บทที่ 19 ตกเป็นเป้าโจมตี

บทที่ 19 ตกเป็นเป้าโจมตี

"ทำไมพวกเธอไม่ทำงานกันฮะ ไม่มีอะไรทำกันแล้วหรือไง"

เจิ้งไห่หลินกล่าวด้วยความโมโห แทนที่พนักงานพวกนี้จะตั้งใจทำงาน กลับคอยแต่จะสร้างเรื่องปวดหัวให้เธอไม่เว้นแต่ละวัน

เมื่อเห็นหัวหน้าแผนกเดินเข้ามา หลี่จิ้งก็รีบเปลี่ยนท่าทีในทันที

"หัวหน้าคะ ก็หลินซีหรันน่ะสิคะ ฉันแค่ขอให้เธอช่วยพิมพ์เอกสารให้หน่อย แต่เธอกลับทำกิริยามารยาทแย่ใส่ แถมยังโยนเอกสารลงบนโต๊ะด้วยค่ะ"

หลินซีหรันได้ฟังคำพูดหน้าไม่อายนั้นก็โกรธจนเกือบจะหัวเราะออกมา

"เธอไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังจัดระเบียบเอกสารตั้งมากมายขนาดนี้ แต่เธอก็ยังจะมาใช้ให้ฉันไปพิมพ์งานให้อีก ทั้งที่ตัวเธอนั่งว่างอยู่แท้ๆ"

หลี่จิ้งเถียงกลับ "ฉันไปนั่งว่างตอนไหน อย่ามาพูดจาเลอะเทอะนะ หัวหน้าลองถามหวังน่าดูก็ได้ค่ะ ว่าเมื่อกี้ฉันยุ่งอยู่หรือเปล่า"

เจิ้งไห่หลินหันไปมองหลินซีหรัน "เพื่อนร่วมงานก็ควรจะช่วยเหลือเกื้อกูลกันสิ เรื่องแค่นี้เอง ถ้าเขาไม่ว่างแล้ววานให้เธอช่วยก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย"

หลินซีหรันจึงแย้งว่า "ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยนะกะ แต่งานของฉันเองก็ยังค้างอยู่อีกตั้งเยอะ งานส่วนของเธอเธอก็ทำเองได้ชัดๆ แต่กลับมาใช้ฉัน แบบนี้มันจงใจทำให้ฉันเสียเวลาไม่ใช่เหรอคะ"

"แถมพอฉันเดินกลับมา ก็เห็นเธอนั่งคุยเล่นอยู่กับหวังน่า ไม่เห็นจะขยับตัวมาช่วยฉันจัดเอกสารพวกนี้เลยสักนิด"

"หัวหน้าพูดถูกค่ะที่ว่าเพื่อนร่วมงานควรช่วยกัน"

"งั้นในเมื่อฉันช่วยพิมพ์งานให้เธอแล้ว เธอก็ควรจะมาช่วยฉันจัดเอกสารพวกนี้ด้วยสิคะ ถึงจะเรียกว่าช่วยกันจริงๆ"

หลี่จิ้งได้ยินดังนั้นก็เริ่มนั่งไม่ติด เธอไม่ได้อยากจะมานั่งหลังขดหลังแข็งจัดเอกสารพวกนี้เลยสักนิด จึงแหวใส่หลินซีหรันด้วยความโกรธว่า

"แค่ใช้ให้พิมพ์เอกสารสองสามใบ ทำไมต้องทำตัวใจแคบขนาดนี้ด้วย ต่อไปฉันไม่ใช้เธอแล้วก็ได้ ยัยคนขี้งก"

เจิ้งไห่หลินยกมือขึ้นปราม "พอได้แล้ว จะมาส่งเสียงเอะอะโวยวายอะไรกันในออฟฟิศ ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูผู้ช่วยพิเศษหวัง พวกเธอได้โดนไล่ออกทั้งคู่แน่"

"หลี่จิ้ง ไปช่วยหลินซีหรันจัดเอกสารครึ่งหนึ่งซะ อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะสั่งปรับเงินพวกเธอทันที"

หลี่จิ้งโกรธจนตัวสั่น ฝากไว้ก่อนเถอะหลินซีหรัน สักวันเธอจะเอาคืนให้แสบเลย

เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าจงใจแกล้งเธอโดยการให้มาจัดเอกสารพวกนี้ เธอพอดูออกอยู่หรอก

ปกติเอกสารของบริษัทจะถูกจำแนกและจัดเก็บทุกวันอยู่แล้ว จะมีเอกสารที่ยังไม่จัดระเบียบเยอะแยะขนาดนี้ได้ยังไงกัน

เธอไม่น่าหาเรื่องใช้ยัยนั่นไปพิมพ์งานเลยจริงๆ เดิมทีแค่กะจะแกล้งให้ยัยนั่นทำงานไม่เสร็จภายในวันนี้แท้ๆ

