บทที่ 15 ค้าขายน้ำล็อตใหญ่, ผูกขาดตลาดแต่เพียงผู้เดียว!

สามชั่วโมงต่อมา วิกฤตการณ์ในชั้นสิบทั้งหมดได้รับการแก้ไข ไม่มีซอมบี้ตัวใหม่ปรากฏขึ้นอีก

ในขณะเดียวกัน คนเป็นทั้งอาคารหอพัก เหลืออยู่เพียงหนึ่งร้อยหนึ่งคนเท่านั้น

หวังอ้าวครองอันดับหนึ่งในลีดเดอร์บอร์ดคะแนนด้วยคะแนนสูงลิ่วถึง 87 คะแนน

ดูจากการออกแบบลีดเดอร์บอร์ดนี้ เกมเอาชีวิตรอดนี้คงสนับสนุนให้ทุกคนออกไปเสี่ยงตาย

...

แสงอรุณของวันที่ห้าสาดส่องทะลุหมอกโลหิต อาบไล้อาคารหอพัก

ระเบียงทางเดินที่เต็มไปด้วยซากศพ เลือดทั้งสดใหม่และแห้งกรัง เมื่อต้องแสงแดดสีเลือด กลับดูงดงามอย่างประหลาด

"คนที่จะอยู่รอดเป็นคนสุดท้ายต้องเป็นฉัน!"

หวังหยางผลักประตูห้องออกมา ดวงตาแดงก่ำ

เมื่อคืนเขาก็บาดเจ็บเหมือนกัน ถ้าไม่รีบเชือดซอมบี้พิเศษตัวหนึ่งทิ้งได้ทันเวลา เขาคงตายไปแล้ว

"ลูกพี่" ทั้งหลายต่างมีความคิดมุ่งมั่นที่จะชนะเหมือนหวังหยาง ลากสังขารเปิดประตูห้องออกมา

"ลูกพี่" เหล่านี้ต้องรีบไปเฝ้าจุดทรัพยากรตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกแย่งชิง

จุดทรัพยากรที่ดรอปของดีๆ ได้ ตอนนี้กลายเป็นถิ่นของพวกเขาโดยปริยายไปแล้ว

ถ้าไม่กลัวอันตราย พวกเขาคงอยากจะนอนเฝ้าที่จุดทรัพยากรให้รู้แล้วรู้รอด

...

เวลาที่ไม่มีอะไรทำ สวี่หลางจะนั่งสมาธิ

วิธีนี้ช่วยเคลียร์ความคิดและทำให้สมองตื่นตัว

เฉาหย่าเสวียนกับถงฉีตื่นขึ้นมาทีละคน พอเห็นในห้องแชตเหลือคนแค่ร้อยคน ก็รู้สึกสะเทือนใจ

ไม่ใช่ว่าผ่านการโจมตีของซอมบี้มาได้แล้วจะปลอดภัย บางคนอาจตายเพราะพิษบาดแผล

แถมผู้เล่นด้วยกันเอง ก็อาจฆ่ากันเองได้

ลองคิดดูสิ ถ้าตอนนี้โจวเทานอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ในห้อง สวี่หลางจะอยากฆ่ามันไหม?

แน่นอนว่าอยาก!

"สวี่หลาง เปิดประตู!!!"

"เมื่อคืนนายเป็นบ้าอะไร ทำไมไม่ออกมา?"

"รีบเปิดประตู สวี่หลาง ประตูนายอัปเกรดเป็นอะไรเนี่ย นี่ประตูเลเวล 3 เหรอ?"

"สวี่หลาง ฉันขอเป็นผู้เช่าของนายเถอะ!"

เช้าตรู่วันนี้ หน้าห้อง 200 มีคนมารุมล้อมเต็มไปหมด

นอกจากผู้พักอาศัยชั้นสิบเจ้าถิ่นแล้ว ยังมีผู้เล่นจากชั้นอื่นที่วิ่งขึ้นมาเพื่อขอแลกเปลี่ยนหอพัก

พอมาถึงพวกเขาก็ต้องสะดุดตากับประตูอันโดดเด่นของสวี่หลาง

"สวี่หลาง พวกเราจะทำยังไงดี?" ถงฉีเริ่มกลัว เสียงเคาะประตูข้างนอกดังขึ้นเรื่อยๆ

สวี่หลางส่ายหน้า "ไม่ต้องสนใจ เมื่อวานซอมบี้จอมพลังชนประตู ค่าความทนทานยังไม่ลดสักแต้ม"

เฉาหย่าเสวียนชินแล้ว เธอทำเป็นหูทวนลมกับเสียงเคาะประตู แล้วไล่อ่านประวัติการแชตในห้องแชต

คุณหนูคนนี้ยังไม่โง่จนกู่ไม่กลับ รู้จักหาข้อมูลเท่าที่ทำได้

ทันใดนั้น สวี่หลางก็ได้รับข้อความส่วนตัว

[44 หวังอ้าว: เพื่อน ได้ข่าวว่าประตูนายอัปเกรดแล้ว ทำได้ยังไง?]

หวังอ้าวย้ายหอพักแล้ว แต่ยังคงเป็นเจ้าของห้องเหมือนเดิม

ในเกมเอาชีวิตรอด การเปลี่ยนหอพักของเจ้าของห้องต้องมีกุญแจห้องอื่น

ซึ่งหวังอ้าวในฐานะหัวหน้ากลุ่ม การจะเปลี่ยนห้องคงไม่ใช่เรื่องยาก

สวี่หลางไม่ตอบข้อความหวังอ้าว

ไม่รู้จะตอบยังไง และไม่จำเป็นต้องตอบด้วย

ส่วนหวังอ้าวก็ไม่ได้เซ้าซี้

หวังอ้าวรู้สึกว่าสวี่หลางดูอันตราย ตัวเขาเองต้องเฝ้าจุดทรัพยากร ไม่มีเวลาไปหาเรื่องศัตรูใหม่

สวี่หลางใช้วิธีไม่สนใจจนกระทั่งความง่วงเข้าครอบงำ

ส่วนผู้เล่นหน้าห้อง ไม่นานก็แยกย้ายกันไป

พวกเขาวุ่นวายมาทั้งคืน ร่างกายและจิตใจอ่อนล้า ความสดชื่นเทียบกับสวี่หลางไม่ได้เลย

สวี่หลางบิดขี้เกียจ โอบกอดเฉาหย่าเสวียนและถงฉี แล้วหลับลึกไป

ที่เขาวางใจได้ขนาดนี้ เพราะหลายวันมานี้ผู้เล่นได้ทดสอบความรู้ใหม่อย่างหนึ่ง

นั่นคือผู้เช่าต้องขออนุญาตเจ้าของห้องก่อนถึงจะเปิดประตูได้

ถือเป็นระบบที่เข้าใจมนุษย์มาก

ไม่อย่างนั้นเกิดวันไหนเจ้าของห้องไม่อยู่ ผู้เช่ารวมหัวกับคนนอกปล้นห้อง คงสนุกพิลึก

พูดง่ายๆ ผู้เช่าก็คือปรสิตของเจ้าของห้อง คล้ายกับอัศวินและลอร์ดนั่นแหละ

...

[เวลาคงเหลือก่อนจบเกม 1 วัน 14 ชั่วโมง 30 นาที]

สวี่หลางตื่นขึ้นมา ครบ 8 ชั่วโมงพอดี

นาฬิกาชีวิตเริ่มชินแล้ว

[เหรียญฝันร้ายพื้นฐาน 40, อัตราแปลง 196%, แปดชั่วโมงผลิตได้ทั้งหมด 118 เหรียญฝันร้าย]

[เหรียญฝันร้ายทั้งหมด: 264]

'อีกวันเดียวเกมก็จะจบแล้ว เอาไว้ค่อยอัปเกรดเตียงฝันร้ายตอนนั้นแล้วกัน' สวี่หลางคิดในใจ

เงื่อนไขของการนอนตีพุงเพื่อเติบโตคือต้องได้นอนจริงๆ อย่าเพิ่งรีบใช้เหรียญฝันร้ายจนหมด เผื่อเกมเอาชีวิตรอดปล่อยของใหญ่ในวันสุดท้าย ถ้าตอนนั้นไม่มีเหรียญแก้เกมจนต้อง GG คงได้ไม่คุ้มเสีย

ชีวิตแบบนี้ก็สุขสบายดี

ตามธรรมเนียมเดิม เที่ยงคืนถึงจะเข้าสู่เวลากลางคืน หมายความว่าตอนนี้สวี่หลางมีเวลาว่างอีกสองชั่วโมงครึ่ง

สองชั่วโมงครึ่งนี้ เขาไม่ได้อยู่เฉยๆ

เริ่มจากกินดื่มให้อิ่มท้อง รักษาสภาพร่างกาย จากนั้นกวาดตามองห้องแชต

กระบวนการนี้ใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมง

จากนั้น เขาเริ่มแผนการช็อปปิ้งครั้งใหญ่!

จากประสบการณ์เมื่อคืน เขามั่นใจเกือบเต็มร้อยว่าประตูห้องเขาอยู่ในสถานะอมตะ!

เมื่อมีการป้องกันที่ไร้ช่องโหว่ จะอวดรวยนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร

ตลาดซื้อขายที่ผันผวนมาหลายวัน เริ่มกลับสู่สภาวะปกติแล้ว

ตอนนี้ทรัพยากรที่ผู้เล่นขาดแคลนที่สุดมีสี่อย่าง คือแบบแปลนอัปเกรดประตู, เหล็ก, ยา, และน้ำ

สามอย่างแรกสวี่หลางไม่มี แต่น้ำเขามีไม่อั้น!

...

เนื้อกระป๋อง ซื้อ!

ขนมปังฝรั่งเศส ซื้อ!

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซื้อ!

ไส้กรอกหมู ซื้อ!

แก้วกระดาษเปล่า ซื้อ!

ชุดนักเรียนหญิงสะอาดๆ ซื้อ!

ยาสีฟัน ซื้อ!

ซื้อ ซื้อ ซื้อ...

น้ำในถังของสวี่หลางหายไปเกือบครึ่ง แทนที่ด้วยกองเสบียงที่วางเรียงรายอยู่มุมห้อง

จากนั้น เขาโพสต์ข้อมูลการซื้อขายลงในตลาด

[ผู้ขาย: สวี่หลาง]

[เนื้อหา: น้ำ 1 ลิตร]

[ราคาขาย: 500 เหรียญทองแดง / 5 ชุด]

[จำนวน: 5 ชุด]

[ข้อมูลเพิ่มเติม: คนขายนอนแล้ว ห้ามทักแชตส่วนตัว ใครจะเอาก็กดซื้อเลย]

ราคา 500 เหรียญทองแดง เป็นราคาที่สวี่หลางตั้งจากการสังเกตตลาด ขอแค่ไม่จนกรอบจริงๆ ใครๆ ก็ซื้อไหว

ตอนแรกข้อมูลการขายนี้ยังไม่ค่อยมีคนสนใจ จนกระทั่งมีคนตะโกนบอกในห้องแชต

ชั่วพริบตา น้ำ 5 ลิตรของสวี่หลางก็ขายหมดเกลี้ยง

ใช่แล้ว หมดเกลี้ยงในพริบตา!!

ต้องรู้ก่อนว่า น้ำเป็นทรัพยากรที่ขาดแคลนที่สุดในตอนนี้ หลายคนที่มีน้ำยังต้องเริ่มใช้วิธีหมุนเวียน (ฉี่) กินเองแล้ว

เห็นได้ชัดว่าน้ำมีค่าขนาดไหน!

ส่วนเหรียญทองแดงล่ะ?

ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ประโยชน์ของมัน!

ถ้าไม่ใช่เพราะมันไม่กินพื้นที่ในช่องเก็บของ คงไม่มีใครอยากเก็บไว้หรอก

ในขณะเดียวกัน มีคนแอดเฟรนด์สวี่หลางเข้ามามหาศาล

ถ้าจะนับกันจริงๆ ผู้เล่นเก้าในสิบคนเคยส่งคำขอเป็นเพื่อนหาสวี่หลาง

ห้องแชตระเบิดเถิดเทิง

[186 หวังถิงถิง: @สวี่หลาง นายรวยมาก!]

[5 จูเหยียน: @สวี่หลาง พี่หลาง รีบบอกมา นายปลุกระบบเทพเจ้าเงินตราได้ใช่ไหม!]

[112 อู๋เล่ยถิง: @เหยียน ท่านหลางมีเสบียงเยอะ ไม่ใช่มีเงินเยอะ เป็นไปได้ว่าเขาเจอจุดทรัพยากรลับ]

[195 เปิ้นเหยียน: เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เคยเห็นสวี่หลางเปิดประตูเลย!]

[147 หวังหย่าจือ: @สวี่หลาง เปิดประตูหน่อยสิ ฉันขอเข้าไปอยู่แค่ชั่วโมงเดียวแล้วจะออกไป รับรองนายสบายตัวแน่ ฉันขอไม่มากหรอก]

สวี่หลางทำเป็นมองไม่เห็นข้อความพวกนั้น เดินไปที่ตู้น้ำดื่ม กดปุ่มสีเขียวบนตัวเครื่อง

พลันข้อความแจ้งเตือนการใช้จ่ายก็เด้งขึ้นมา

[เหรียญทองแดง -100]

สวี่หลางกดปุ่มสีเขียวค้างไว้ น้ำในตู้ก็เพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มถังอย่างรวดเร็ว

คิดสะระตะแล้ว สวี่หลางจ่ายไปแค่ 1,500 เหรียญทองแดงเท่านั้น!

ไม่เพียงแต่เติมน้ำจนเต็ม แต่ยังมีเงินเหลืออีก 1,000 เหรียญทองแดง!

ไปๆ มาๆ แทบไม่ต้องทำอะไร ก็ได้กำไรจากการค้าขายถึงห้าเท่า!

"ที่แท้นี่ก็คือรสชาติของการผูกขาดสินะ โคตรจะฟิน!"

แววตาสวี่หลางเป็นประกายตื่นเต้น