บทที่ 11 จับพาลตัวที่สองสำเร็จ!

ในเวลาเดียวกันจูเหยียนจากห้อง 5 เสนอให้ทุกคนไปแยกชิ้นส่วนเตียงไม้ในหอพักว่างเพื่อทำเป็นกระบองไม้

แม้นักศึกษาจะเป็นกลุ่มคนที่เต็มไปด้วยข้อถกเถียง แต่ไม่เคยขาดจินตนาการและการลงมือทำ

โดยเฉพาะในช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้

คนทั้งหอพักเริ่มเคลื่อนไหว เริ่มไล่ล่าฆ่าซอมบี้

ระหว่างนั้นมีความขัดแย้งและเรื่องไร้สาระเกิดขึ้น มีการด่าทอในห้องแชตและมีคนถูกซอมบี้ที่ตื่นขึ้นมาติดเชื้อ

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร บรรยากาศโดยรวมก็เป็นไปในทางที่ดี

ทุกคนมองเห็นความหวังที่จะมีชีวิตรอด

วันนี้เป็นวันที่สี่ที่วันสิ้นโลกมาเยือน คนที่อดตายจริงๆ ยังมีน้อย ตอนนี้ทั้งหอพักยังมีคนเกือบสองร้อยคน การกำจัดซอมบี้พวกนั้นไม่น่าจะเป็นปัญหา

...

หอพักหมายเลข 200 เฉาหย่าเสวียนหันกลับมา ดวงตาเป็นประกายจ้องมองสวี่หลาง "สวี่หลาง ดูเหมือนพวกเราจะรอดแล้วนะ"

"ถ้าเธอจะออกไปฆ่าซอมบี้ ก็ไปเองสิ" สวี่หลางตอบเรียบๆ

"ฉันไม่ได้บอกจะออกไปสักหน่อย แค่มาบอกข่าวดีกับนายเฉยๆ" สมองเฉาหย่าเสวียนไม่ได้มีปัญหา แน่นอนว่าไม่อยากเสี่ยงออกไปฆ่าซอมบี้

จู่ๆ สวี่หลางก็พูดขึ้นว่า

"เท่าที่ดูตอนนี้ ซอมบี้ทั่วไปตรงกับความรู้เรื่องซอมบี้ในวัฒนธรรมของพวกเรา ปกติซอมบี้ไม่ได้มีแค่สายพันธุ์เดียว"

"ดังนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีซอมบี้สายพันธุ์อื่นตามมาอีก"

"หรือไม่ก็ซอมบี้ที่น่ากลัวบางประเภทอาจจะโผล่มาในวันสุดท้าย เพื่อเซอร์ไพรส์ทุกคน!"

เฉาหย่าเสวียนได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง

สวี่หลางไม่ได้คิดว่าตัวเองฉลาดที่มองเห็นอนาคตที่คนอื่นไม่เห็น

เรื่องนี้คาดว่าหลายคนก็สังหรณ์ใจอยู่แล้ว

เหมือนประโยคนั้น... ไม่มีใครเป็นคนโง่

เพียงแต่พวกนั้นไม่ได้พูดออกมาเท่านั้นเอง

"เธอน่ะ แค่นอนเป็นขยะเปียกอยู่เงียบๆ ในห้องก็พอ เข้าใจไหม?" สวี่หลางเบะปาก

"ปั่นหัวฉันอีกละ" เฉาหย่าเสวียนยู่ปาก

สภาพแวดล้อมเลวร้ายเปลี่ยนคนได้จริงๆ

ยกตัวอย่างเฉาหย่าเสวียน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้สวี่หลางเป็นแฟนเธอจริงๆ เธอก็คงไม่ทำท่าทางออดอ้อนแบบลูกสาวตัวน้อยแบบนี้

แต่ตอนนี้เธอขาดน้ำตาล ขาดนอนขาดอาหาร ยากที่จะรักษาระดับสติปัญญาให้เหมือนช่วงพีค บวกกับความแข็งกร้าวของสวี่หลาง เธอก็เลยกลายเป็นนกน้อยในกรงทองโดยธรรมชาติ ความรู้สึกพึ่งพาสวี่หลางเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ทันใดนั้นมีความรู้สึกบางอย่างส่งผ่านมา สวี่หลางเปิดดูข้อความส่วนตัวตามสัญชาตญาณ

[170 ถงฉี: ตอนนี้ข้างนอกวุ่นวาย ฉันขอรออีกเดี๋ยวค่อยไปได้ไหม?]

[200 สวี่หลาง: รอได้มากสุดอีก 1 ชั่วโมง]

ถงฉีพูดความจริง ตอนนี้ข้างนอกวุ่นวายจริงๆ

ความจริงต่อให้เธอผิดนัด สวี่หลางก็มองว่าเป็นเรื่องปกติ

เพราะข้างนอกกำลังเดือดดาล หลายคนคงคิดว่า "วันคืนเก่าๆ" คงไม่หวนกลับมาแล้ว

"รู้งี้ตอนนั้นเปิดประตูรับซะก็ดี"

สวี่หลางนึกเสียดาย

หวังถิงค่าความสบายไม่สูง แต่ก็ยังมีตั้ง 40

ส่วนอู๋ฮุ่ยฮุ่ย ค่าความสบายคงหายเกลี้ยง

คาดว่าถ้านอนกอดคงฝันร้ายแน่

...

ถงฉีโชคดีมาก บันไดฝั่งที่เทพสงครามอู๋ฮุ่ยฮุ่ยกำลังกวาดล้างอยู่ทางฝั่งเธอพอดี

เทพสงคราม!

