บทที่ 19 หวังหยางตาย, ได้ปืนพกมาครอง!

ซอมบี้ร่างยักษ์ค่อยๆ หันศีรษะกลับมา บนท้ายทอยปรากฏรูเลือดหนึ่งรู ดวงตาสีขาวซีดไร้เปลือกตาจ้องเขม็งไปที่หวังหยาง

ทุกคนหยุดฝีเท้า จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง

"อึก~"

หวังหยางสบตากับซอมบี้ร่างยักษ์ กลืนน้ำลายลงคอ

วินาทีถัดมา ซอมบี้ร่างยักษ์คำรามลั่น กระทืบเท้าพุ่งไปข้างหน้า เหวี่ยงศอกเหล็กใส่ร่างหวังหยางเต็มแรง

ร่างของหวังหยางปลิวระลิ่วราวกับว่าวสายป่านขาดกระเด็นไปไกลหลายเมตร ศีรษะบิดเบี้ยวผิดรูปจนน่าสยดสยอง

ประธานสภานักเรียนคนนี้ ชายหนุ่มผู้เป็นที่หมายปองของนักศึกษาสาวทั้งมหาวิทยาลัย ผู้นำในหมู่ผู้เล่น ได้ตายลงเช่นนี้เอง!

เป็นความตายที่กะทันหัน และหนักอึ้ง

"หนีเร็ว!!!"

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงมไปทั่ว เหล่าผู้เล่นแตกฮือราวกับผึ้งแตกรัง วิ่งหนีกระเจิดกระเจิง

จางต้าไห่ตัวสั่นเทา มองปืนพกที่ตกอยู่ข้างศพหวังหยาง สลับกับมองร่างอันน่าสะพรึงกลัวของซอมบี้ร่างยักษ์ แล้วรีบหดหัวกลับเข้าไปในท่อระบายอากาศ กุมศีรษะตัวสั่นงันงก

จำนวนผู้เล่นเริ่มลดลงเรื่อยๆ พิสูจน์ได้ว่าซอมบี้ร่างยักษ์ไล่ตามผู้เล่นคนอื่นไปแล้ว

จางต้าไห่เพียงแค่ตกใจชั่วขณะ การที่เขากล้าออกมาคนเดียวพิสูจน์แล้วว่าเขาใจกล้าพอตัว

หลังจากหายกลัว จางต้าไห่ก็คิดจะออกไปเก็บปืนพกกระบอกนั้น

"ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือรึไง เอาวะ... โอ๊ย!!!" จางต้าไห่รู้สึกเจ็บแปลบที่ก้นกบ เหมือนถูกเหล็กเส้นแทงทะลุ จึงรีบหันขวับกลับไปดู

พบมอนสเตอร์ลักษณะคล้ายสัตว์เลื้อยคลานอยู่ด้านหลัง ร่างกายส่วนหนึ่งของมันเบียดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ และสิ่งที่ทำร้ายเขาคือลิ้นยาวทรงกรวยของมอนสเตอร์ตัวนี้

"โว้ย จะไม่ให้มีชีวิตรอดกันเลยหรือไง!" จางต้าไห่อยากจะบ้าตาย แต่ก็ไม่อยากตายจริงๆ จึงตะเกียกตะกายหนีออกจากท่อระบายอากาศอย่างไม่คิดชีวิต

เนื่องจากไม่มีเวลาเล็งตำแหน่ง เขาจึงตกลงมากระแทกพื้นเต็มๆ จนเลือดกำเดาไหลเป็นทาง

เขาจงใจเลือกหนีไปทางที่ปืนพกตกอยู่ ตอนวิ่งผ่านก็คว้ามันติดมือมาด้วย

เพราะสังหรณ์ใจว่าเจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นต้องตามมาแน่!

"เฮ้ย นายตามมาจริงๆ ด้วยเหรอ แพนเค้กใส่ยาพิษนะ อย่ามามุกนี้นะเว้ย!" จางต้าไห่มองมอนสเตอร์ที่เลื้อยออกมาจากท่อระบายอากาศ ตกใจจนแทบฉี่ราด

บางคนเวลาลัวจะเงียบ บางคนจะกรีดร้อง แต่จางต้าไห่เป็นประเภทชอบเล่นมุกปลอบใจตัวเอง

เล่นก็ส่วนเล่น จางต้าไห่ลงมือไม่ออมแรง เหนี่ยวไกปังๆ ไปสองนัด

กระสุนนัดหนึ่งพลาด อีกนัดเจาะเข้าที่ไหล่มอนสเตอร์!

จางต้าไห่ไม่กล้าแม้แต่จะดูข้อมูลมอนสเตอร์ ใส่เกียร์หมาวิ่งทันที!

มอนสเตอร์โกรธจัด เร่งความเร็วขึ้นฮวบฮาบ จวนเจียนจะตามทันจางต้าไห่

ในวินาทีวิกฤต จางต้าไห่หันปากกระบอกปืนไปที่มอนสเตอร์ แล้วรัวกระสุนไม่ยั้ง

ปัง ปัง ปัง ปัง!!!

กระสุนถูกสาดออกไปจนหมดแม็กกาซีน จางต้าไห่ไม่กล้าดูผลลัพธ์ วิ่งหนีสุดชีวิต

ต่อให้มอนสเตอร์ตัวนี้ตายจริง เขาก็ไม่หันกลับไปมอง!

มอนสเตอร์พิเศษไม่ได้มีแค่สองตัวนี้ ยังมีอีกตัวในโรงยิม ผีถึงจะรู้ว่าเป็นตัวอะไร!

...

