บทที่ 145 กฎข้อที่ 4 ของผู้เล่น, ยัดไส้สายลับเข้าหน่วยโล่มังกร!

"อ้อ? เรื่องที่ทำให้คุณซูโม่รู้สึกยุ่งยากได้เชียวเหรอคะ?"

หลินหว่านดันแว่นกรอบทองขึ้น ดวงตาหลังเลนส์ฉายแววอยากรู้อยากเห็นจริงๆ

ในสายตาเธอ ด้วยความแข็งแกร่งและเบื้องหลังของซูโม่ในตอนนี้ ในเขตอิทธิพลของเมืองปินไห่ แทบไม่มีเรื่องอะไรที่เขาอยากทำแล้วทำไม่ได้

เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีเรื่องอะไรที่คุ้มค่าให้เขาเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากหน่วยโล่มังกร

"ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก"

ซูโม่โบกมือ เล่าเรื่องที่พวกเสิ่นอวี้ฝูเจอในดันเจี้ยน "เรือผีในสายหมอก" ให้ฟังคร่าวๆ ด้วยท่าทางสบายๆ

แน่นอน เขาละเว้นรายละเอียดเรื่องที่ตัวเอง "มอบ" หนังสือเปลี่ยนอาชีพรีเฟรชได้ 3 เล่ม และเงินกว่า 60 ล้านเหรียญเกมไปอย่างแนบเนียน

ในคำบอกเล่าของเขา เรื่องนี้กลายเป็นว่าเสิ่นอวี้ฝูและเสี่ยวอู่ดวงเฮง รวยทางลัดในดันเจี้ยน เลยถูกคุณชายไฮโซจากเมืองหลวงชื่อหวังเถิงหมายหัว เกิดการปะทะกัน และสุดท้ายก็ "พลั้งมือ" ฆ่าคนตาย

"ตระกูลหวังแห่งเมืองหลวง?"

ฟังคำบอกเล่าที่ดูเหมือนไม่มีอะไรของซูโม่จบ รอยยิ้มตามมารยาทบนใบหน้าหลินหว่านหายวับไปทันที สีหน้าเคร่งขรึมลง

"ตระกูลนี้มีอิทธิพลในเมืองหลวงไม่น้อย ถือเป็นตระกูลชั้นหนึ่งที่มีรากฐานมั่นคง ในตระกูลมีผู้เล่นอาวุโสที่มีชื่อเสียงมานานหลายคน แม้จะเทียบไม่ได้กับยักษ์ใหญ่อย่างตระกูลหลง แต่สไตล์การทำงานนั้นเผด็จการและอำมหิตมาตลอด"

หลินหว่านพูดถึงตรงนี้ ก็หยุดไปครู่หนึ่ง สายตาหลังเลนส์แว่นคมกริบขึ้นเป็นพิเศษ

"ที่สำคัญที่สุดคือ คนตระกูลหวังขึ้นชื่อเรื่องหวงคนของตัวเองมาก และเป็นการหวงแบบไม่สนถูกผิดด้วย ครั้งนี้พวกคุณฆ่าลูกชายคนโตสายตรงของบ้านเขา นี่ไม่ใช่แค่ปัญหาแล้ว แต่นี่คือการแหย่รังแตน"

"ปัญหา?" ซูโม่แค่นหัวเราะ แต่แววตาไม่ได้ยิ้มด้วยเลย "คนอย่างผม อย่างอื่นไม่มี มีแต่ไม่กลัวปัญหา"

"วันนี้ที่ผมเชิญคุณมา ไม่ใช่เพราะกลัวพวกเขาแก้แค้น"

"ผมแค่จะยืนยันกับคุณเรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับกฎผู้เล่นข้อที่ 4"

"ผู้เล่นที่เสียชีวิตในโลกแห่งความจริงด้วยสาเหตุผิดธรรมชาติ สถานะผู้เล่นจะถูกริบคืน"

ซูโม่ท่องกฎข้อนี้ทีละคำ สายตาจ้องเขม็งไปที่หลินหว่าน

"ประโยคนี้ มันหมายความว่ายังไงกันแน่?"

"หมายความว่า ในโลกแห่งความจริง คนธรรมดาคนหนึ่ง ขอแค่ฆ่าผู้เล่นได้ ก็จะแทนที่และกลายเป็นผู้เล่นคนใหม่ได้ทันทีใช่ไหม?"

คำถามนี้คาใจเขาตั้งแต่วันแรกที่รู้กฎ

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง "กฎผู้เล่น" ที่ว่านี่ ก็ไม่ใช่การปกป้อง แต่เป็นยันต์สั่งตายที่แขวนอยู่เหนือหัวผู้เล่นทุกคนต่างหาก!

เมื่อเห็นสายตาที่แหลมคมขึ้นกะทันหันของซูโม่ หลินหว่านเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าช้าๆ

"ใช่ค่ะ ที่คุณเดา... ถูกเกือบหมด"

"กฎข้อนี้ ระบบไกอาเพิ่งเพิ่มเข้ามาหลังจากจบเกมรอบที่ 3 ตั้งแต่วันนั้น โลกความจริงก็วุ่นวายไปหมด"

น้ำเสียงของหลินหว่านแฝงความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง

"สองปีก่อน มีผู้เล่นต่างชาติคนหนึ่งที่เพิ่งได้รับพลังกลับมาสู่โลกจริง คงจะเหลิงในพลัง ทำอะไรไม่เกรงกลัวใคร สุดท้ายในการปะทะครั้งหนึ่ง ถูกคนธรรมดาใช้ปืนยิงตาย และคนธรรมดาที่ลั่นไกคนนั้น ก็ได้รับสถานะผู้เล่นทันทีท่ามกลางสายตาของคนนับร้อย"

"ที่แย่กว่านั้นคือ ผู้เล่นใหม่คนนั้นเพื่อจะอวดศักดา ได้โพสต์คลิปเหตุการณ์ทั้งหมดลงอินเทอร์เน็ต จุดชนวนกระแสวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วโลกในชั่วข้ามคืน! แม้เขาจะถูกระบบไกอาลบทิ้งทันทีฐานเปิดเผยข้อมูลเกม แต่กล่องแพนโดราก็ได้ถูกเปิดออกแล้ว"

"คนธรรมดาจำนวนนับไม่ถ้วนที่กระหายพลัง กระหายที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิต พากันบ้าคลั่ง"

"พวกเขาเริ่มใช้วิธีการทุกอย่าง เพื่อไล่ล่าคนที่พวกเขาสงสัยว่ามีพลังเหนือธรรมชาติ ช่วงเวลานั้น ภายในองค์กรเราเรียกมันว่า 'เดือนแห่งการล่า' ทั่วโลกมีผู้เล่นหน้าใหม่อย่างน้อยหลักพันคน ที่ต้องตายภายใต้แผนชั่วของคนธรรมดา"

"กระทั่ง องค์กรของรัฐในบางประเทศ ก็แอบจัดตั้งหน่วยล่าสังหารผู้เล่นขึ้นมาลับๆ ใช้วิธีการต่างๆ ที่ดูเหมือน 'อุบัติเหตุ' ให้คนของตัวเองไปแทนที่สถานะผู้เล่น และสืบทอดทุกอย่างของพวกเขา"

คำพูดของหลินหว่าน ทำให้อากาศในห้องรับแขกเย็นลงไปหลายองศา

สีหน้าของเสิ่นอวี้ฝูและเสี่ยวอู่ซีดเผือดไปนานแล้ว

พวกเธอรู้แค่ว่าโลกในเกมโหดร้าย แต่นึกไม่ถึงว่า พอกลับมาสู่โลกจริง กลับกลายเป็นการก้าวเข้าสู่ทุ่งสังหารที่มืดมนยิ่งกว่า!

"แล้ว...หน่วยโล่มังกรล่ะ?" เสียงซูโม่เย็นเยียบ "พวกคุณก็ทำเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"

"พวกเราไม่ทำค่ะ" หลินหว่านส่ายหน้า ใบหน้าเผยความขมขื่น "เจตนารมณ์ในการก่อตั้งหน่วยโล่มังกรคือการปกป้องผู้เล่นของประเทศมังกร รวบรวมพลังทุกอย่างเพื่อรับมือกับวิกฤตที่ใหญ่กว่าในอนาคต เส้นตายของเราคือ จะไม่หันคมดาบใส่พวกเดียวกันเด็ดขาด"

