บทที่ 43 ซูโม่ปางตาย ราชาเห็ดจันทร์ฉาย

"ตาย...ซะ!!!"

ซูโม่คำรามลั่นด้วยเสียงที่ไม่เหมือนมนุษย์ สองเท้ากระทืบพื้นเต็มแรง

"ตูม"

ร่างของเขาพุ่งออกไปราวกับดาวตกสีแดงดำ เมินเฉยต่อทะเลสาบลาวาที่เดือดพล่านเบื้องหน้า ด้วยความเร็วที่เหมือนจะฉีกกระชากมิติ พุ่งเข้าชนมังกรปีศาจอเวจีร่างยักษ์อย่างจัง

"นี่...นี่คือพลังหลังคลุ้มคลั่งของเขาเหรอ"

เสิ่นอวี้ฟูมองร่างที่กลายสภาพเป็นเทพมารนั้นตาค้าง ในใจเกิดคลื่นยักษ์โหมซัดสาด

"เคร้ง!!!"

หมัดที่เคลือบผลึกเพชรสีดำและไอเลือดคลุ้มคลั่ง ปะทะเข้ากับปากยักษ์ที่ขบภูเขาแตกได้ของมังกรปีศาจอย่างรุนแรง

ภูเขาไฟทั้งลูกส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดจากการปะทะนี้

...

"โฮก...?"

หัวมหึมาของมังกรปีศาจบาร็อกถูกหมัดนี้ชกจนหงายไปด้านหลัง ดวงตาสีลาวาฉายแววไม่อยากจะเชื่อเป็นครั้งแรก

มนุษย์ตัวจิ๋วนี่ ระเบิดพลังน่ากลัวขนาดนี้ออกมาจากร่างกายได้ยังไงกัน

ไม่รอให้มันได้ตั้งตัว

การโจมตีชุดพายุบุแคมของซูโม่ก็มาถึงแล้ว

"ปัง ปัง ปัง ปัง"

ละทิ้งการป้องกัน ละทิ้งเทคนิคทั้งหมด

มีแต่การทุบตีที่บ้าคลั่ง ดิบเถื่อน และถึงเนื้อถึงตัวที่สุด

ทุกหมัดอัดแน่นด้วยพลังทับซ้อนของ [ฮาคิเกราะ - เสริมแกร่ง] และ [ชาร์จโจมตี] กระแทกใส่ร่างมังกรอย่างโหดเหี้ยม

เกล็ดมังกรที่แข็งแกร่งขนาดต้านทานภูเขาไฟระเบิดได้ กลับแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ ราวกับกระจกบางๆ ภายใต้กำปั้นเหล็กของซูโม่

เลือดมังกรสีดำผสมกับเศษเกล็ดสาดกระจายเต็มท้องฟ้า

"โฮก!!!"

บาร็อกร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดถึงขีดสุด มันเหวี่ยงกรงเล็บ พ่นลมหายใจมังกรอย่างบ้าคลั่ง หวังจะฉีกกระชาก "ตัวหมัด" บนร่างให้เป็นชิ้นๆ

ทว่า ซูโม่ไม่หลบเลยสักนิด

กรงเล็บฉีกเนื้อ ลมหายใจเผาร่าง แต่เขาเหมือนไม่รู้สึกเจ็บปวด กลับหัวเราะร่าอย่างตื่นเต้นและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

"ฮ่าๆๆๆ สะใจ สะใจโว้ย"

ผลติดตัวของ [ยิ่งสู้ยิ่งแกร่ง] ถูกซ้อนทับจนเต็มในพริบตา ผลลดความเสียหายและฟื้นฟูเลือดทำให้เขากลายเป็นเทพสงครามอมตะที่ฆ่าไม่ตาย

"พายุหมุนมรณะ"

ซูโม่คำราม ร่างกายหมุนวนด้วยความเร็วสูงบนตัวมังกร กลายเป็นพายุทอร์นาโดแห่งความตายสีแดงดำ

"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ"

ท่ามกลางเสียงเสียดสีบาดหู เนื้อชิ้นใหญ่ถูกขูดออกจากร่างมังกรสดๆ จนเห็นกระดูกขาวโพลน

"ซูโม่..."

เสิ่นอวี้ฟูที่อยู่ไกลออกไปยืนดูจนตัวแข็ง

นี่ไม่ใช่การต่อสู้แล้ว

นี่คือ...การสังหารโหดฝ่ายเดียวที่นองเลือดและป่าเถื่อนที่สุด

เธออยากเข้าไปช่วย แต่ก็น่าเศร้าที่พบว่า ในการต่อสู้ระดับนี้ พลังของเธอไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะยื่นมือเข้าไปสอด

เธอทำได้เพียงมองดูผู้ชายที่เธอทั้งรักทั้งเกลียดคนนั้น เผาผลาญ "ชีวิต" ตัวเองเพื่อแก้แค้นให้เธอและเพื่อนที่ตายไปอย่างบ้าคลั่ง

น้ำตาใสๆ หยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มสวยของเธอเงียบๆ

"โฮก...!"

มังกรปีศาจ กลัวแล้ว

มันไม่เคยคิดเลยว่า ตัวมันที่ปกครองภูเขาไฟแห่งนี้มาหลายร้อยปี มนุษย์ที่ก้าวเข้ามาได้ก็นับหัวได้ แต่วันนี้กลับถูกมนุษย์เลเวล 14 ต้อนจนมีสภาพน่าเวทนาขนาดนี้

มันส่งเสียงร้องอย่างไม่ยินยอม สะบัดปีกค้างคาวยักษ์ที่บดบังท้องฟ้า หวังจะบินหนีไปจากเทพมารที่น่ากลัวตนนี้

"คิดจะหนี?"