[33 จางต้าไห่: พี่น้องครับ ใครมีผ้ากอซหรือยาแก้ปวดบ้าง แบ่งให้ผมหน่อย ผมเอาปืนพกแลก! (รูปภาพ)]

สิ่งแรกที่จางต้าไห่ทำหลังจากรอดตายคือส่งข้อความนี้

เจ็บ!

เจ็บฉิบหาย!

พอความตื่นเต้นหายไป จางต้าไห่ก็เจ็บจนอยากตาย

ตอนนี้เขาซ่อนตัวอยู่ในตึกเรียน ไม่กล้ากลับหอพัก เพราะซอมบี้ร่างยักษ์ไล่ตามไปทางหอพักแล้ว

[147 หวังหย่าจือ: ต้าไห่ สถานการณ์ตอนนี้เป็นไงบ้าง]

[84 หลี่วั่ง: ปืนพก นายไปเอาปืนพกมาจากไหน? นายเป็นคนยิงเหรอ?]

[32 เย่ฝาน: ฉันมียา!]

หอพักหมายเลข 32 ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาถูมือไปมา ดวงตาเป็นประกาย

[33 จางต้าไห่: บอกไว้ก่อนนะ ไม่มีกระสุน]

จางต้าไห่มีจรรยาบรรณพอ ไม่หลอกลวงคน

และความเป็นไปได้ที่จะหลอกคนก็ต่ำมาก

เพราะตอนแลกเปลี่ยนสามารถตรวจสอบข้อมูลไอเท็มได้

เย่ฝานหน้าถอดสีทันที

ปืนไม่มีกระสุน ต่างอะไรกับแท่งเหล็กเขี่ยไฟ?

[33 จางต้าไห่: ช่วยพี่น้องด้วยเถอะ เจ็บก้นจะตายอยู่แล้ว (รูปภาพ)]

บางคนกดดูรูป เห็นภาพเนื้อเละเทะก็สูดปากด้วยความหวาดเสียว

เนื้อก้นโดนกัดหายไปคำใหญ่!

สยองเกินไปแล้ว!

จางต้าไห่รออยู่ครู่หนึ่ง เห็นทุกคนเอาแต่ถามสถานการณ์ แต่ไม่มีใครยอมส่งยามาให้ ใจก็เริ่มด้านชา

แผลนี้จะว่าหนักก็ไม่หนัก จะว่าเบาก็ไม่เบา

ประเด็นคือเจ็บมากและเสี่ยงติดเชื้อ

ถ้าเขาไม่ได้ฉีดยาต้านไวรัสมาก่อน ป่านนี้คงม่องเท่งไปแล้ว

ทันใดนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนการแลกเปลี่ยนก็เด้งขึ้นมา

จางต้าไห่ตาเป็นประกาย ร้องลั่น "พี่หลาง ต้องเป็นนายอยู่แล้ว!"

...

ยาแก้ปวดในสต็อกของสวี่หลางหายไป แทนที่ด้วยปืนพกหนึ่งกระบอก

[ปืนพกอัตโนมัติโคลต์]

[ประเภท: ปืน]

[เลเวล: 2]

[พลังทำลาย: 32]

[ความทนทาน: 10/10]

[กระสุน: 0/15]

[ย่อยสลายได้รับ: ลำกล้องปืน x1, แม็กกาซีน x1, เหล็กกล้า x3]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 200 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: นายแค่ยิงก็พอ!]

สัมผัสของปืนจริงในมือนั้นพิเศษมาก หนักกว่าที่คิด และมีความเย็นเยียบ ผสมผสานความงามของงานอุตสาหกรรมมนุษย์

"สวี่หลาง นายแลกมาทำไมเหรอ?" เฉาหย่าเสวียนใช้ทิชชูเช็ดปาก เอ่ยถาม

ถงฉียังคงกินอยู่ ข้าวราดน้ำซุปหม้อไฟคือที่สุด

สาวน้อยหน้าอกตูมคนนี้ปกติก็กินจุอยู่แล้ว

"เอามาเล่น" สวี่หลางตอบส่งๆ

พูดพลางเขาก็เริ่มทำความคุ้นเคยกับน้ำหนักปืน

สมัยเข้าค่ายทหารเขาเคยยิงปืน เล่นได้ไม่มีปัญหา

เฉาหย่าเสวียนเห็นสวี่หลางเอามาเล่นจริงๆ ก็ไม่สนใจอีก

เธอเป็น "ลูกคุณหนู" ถ้าเป็นผู้เล่นคนอื่นเห็นสวี่หลางเอายาแก้ปวดล้ำค่าไปแลกเศษเหล็ก คงกระโดดด้วยความเสียดาย

"สวี่หลาง นายจะออกไปฆ่าซอมบี้เหรอ?" ถงฉีโพล่งขึ้นมา

"ไม่ไป" สวี่หลางส่ายหน้า "หรืออาจจะไป"

ตอนนี้ข้างนอกเหลือซอมบี้แค่สองตัว

ซอมบี้ร่างยักษ์ กับซอมบี้กึ่งโปร่งแสง

ข้อมูลสองอย่างนี้ถูกประกาศในห้องแชตแล้ว

ส่วนซอมบี้พิเศษอีกตัว ตายด้วยน้ำมือจางต้าไห่ ซึ่งตอนนี้ครองอันดับหนึ่งในลีดเดอร์บอร์ด

แต่ตอนนี้คนสนใจเขาน้อยลงแล้ว

ซอมบี้ร่างยักษ์มาถึงหอพักแล้ว และกำลังพังประตู!

จำนวนผู้เล่นกำลังลดลงทีละน้อย!