม่ออก ตายไปหมดแล้ว

สือเปิ้นเห็นว่าการขอร้องไร้ผล ก็ไม่มีแรงด่าต่อ หันหลังเตรียมจะจากไป

ทันใดนั้น เงากรงเล็บวูบผ่านความว่างเปล่า!

เพราะสือเปิ้นกอดแขนตัวเองและหดคออยู่ การโจมตีนี้จึงแค่เฉือนเนื้อบนหน้าเขาหลุดไป ไม่ถึงตายคาที่

เขากรัดร้องลั่น หันหลังวิ่งหนี

เงาสีเทากระโจนใส่สือเปิ้นจนล้มลง แล้วตะกุยหน้าอกเขาอย่างบ้าคลั่ง

มันคือมอนสเตอร์รูปร่างกึ่งคนกึ่งแมวที่อยู่ในรูปของอู๋เล่ยถิงนั่นเอง!

[ปีศาจแมว]

[เลเวล: 3]

[สกิล: พรางตัว, กรงเล็บ]

[คำอธิบาย: เอาหัวใจมาให้ฉัน ขอแบบที่ไม่เต้นแล้วนะ!]

สวี่หลางเห็นซอมบี้หันก้นให้ตัวเอง ก็ร้องในใจว่าโอกาสทอง รีบอัปเกรดปืนพกทันที

[ต้องการใช้ 200 เหรียญฝันร้ายเพื่ออัปเกรด "ปืนพกอัตโนมัติโคลต์" หรือไม่]

"ตกลง!"

สวี่หลางไม่คิดว่าจะมีขั้นตอนนี้ รีบตะโกนตอบในใจ

[โปรดเลือกเส้นทางการอัปเกรดต่อไปนี้ และตัดสินใจภายในหนึ่งนาที]

[1. โคลต์·ไวเปอร์: เพิ่มความแม่นยำและพลังทำลายอย่างมหาศาลจากพื้นฐานเดิม บรรจุกระสุน 17 นัด]

[2. โคลต์·วงล้อเงิน: ดัดแปลงเป็นปืนลูกโม่พลังทำลายสูง ความยากในการเล็งเพิ่มขึ้น บรรจุกระสุน 5 นัด]

"ไวเปอร์!"

โคลต์·วงล้อเงินกระสุนไม่ถึงห้านัด โอกาสพลาดสูงเกินไป!

ชั่วพริบตา แสงสว่างวาบขึ้น ปืนพกสีดำเทาในมือสวี่หลางถูกย้อมด้วยสีเขียวจางๆ

ไม่ลังเลแม้แต่น้อย สวี่หลางยื่นมือออกไป ประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกเปิดออกอัตโนมัติ

อากาศภายนอกพุ่งปะทะใบหน้า หนาวเหน็บเข้ากระดูก!

ปัง ปัง ปัง!!

ยิงต่อเนื่องสามนัด เข้าหัวทั้งสามนัด!

สวี่หลางรู้สึกว่าสัมผัสของปืนกระบอกนี้ยอดเยี่ยมระดับเฟิร์สคลาส ชี้ไหนเข้าเป้านั่น!

จากนั้นเขารีบถอยหลังสองก้าว เล็งปืนไปที่ปีศาจแมว จนกระทั่งมั่นใจว่าได้รับ 100 คะแนนเข้ากระเป๋า ถึงค่อยเดินเข้าไปเก็บของดรอป

สือเปิ้นตายแล้ว ไส้ไหลเกลื่อนพื้น

ตั้งแต่ต้นจนจบ ในสายตาสวี่หลางมีแต่ปีศาจแมว ไม่ได้ชายตามองเขาแม้แต่น้อย

เก็บของเสร็จ เขาก็กลับเข้าหอพักทันที ไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว