บทที่ 45 เตรียมตัวกลับสู่โลกความจริง

ภาพเบื้องนอกกลายเป็นวันสิ้นโลกไปแล้ว

ท้องฟ้าถูกเถ้าภูเขาไฟบดบัง แผ่นดินแตกร้าวพร้อมเสียงครวญคราง น้ำทะเลไหลย้อนกลับ ก่อเกิดคลื่นยักษ์เทียมฟ้า

สัตว์ประหลาดทะเลนับไม่ถ้วนที่ตื่นตระหนก ผุดขึ้นมาจากน้ำทะเลที่เดือดพล่านราวกับเกี๊ยวต้ม โจมตีทุกอย่างบนเกาะอย่างบ้าคลั่ง

"บอส ทางนี้"

เรือโนอาห์ ภายใต้การขับเคลื่อนของจ้าวเถียหลิน พุ่งเข้ามาเทียบฝั่งแล้ว

ซูโม่พาสามสาวกระโดดลอยตัว ลงสู่ดาดฟ้าเรืออย่างมั่นคง

"เดินหน้าเต็มกำลัง เป้าหมาย ฝ่าออกจากน่านน้ำเฮงซวยนี่ไปให้ได้"

ซูโม่ถือดาบศึกระดับตำนาน ยืนตระหง่านที่หัวเรืออย่างฮึกเหิม

"โฮก—!"

ทันใดนั้น งูทะเลขนาดยักษ์ยาวกว่าร้อยเมตร พุ่งทะลวงผิวน้ำ อ้าปากกว้าง หมายจะขย้ำเรือโนอาห์

"มาได้สวย"

ซูโม่ไม่ตกใจแต่กลับดีใจ "กำลังอยากลองดาบใหม่กับฮาคิใหม่อยู่พอดี"

เขาหายใจเข้าลึก [การพิพากษาของมังกรปีศาจอเวจี] ในมือ ถูกเคลือบด้วยฮาคิที่ไหลเวียนไร้รูป

ไม่ต้องเข้าไปใกล้งูยักษ์นั่น

แค่หันไปหา ในระยะห่างเกือบร้อยเมตร แล้วสะบัดไปข้างหน้าเบาๆ

"ผ่าอเวจี"

"ฟิ้ว—!"

คลื่นดาบรูปจันทร์เสี้ยวที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ราวกับจะฉีกกระชากมิติ แหวกผิวน้ำผ่านไปในพริบตา

วินาทีต่อมา

การเคลื่อนไหวของงูทะเลเลักษ์หยุดชะงัก

เส้นเลือดปรากฏขึ้นจากหัวลากยาวไปจรดหาง

จากนั้น ร่างมหึมาของมันก็แยกออกจากกันเป็นสองซีกอย่างเรียบเนียน

เลือดเหม็นคาว ย้อมน่านน้ำจนแดงฉาน

"..."

บนเรือ ไม่ว่าจะเป็นเสิ่นอวี้ฟู ซาแมนธา หรือพวกจ้าวเถียหลิน โจวเสี่ยวเสี่ยว ต่างพากันแข็งทื่อเป็นหิน

ห่างเป็นร้อยเมตร ฟันดาบเดียว สังหารมอนสเตอร์ทะเลยักษ์ที่ดูแล้วน่าจะเป็นระดับอีลีตได้ในพริบตา

บอสใช้โปรหรือเปล่าเนี่ย น่ากลัวเกินไปแล้ว

"สามีซูโม่...เท่ที่สุดเลย"

มีแค่ลั่วเสี่ยวโหรว ที่กุมแก้มตัวเอง มองแผ่นหลังซูโม่ด้วยความหลงใหล นัยน์ตาเต็มไปด้วยประกายดาวแห่งความศรัทธา

ภายใต้การข่มขวัญด้วยดาบเดียวดุจเทพเจ้าของซูโม่ ไม่มีสัตว์ประหลาดหน้าไหนกล้ามายุ่งกับเรือโนอาห์อีก

เรือโนอาห์แหวกคลื่นลม พุ่งออกจากใจกลางการล่มสลายของเกาะ

...

ราตรีมาเยือน เหลือเวลาอีกไม่ถึง 2 ชั่วโมงก่อนจบช่วงท้าทายเอาชีวิตรอด

บนดาดฟ้าเรือโนอาห์ ไฟสว่างไสว บรรยากาศคึกคักถึงขีดสุด

"มา พี่น้อง ดื่มอีกแก้ว"

จ้าวเถียหลินหน้าแดงก่ำ ชูกระป๋องเบียร์เย็น ลิ้นเริ่มพันกัน "เจ็ดวันนี้...พวกเรารอดแล้ว ติดตามบอส พวกเราแม่มรอดตายกันแล้วโว้ย"

"เฮ้"

"ชนแก้ว เพื่อบอส เพื่อที่พวกเรารอดตาย"

"ฮ่าๆๆ เจ็ดวันนี้เหมือนฝันเลย แม่ไม่เคยเจออะไรตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อนในชีวิต"

ลูกเรือ 12 คนโห่ร้องด้วยความยินดี พวกเธอล้อมวงรอบกองไฟ กินเนื้อดื่มเบียร์ ใบหน้าเปื้อนยิ้มแห่งความปิติที่รอดตายมาได้

ในขณะเดียวกัน ช่องแชตโลกที่เคยคึกคักมีคนนับล้าน ตอนนี้เงียบเหงาวังเวง ยอดออนไลน์เหลือไม่ถึงสองพัน

"ฮือๆๆ...ในที่สุดก็จบสักที พี่น้อง ฉันยังไม่ตาย ฉันยังไม่ตายนะโว้ย"

"บัดซบ เจ็ดวัน พวกนายรู้ไหมเจ็ดวันนี้ฉันผ่านอะไรมาบ้าง ฉันแทะเปลือกไม้ กินน้ำฝนทุกวัน ผอมลงไปสามสิบโล กลับไปได้ฉันจะกินบุฟเฟต์เนื้อล้วนให้พุงแตกเลย"

"1,873 คน...จากล้านกว่าคนตอนแรก เหลือไม่ถึงสองพัน...อัตราการตายนี่มันสยองเกินไปแล้ว"

"เลิกบ่นได้แล้ว ดูอันดับเร็ว ขาใหญ่ซูโม่เวล 15 แล้ว พระเจ้าช่วย เขาเป็นเทพเหรอ"

"ยังต้องถามอีกเหรอ ไม่เห็นประกาศทั่วโลกหรือไง เฟิร์สคิลบอสระดับลอร์ดของโลก ผลงานระดับนี้ ใครจะเทียบได้"

"อันดับสองก็โหด เทพธิดาแห่งชาติเสิ่นอวี้ฟู Lv12 พรสวรรค์ระดับสูงไม่ได้มีไว้โชว์จริงๆ ต่อไปใครกล้าว่าน้องฟูเป็นแจกันดอกไม้อีก"

"ว่าแต่ พวกนายสังเกตไหม ท็อป 10 นอกจากขาใหญ่ซูโม่กับสองเทพธิดา ที่เหลือเกือบทั้งหมดเป็นหัวหน้าพันธมิตรใหญ่ เฉียงเว่ยแห่งกุหลาบโลหิต Lv11 อยู่อันดับ 5"

ในห้องกัปตัน ซูโม่นั่งไขว่ห้าง เพลิดเพลินกับการที่ซาแมนธาและลั่วเสี่ยวโหรวคอยป้อนอาหารซ้ายขวา อ่านคำเยินยอในช่องแชตโลกอย่างสบายอารมณ์

"ฮิๆ สามีซูโม่ ตอนนี้สามีเป็นไอดอลระดับโลกแล้วนะคะ" ลั่วเสี่ยวโหรวกุมแก้ม ตาเป็นประกาย

ซาแมนธายืดอกอย่างภูมิใจ "แน่นอนสิ ก็ดูซะก่อนว่าเป็นผู้ชายของใคร"

เสิ่นอวี้ฟูมองข้อความที่จับคู่เธอกับซูโม่ หน้าแดงระเรื่อ ในใจหวานล้ำ แอบเหล่ซูโม่แวบหนึ่ง

ทันใดนั้น สายตาซูโม่ก็สะดุดกับข้อความที่พูดถึง "กุหลาบโลหิต"

"จะว่าไป เฉียงเว่ย หัวหน้ากุหลาบโลหิตนี่ เป็นผู้หญิงที่ลึกลับจริงๆ และเป็นคนเดียวที่พากองทัพหญิงล้วนติดท็อป 5 อันดับพันธมิตรได้ โหดใช่เล่น"

"เฉียงเว่ย..."

พอเห็นชื่อนี้ ซูโม่ก็นึกขึ้นได้ว่าเหมือนจะดองแชตผู้หญิงคนนี้ไว้นานแล้ว

เขาเปิดรายชื่อเพื่อน ตามคาด คำขอเป็นเพื่อนจาก "กุหลาบโลหิต-เฉียงเว่ย" ยังนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ผ่านมา 6 วันแล้ว

เขากดตกลงส่งๆ ไป

ในขณะเดียวกัน ที่เกาะระดับ 4 ห่างจากเกาะระดับ 5 หลายร้อยกิโลเมตร

เรือยักษ์ระดับ 7 ขนาด 20x20 เมตร 4 ลำ จอดเทียบท่าเงียบสงบ

บนเรือลำหนึ่ง อัดแน่นไปด้วยผู้เล่นหญิงรูปร่างแตกต่างกันแต่หน้าตาสวยงามหลายสิบคน ใส่แค่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นรับลม

ขาขาวๆ เรียงรายละลานตา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นกายหอมกรุ่นของสาวๆ ฉากตรงหน้าช่างเจริญหูเจริญตา

พวกเธอกำลังตื่นเต้นกับการตรวจนับของรางวัลที่เพิ่งได้จากการฆ่ามอนสเตอร์อีลีตตัวที่ 2 ของเกาะระดับ 4

และบนหอสังเกตการณ์ห้องกัปตัน ร่างสีแดงเพลิงกำลังนั่งรับลม

เธอรูปร่างสูงเพรียว สวมเกราะหนังรัดรูปสีแดงสด ขับเน้นส่วนโค้งเว้าสุดร้อนแรงให้ชัดเจนราวกับจะระเบิดออกมา

ขาเรียวยาวขาวจั๊วะ แค่มองก็ทำให้คนเหม่อลอยได้

นั่นคือหัวหน้าสมาพันธ์กุหลาบโลหิต —— เฉียงเว่ย

[ติ๊ง ผู้เล่น 'ซูโม่' ยอมรับคำขอเป็นเพื่อนของคุณแล้ว]

เสียงแจ้งเตือนกะทันหัน ทำให้ดวงตาเรียวรีดุจหงส์ของเฉียงเว่ยหรี่ลงเล็กน้อย

หกวันแล้ว

ผู้ชายคนนี้ ในที่สุดก็นึกถึงเธอขึ้นมาได้สินะ