นี่คือฉายาใหม่ที่ผู้เล่นตั้งให้

ตอนนี้รอบตัวเธอมีคนห้อมล้อมกว่าสิบคน หมายมั่นปั้นมือจะตีฝ่าไปจนถึงชั้นหนึ่ง

หลังจากกินอิ่มเธอก็ใจกว้างแบ่งอาหารให้คนอื่น

ความจริงเธอยังไม่อิ่มหรอก

แต่คำยกยอสรรเสริญจากคนรอบข้างทำให้เธอรู้สึกตัวลอย

เมื่อก่อนเธอไม่เคยได้รับพฤติกรรมแบบนี้มาก่อน

อู๋ฮุ่ยฮุ่ยผู้ฮึกเหิมไม่รู้เลยว่าทีมอื่นเขาสลับกันฆ่าซอมบี้ มีแต่เธอที่รับเหมางานอันตรายอยู่คนเดียว

[186 หวังถิงถิง: ชั้นเก้ามีใครจะไปด้วยกันไหม เจ๊ฮุ่ยนำทีม]

[174 โจวต้าสยง: รอฉันด้วย ฉันกำลังออกไป!]

[169 หลี่เหวินปั๋ว: รอฉันด้วยเหมือนกัน!]

ทีมของอู๋ฮุ่ยฮุ่ยไม่ได้เคาะเรียกเพื่อนร่วมทีมทุกห้อง

เพราะบางห้องอาจมีซอมบี้ซ่อนอยู่

เป้าหมายหลักของพวกเขาคือลงไปหาเสบียงข้างล่าง ไม่ใช่ฆ่าซอมบี้

เสียงเอิกเกริกขนาดนี้ทำให้ผู้เล่นชั้นหนึ่งชั้นสองต้องเร่งมือหาเสบียง

การฆ่ามอนสเตอร์ดรอปของแน่นอนเป็นจุดเด่นของเกมเอาชีวิตรอดในหอพัก แต่ส่วนใหญ่ดรอปแค่เหรียญทองแดงซึ่งไม่รู้เอาไปทำอะไร สู้หาเสบียงจริงๆ ไม่ได้

ถงฉีรออยู่ในห้องจนกระทั่งอู๋ฮุ่ยฮุ่ยเริ่มเคลียร์ทางบันไดชั้นเก้า จึงแอบหนีขึ้นมาชั้นสิบ

มีคนเห็นเธอแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ถึงถงฉีจะเป็นคนสวย แต่เวลานี้ต่อให้เป็นพวกคลั่งรักก็คงหมดไฟไปแล้ว

ตกลงกันว่าช้าสุดหนึ่งชั่วโมง แต่ถงฉีมาถึงก่อนเวลา ทำให้สวี่หลางพอใจมาก

"เธอไปเปิดประตู" สวี่หลางถือไม้เบสบอลแล้วถอยไปยืนห่างๆ

"ทำไมล่ะ?" เฉาหย่าเสวียนรู้ว่าถงฉีมาแล้วก็ไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ยอมเดินไปเปิดประตู

พาลปั๊มคะแนนมาส่งถึงที่แล้ว!

เป็นสาวงามจริงๆ ด้วย แถมข้างหลังไม่มีพี่กล้ามโตแอบตามมา

สวี่หลางมองถงฉีที่ยืนตัวลีบด้วยความยินดี "เข้ามาสิ"

[ชื่อ: ถงฉี (เจ้าของห้อง)]

[ประวัติ: แมลงที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ]

[หมายเลขห้อง: 170]

[ความสบาย: 87 (สามารถเพิ่มอัตราแปลงเหรียญฝันร้าย 87%)]

...

ปัง

ประตูปิดลง

สวี่หลางมอบตำแหน่งผู้เช่าคนสุดท้ายให้ถงฉี แล้วเริ่มแผนการปั๊มคะแนน พออีกฝ่ายตกลงเป็นผู้เช่า กุญแจห้อง 170 ก็ปรากฏขึ้นบนล็อกประตูห้อง 170 โดยอัตโนมัติ

ก่อนจะเริ่มปั๊มคะแนน สวี่หลางให้ถงฉีกินดื่มนิดหน่อย แล้วก็ให้ล้างหน้า

น้ำล้างหน้าสวี่หลางใช้ก่อน แล้วค่อยให้สองสาวใช้ต่อ

ตรงไหนประหยัดได้ก็ต้องประหยัด

ค่าความสบายของเฉาหย่าเสวียนอยู่ที่ 96 ตลอด ถือว่าอึดมาก

ส่วนค่าความสบายของถงฉีพุ่งขึ้นไปถึง 90!

ทำให้สวี่หลางเกิดความคิดอยากจับทั้งสองคนอาบน้ำ

เสียดายที่ทรัพยากรน้ำน้อยเกินไป ความคิดก็เป็นได้แค่ความคิด

ข้างนอกไฟสงครามลุกโชน ในหอพัก 200 ก็ยิงกันสนั่น

"เหนื่อยชะมัด"

นี่คือความรู้สึกก่อนนอนของสวี่หลาง

เพื่อให้มั่นใจว่าค่าความสบายจะมีผล เขาจึงยิงต่อเนื่อง

อืม ก็เพื่อให้มั่นใจว่าค่าความสบายจะมีผลนั่นแหละ!

ไม่ใช่เพราะหน้าอกคู่นั้นมันนุ่มนิ่มหรอกนะ