เธอเปลี่ยนเรื่อง สายตากวาดมองเสิ่นอวี้ฝูและเสี่ยวอู่ที่กำลังตึงเครียด

"แต่ว่า เราไม่ทำ ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะไม่ทำ ตระกูลหวังทำแน่ พวกกองกำลังต่างชาติก็จะทำ พวกเดนตายที่หลบซ่อนอยู่ในมุมมืดนั่นยิ่งจะทำ ในสายตาพวกเขา พวกคุณไม่ใช่คนที่มีเลือดเนื้อ แต่เป็นขุมทรัพย์เดินได้ที่สามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตได้"

"ดังนั้น คุณซูโม่" หลินหว่านมองซูโม่ น้ำเสียงจริงจังถึงที่สุด "ฉันยังคงหวังว่า คุณจะพิจารณาข้อเสนอเข้าร่วมหน่วยโล่มังกรของเราใหม่อีกครั้ง"

"มีเพียงอยู่ภายใต้การคุ้มครองของรัฐ คุณและคนรอบข้างคุณ ถึงจะได้รับหลักประกันความปลอดภัยสูงสุด เราสามารถจัดการภัยคุกคามส่วนใหญ่จากโลกความจริงให้คุณได้"

คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความจริงใจ และชี้ให้เห็นความจริงที่โหดร้ายที่สุด

ซูโม่ฟังจบ กลับยิ้มออกมา

"หัวหน้าหลิน คุณเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดไปอย่างนึงนะ"

"วันนี้ที่ผมเรียกคุณมา ไม่ใช่จะมาขอความช่วยเหลือ"

"ผมมา เพื่อทำข้อแลกเปลี่ยนกับคุณต่างหาก"

"ข้อแลกเปลี่ยน?" หลินหว่านอึ้งไป

"ซาแมนธา, ลั่วเสี่ยวโหรว" ซูโม่เอ่ยชื่อสองคนออกมาเรียบๆ

"หนึ่งอาชีพระดับเทพเจ้า หนึ่งซัพพอร์ตระดับตำนาน ตั้งแต่วันนี้ไป ถือว่าผม 'ให้ยืม' พวกเธอกับหน่วยโล่มังกร"

"พวกคุณสามารถปฏิบัติต่อพวกเธอเหมือนสมาชิกหลักของหน่วยโล่มังกรได้เลย มอบทรัพยากร ข้อมูลข่าวสารที่ดีที่สุด รวมถึงการคุ้มครองความปลอดภัยระดับสูงสุดให้พวกเธอ"

"เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ต่อไปถ้าหน่วยโล่มังกรมีดันเจี้ยนทีมขนาดใหญ่ที่จัดการไม่ไหว ก็มาขอให้พวกเธอช่วยได้ ส่วนเวลาปกติถ้าไม่มีอะไร พวกเธอก็จะอยู่ข้างกายผม ผมจะพาพวกเธอเก็บเลเวลเอง"

หลินหว่านมองซูโม่ ดวงตาคู่สวยค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

อาชีพระดับเทพเจ้า?!

ซัพพอร์ตระดับตำนาน?!

เอามา "ให้ยืม" หน่วยโล่มังกรดื้อๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ?!

ถ้าได้สองคนนี้มาร่วมทีม สถานะทางยุทธศาสตร์ของหน่วยโล่มังกรในเกมอนาคต ก็จะมีความสามารถในการแข่งขันเพิ่มขึ้นอีกสองส่วน!

ที่สำคัญที่สุดคือ การกระทำของซูโม่ เท่ากับเป็นการยื่นไมตรีจิตให้ทางรัฐบาลแบบกลายๆ!

"คุณซูโม่... คุณ... ของขวัญชิ้นใหญ่นี้ มันช่าง..."

หลินหว่านหายใจไม่ทั่วท้อง "ฉัน... ฉันต้องรีบรายงานเบื้องบนเดี๋ยวนี้!"

"ไม่ต้องรายงานหรอก"

ซูโม่โบกมือขัดจังหวะเธอ เอนตัวพิงโซฟา ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ: "ผมถามคุณคำเดียว หัวหน้าหลิน เรื่องนี้คุณตัดสินใจเองได้ หรือไม่ได้?"

หน้าอกหลินหว่านกระเพื่อมอย่างรุนแรง เธอกัดริมฝีปากแน่น สมองตีกันวุ่นวาย

สุดท้าย เธอก็เหมือนตัดสินใจได้ พยักหน้าลงอย่างหนักแน่น

"ได้ค่ะ!"

"คุณซูโม่วางใจได้เลย! ตั้งแต่วันนี้ไป คุณซาแมนธาและคุณลั่วเสี่ยวโหรว คือสมาชิกระดับ S ของหน่วยโล่มังกรเรา! เราจะใช้ทรัพยากรทั้งหมดที่มี รับประกันความปลอดภัยของพวกเธอในโลกความจริงอย่างแน่นอน!"

"ดีมาก" ซูโม่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ พูดเสริมส่งๆ ว่า "จริงสิ ยังมีเงื่อนไขเล็กๆ อีกข้อ"

"เชิญคุณซูโม่ว่ามาได้เลยค่ะ"

"แฟนในเน็ตของผมที่ชื่อเสิ่นเยี่ยนปิง ก็เป็นคนของหน่วยโล่มังกรใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ" หลินหว่านพยักหน้า ใจเต้นตึกตัก

"คุณจัดให้พวกเธอสามคนอยู่ในทีมเดียวกันซะ" ซูโม่โบกมือทำหน้าเหมือนรำคาญ

"ผู้หญิงสามคนก็วุ่นวายพอแล้ว ให้พวกเธอไปตีกันเองเถอะ ขืนให้มาป้วนเปี้ยนอยู่หน้าผมทุกวัน รำคาญตายชัก"

หลินหว่าน: "..."

เธอมองท่าทาง 'โยนภาระ' ของซูโม่ที่ราวกับกำลังสลัดตัวปัญหาสามตัวทิ้งไป ชั่วขณะหนึ่งถึงกับทำหน้าไม่ถูก

หนึ่งระดับเทพเจ้า หนึ่งระดับตำนาน บวกกับเสิ่นเยี่ยนปิงที่มีเบื้องหลังลึกลับและพรสวรรค์โดดเด่นไม่แพ้กัน...

หุ้นศักยภาพระดับท็อปสามตัวนี้ที่ถ้าไปอยู่ที่ไหนก็ต้องถูกบูชาเป็นบรรพบุรุษ ในสายตาผู้ชายคนนี้ กลับเป็นแค่... "ตัวปัญหา"?

ผู้ชายคนนี้ มีความมั่นใจและ "ต้นทุน" หนาขนาดไหนกันแน่?

หารู้ไม่ว่า ในใจซูโม่กำลังดีดลูกคิดรางแก้วดังเปรี๊ยะๆ

การปกป้องความปลอดภัยของพวกเธอเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ที่สำคัญกว่านั้นคือ การไถทรัพยากรจากหน่วยโล่มังกรต่างหาก!

การได้เจอหลงขุยเอ๋อร์คราวที่แล้ว ทำให้เขาตระหนักได้ว่า ในมือกองกำลังใหญ่พวกนี้ ต้องกำความลับของดันเจี้ยนพิเศษระดับต่ำที่ซ่อนสมบัติล้ำค่าเอาไว้แต่จำกัดเลเวลผู้เล่นอยู่เพียบแน่ๆ!

ผู้เล่นเลเวลสูงต่อให้ยอมลดเลเวลเข้าไป ค่าสถานะก็จะถูกกดลงจนเท่ากัน เปลี่ยนแปลงไม่ได้ สกิลและอุปกรณ์โหดๆ หลายอย่างก็ใช้ไม่ได้ กลายเป็นว่าสู้พวกเด็กใหม่ระดับท็อปที่มีของดีติดตัวไม่ได้ซะงั้น

ดังนั้น กองกำลังใหญ่ๆ ถึงได้ทุ่มทุนสร้างเด็กใหม่กันอย่างบ้าคลั่ง

นี่ต่างหากคือวิธีใช้งานเด็กใหม่ที่ถูกต้อง!

ยัดซาแมนธากับคนอื่นๆ เข้าไป นอกจากจะได้เกาะกินทรัพยากรและข้อมูลของหน่วยโล่มังกรแล้ว ตัวเขาเองยังลองใช้สกิลระดับเทพเจ้า [สลับตัวราชันย์] แฝงตัวเข้าไปในดันเจี้ยนของพวกเธอได้ด้วย...

ไปแย่งบอส!

มองยังไงก็กำไรเห็นๆ!