"กูอนุญาตแล้วเหรอ"

ซูโม่แสยะยิ้มอำมหิต กระโดดขึ้นหลังมังกร วิ่งตะลุยไปตามกระดูกสันหลังยักษ์ที่เหมือนสันเขา

สุดท้าย เขากระโดดลอยตัว กำหมัดแน่น รวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เล็งไปที่ท้ายทอยขนาดมหึมาของมังกร แล้วทุบลงไปสุดแรง

"ตาย...ซะ!!!"

"กร๊อบ"

เสียงกระดูกแตกดังสนั่นไปทั่วถ้ำ

ร่างยักษ์ของมังกรปีศาจอเวจีล้มตึงลงกระแทกพื้น ลาวาสาดกระจายทั่วสารทิศ

จบการต่อสู้

นับตั้งแต่ซูโม่ดื่มเลือดคลุ้มคลั่ง จนถึงบอสระดับลอร์ดล้มลง ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที

ซูโม่ยืนอยู่บนศพมังกร เลือดโชกไปทั้งตัว ราวกับอสูรชูร่าที่กลับมาจากนรก

กลิ่นอายคลุ้มคลั่งบนตัวค่อยๆ จางหาย ดวงตาสีเลือดค่อยๆ กลับมาแจ่มใส

ตามมาด้วยความอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงที่ถาโถมมาราวกับน้ำป่า

ภาพตรงหน้าซูโม่มืดดับ ร่างกายอ่อนยวบ ร่วงหล่นจากศพมังกรดิ่งลงสู่เบื้องล่าง

"ซูโม่"

เสิ่นอวี้ฟูร้องเสียงหลง จะวิ่งไปรับ

แต่ทันใดนั้น

"ตูม"

ปากถ้ำที่ถูกหินยักษ์ปิดตาย จู่ๆ ก็ถูกระเบิดเปิดออกด้วยลูกธนูจากด้านนอก

เงาร่างหุ่นระเบิดผมสีทอง ตาสีฟ้า ถือธนูระดับมหากาพย์ พุ่งฝ่าฝุ่นควันเข้ามา รับร่างซูโม่ที่กำลังจะร่วงลงบ่อลาวาไว้ในอ้อมกอดได้อย่างแม่นยำ

"บอสคะ ไม่เป็นไรใช่ไหม"

คนที่มา คือซาแมนธา

"ซาแมนธา เธอ...เธอยังไม่ตายเหรอ"

เสิ่นอวี้ฟูมองฉากดราม่าตรงหน้า ตาโตเท่าไข่ห่าน ปรับอารมณ์ไม่ทัน

"ถุยๆๆ เธอสิตาย"

ซาแมนธากอดซูโม่ที่หมดสติไปแล้ว ค้อนขวับใส่เสิ่นอวี้ฟู

"เมื่อกี้ถ้าฉันปฏิกิริยาไม่ไว งัดไม้ตายยิง [ฝนธนูต่อเนื่อง] ระเบิดช่องว่างตอนหินถล่มลงมา เราสองคนคงโดนฝังทั้งเป็นไปแล้วย่ะ"

พูดไม่ทันขาดคำ หัวเล็กๆ ผมทวินเทลสีชมพู ก็โผล่ออกมาจากกองหินปากถ้ำ สภาพมอมแมมไม่ต่างกัน คือลั่วเสี่ยวโหรวนั่นเอง

"ฮือๆๆ...ตกใจแทบตาย...นึกว่าจะไม่ได้เจอสามีซูโม่แล้ว..."

"เลิกคุยไร้สาระได้แล้ว เร็วเข้า ซูโม่ท่าจะไม่ไหวแล้ว"

เสิ่นอวี้ฟูได้สติ รีบมองหน้าซูโม่ที่ซีดเป็นกระดาษ และบาดแผลลึกเห็นกระดูกตามตัว หัวใจบีบรัดรุนแรง

ผลข้างเคียงของ [เลือดคลุ้มคลั่ง] กำเริบแล้ว

เลือดของซูโม่กำลังลดฮวบๆ จนเกือบจะหมดหลอด

"จริงสิ เห็ด"

เสิ่นอวี้ฟูนึกขึ้นได้ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเปิดมิติเก็บของ

ซูโม่กลับอาศัยสติเฮือกสุดท้าย ฝืนเปิดมิติเก็บของตัวเอง เท [ราชาเห็ดจันทร์ฉาย] 10 ต้นที่เก็บมาแล้วยังไม่ได้ใช้ ออกมากองตรงหน้า

"กิน..."

ซูโม่เค้นแรงเฮือกสุดท้ายพูออกมาคำเดียว แล้วก็สลบเหมือดไป

"กิน ฉันจะป้อนนายเอง"

เสิ่นอวี้ฟูคว้าเห็ดต้นใหญ่สุดมา ยัดใส่ปากซูโม่เหมือนคนบ้า

แต่ซูโม่หมดสติไปแล้ว กลืนเองไม่ได้

ด้วยความร้อนใจ เสิ่นอวี้ฟูไม่สนอะไรอีก กัดราชาเห็ดคำโตเคี้ยวจนละเอียด แล้วก้มลงประกบปากซูโม่ ป้อนยาด้วยปากเปล่าทันที

"ว้าว..."

ของเหลวจากเห็ดที่อุ่นวาบและอัดแน่นด้วยพลังชีวิตมหาศาล ไหลลงคอซูโม่

หลอดเลือดที่ลดดิ่งลงเหวหยุดชะงัก และเริ่มเด้งกลับขึ้นมาอย่างช้าๆ

แม้จะยังบาดเจ็บสาหัส แต่อย่างน้อยก็ยื้อชีวิตไว้ได้แล้ว

สามสาวเห็นดังนั้น ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกพร้อมกัน