ทั้งหมดเป็นเพราะหลินซีหรันนั่นแหละที่ทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตาในบริษัทวันนี้ ตอนเธอไปกินข้าวก็มีแต่คนมาคอยถามเรื่องยัยนี่

ว่าในแผนกมีสาวงามระดับนางฟ้ามาทำงานด้วยเหรอ เธอละรำคาญใจกับคำถามพวกนั้นจริงๆ

หลินซีหรันจัดการแบ่งเอกสารครึ่งหนึ่งไปวางไว้บนโต๊ะของหลี่จิ้งทันที

หลี่จิ้งแผดเสียง "ทำไมเอามาให้ฉันเยอะขนาดนี้"

หลินซีหรันปรายตาหา "หัวหน้าสั่งว่าให้ทำคนละครึ่งค่ะ"

พูดจบเธอก็เลิกสนใจอีกฝ่าย แล้วก้มหน้าก้มตาจัดเอกสารบนโต๊ะของตัวเองต่อ

เธอดูเวลาแล้ว ถ้าทำแบบนี้ก็น่าจะจัดเสร็จทันเวลาก่อนเลิกงานพอดี

ต้องขอบคุณหลี่จิ้งจริงๆ ไม่อย่างนั้นวันนี้เธอคงต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาแน่ๆ

หลี่จิ้งไม่คาดคิดว่าเรื่องจะกลายเป็นว่าเธอขุดหลุมฝังตัวเองแบบนี้ เธอจึงหันไปมองหวังน่าที่นั่งข้างๆ หวังจะขอความช่วยเหลือ

แต่หวังน่ากลับเบือนหน้าหนี "เอ่อ จิ้งจิ้งจ๊ะ พอดีฉันต้องโทรนัดลูกค้าพอดีเลยน่ะ"

เมื่อเห็นว่าหวังน่ามีงานด่วนจริงๆ หลี่จิ้งจึงจำใจต้องก้มหน้าจัดเอกสารในมืออย่างเลี่ยงไม่ได้

ระหว่างที่จัดไป เธอก็คอยส่งสายตาอาฆาตไปทางหลินซีหรันเป็นระยะ

หลินซีหรันใช้เวลาสามชั่วโมงเต็ม ในที่สุดก็จัดเอกสารเสร็จเรียบร้อยก่อนถึงเวลาเลิกงานพอดี

ในขณะที่บนโต๊ะของหลี่จิ้งยังเหลือเอกสารเป็นปึกหนา

หลี่จิ้งเห็นหลินซีหรันทำงานเสร็จแล้ว ก็คิดจะโยนงานที่เหลือไปให้

แต่หลินซีหรันกลับหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย แล้วหันไปพูดกับหลี่จิ้งว่า

"ขอบใจมากนะหลี่จิ้ง อย่าลืมจัดให้เสร็จล่ะ หัวหน้าบอกว่าต้องใช้พรุ่งนี้ อ้อ แล้วอย่าลืมด้วยนะว่าตรงนั้นมีกล้องวงจรปิดอยู่"

พูดจบเธอก็ชี้ไปยังจอมอนิเตอร์ที่มีไฟสีแดงกะพริบอยู่ตรงมุมห้อง เพื่อเตือนไม่ให้หลี่จิ้งคิดตุกติก

ตอกบัตรเลิกงานเสียที

หลี่จิ้งมองตามหลังหลินซีหรันที่เดินออกจากออฟฟิศไปด้วยความแค้นใจ แต่กลับหาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้แม้แต่คำเดียว เธอไม่คิดเลยว่าหลินซีหรันจะกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้

ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจยิ่งกว่าเดิมที่ไปใช้ยัยนั่นพิมพ์เอกสาร

ในช่วงเวลาเลิกงาน ลิฟต์ค่อนข้างแออัด แต่หลินซีหรันก็ตัดสินใจเบียดตัวเข้าไป

พอเธอเข้าไปข้างใน พื้นที่ในลิฟต์ก็เต็มพอดี

เมื่อออกจากบริษัท เธอก็เดินไปที่ป้ายรถเมล์ เป็นช่วงเวลาที่การจราจรติดขัดอย่างหนัก รถเมล์จึงคงยังไม่มาถึงในเร็วๆ นี้

หลินซีหรันยืนรออยู่ริมถนนเกือบครึ่งชั่วโมงกว่ารถเมล์จะมา

เธอเบียดเสียดขึ้นไปบนรถที่แน่นขนัด ไม่มีที่นั่งเหลือแม้แต่อัตราเดียว ทุกคนต่างยืนเบียดเสียดไหล่ชนไหล่

ระหว่างนั้นเธอรู้สึกเหมือนมีคนมาแตะแผ่นหลังอยู่เรื่อยๆ แต่พอหันไปมองก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

เธอจึงขยับหนีไปทางด้านหลัง พิงเข้ากับราวโหน แล้วยืนโงนเงนไปตามแรงรถอยู่อย่างนั้นถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งกว่าจะถึงบ้าน

ดูท่าว่าเรื่องการสอบใบขับขี่คงต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุดเสียแล้ว

เธอกะซื้อผักที่ชอบจากตลาดแถวบ้านแล้วหิ้วกลับเข้าห้อง

หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ เธอก็เปิดโน้ตบุ๊กเพื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทสถาปนิกในอินเทอร์เน็ต

เธอต้องการดูว่าบริษัทเหล่านั้นชื่นชอบสไตล์งานออกแบบสถาปัตยกรรมแบบไหนเป็นพิเศษ

ระหว่างที่กำลังสืบค้นอยู่นั้น หน้าต่างลงทะเบียนแข่งขันออกแบบสถาปัตยกรรมระดับนานาชาติก็เด้งขึ้นมา

หลินซีหรันคลิกเข้าไปอ่านรายละเอียดข้อกำหนดต่างๆ อย่างตั้งใจ

หัวข้อของการแข่งขันครั้งนี้คือ "จินตนาการแห่งอนาคต" ซึ่งเป็นการประกวดออกแบบสถาปัตยกรรมที่เน้นเรื่องนวัตกรรมสีเขียวและการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม

การเปิดรับลงทะเบียนมีมาได้หนึ่งเดือนแล้ว และกำหนดการแข่งขันคือวันที่ 28 ของเดือนหน้า

หากเธอลงทะเบียนตอนนี้ เธอก็จะเหลือเวลาอีกเกือบหนึ่งเดือนเต็ม

ถ้าตัดสินใจลงแข่ง เธอจะต้องเขียนแบบร่างให้เสร็จภายในเดือนนี้ และยังต้องสร้างแบบจำลองเพื่อนำไปจัดแสดงที่สถานที่แข่งขันด้วย

การเข้าร่วมแข่งขันครั้งนี้ถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่งสำหรับเธอ แม้จะไม่ได้รับรางวัล แต่มันก็จะช่วยให้เธอมีชื่อเสียงในวงการสถาปัตยกรรม

นี่คือบันไดก้าวสำคัญที่จะพาเธอเข้าสู่อาชีพนี้

ลูกศรเมาส์วางค้างอยู่บนคำว่า "ลงทะเบียน" หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจกดลงทะเบียนทันที

เธอทำตามขั้นตอนโดยการกรอกข้อมูลส่วนตัวแล้วกดส่ง

ระบบแสดงข้อความว่าลงทะเบียนสำเร็จ และในเวลาต่อมาโทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความแจ้งเตือนยืนยันการลงทะเบียนเข้าแข่งขัน

เธอพยายามทำใจให้สงบและเริ่มคิดวางแผนว่าจะทำงานชิ้นนี้ให้สำเร็จได้อย่างไร

ขั้นแรก แบบร่างเริ่มต้นต้องมีความชัดเจนและตรงตามโจทย์ที่การแข่งขันกำหนด จากนั้นก็เป็นเรื่องของการสร้างแบบจำลอง ซึ่งถือเป็นส่วนที่ยากสำหรับเธอไม่น้อย

เธอค้นหาข้อมูลทางออนไลน์มากมายเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับงานสถาปัตยกรรมให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

งานออกแบบสถาปัตยกรรมไม่เหมือนกับเสื้อผ้า กระเป๋า หรือเครื่องประดับ เพราะสถาปัตยกรรมคือโครงสร้างขนาดใหญ่ที่มีรายละเอียดมากมายที่ต้องควบคุมให้ได้

เธอหยิบสมุดร่างภาพออกมา ลองสร้างแบบจำลองในความคิดไปพร้อมกับลงมือวาด เพื่อฝึกฝนทักษะการวาดเขียนของตัวเอง

หลินซีหรันวางแผนว่าจะใช้เวลาวันละสองชั่วโมงหลังเลิกงาน เพื่อฝึกวาดแบบจำลองและศึกษาวัสดุทางสถาปัตยกรรมต่างๆ

ทั้งนี้เพื่อเสริมสร้างคลังความรู้ กระตุ้นแรงบันดาลใจ และสร้างสรรค์ผลงานออกแบบที่ยอดเยี่ยมและเปี่ยมไปด้วยความคิดสร้างสรรค์

เหนือฟ้ายังมีฟ้าเสมอ โดยเฉพาะในเมื่อเธอเป็นเพียงหน้าใหม่ที่ยังไม่มีผลงานปรากฏสู่สายตาใคร

เธอจมอยู่กับการเรียนรู้ ซึมซับความรู้อย่างขยันขันแข็งโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

รู้ตัวอีกทีเข็มนาฬิกาก็ชี้ไปที่เลขสิบเอ็ดเสียแล้ว เธอใช้เวลาศึกษามานานถึงสามสี่ชั่วโมง

เธอลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้า หมุนคอไปมาเล็กน้อย ก่อนจะเก็บข้าวของ ปิดไฟ และเข้านอน