ตอนที่ 23: การคัดเลือกนักแสดง

เวลาผ่านไปอีกสองวัน

ในช่วงเวลานี้ วีกัสได้บอกผลสอบเข้ามัธยมปลายให้ครอบครัวของคุณลุงทราบ คุณลุงดีใจมากถึงขนาดยอมลงทุนซื้อเค้กมาฉลองให้ แต่เมื่อถูกถามว่าวีกัสอยากเข้าเรียนที่โรงเรียนไหน เธอกลับอึกอักและไม่ได้ให้คำตอบ นอกเหนือจากเรื่องนี้ ทุกอย่างก็ยังคงสงบและเป็นปกติ

แน่นอนว่าตลอดสองวันที่ผ่านมา วีกัสไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ตารางเวลาของเธออัดแน่นไปด้วยงาน นอกเหนือจากเวลาที่ใช้กินข้าว อาบน้ำ และนอนหลับ วีกัสก็มักจะนั่งขลุกอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อปั่นบทละครเสมอ แม้แต่ตอนอยู่บนเตียงก่อนนอน เธอก็ยังดูวิดีโอสอนและซึมซับความรู้ด้านดนตรี เธอกำลังเค้นสมองอย่างหนักเพื่อเตรียมถ่ายทำซีรีส์เรื่อง 'โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาคสายเลือดปีศาจ'...

เช้าวันนั้น อากาศแจ่มใสและงดงาม มีสายลมพัดเอื่อยๆ แม้จะเป็นฤดูร้อน แต่อุณหภูมิก็ไม่ได้สูงมากนัก เสียงจักจั่นในละแวกบ้านเริ่มส่งเสียงร้องระงม

โจวอี้เก๋อขับรถซูเปอร์คาร์สีเหลืองมาจอดที่หน้าประตูทางเข้าหมู่บ้านซิ่งฟู เตรียมพร้อมที่จะพาวีกัสไปหากองถ่ายเพื่อคัดเลือกนักแสดง เมื่อวีกัสได้รับข้อความ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเห็นเขาทันทีที่ก้าวเท้าออกจากหมู่บ้าน

วันนี้ โจวอี้เก๋อไม่ได้แต่งตัวฉูดฉาดเหมือนตอนที่วีกัสเจอเขาครั้งแรก อาจเป็นเพราะวันนี้เขามาคุยธุระทางการ เขาจึงสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์สีดำ สวมแว่นกันแดด ยืนอยู่ข้างรถสปอร์ต ดูคล้ายกับคนขับรถธรรมดาๆ มากกว่าจะเป็นเพลย์บอยหนุ่ม ตรงกันข้ามกับวีกัสที่สวมชุดวอร์มแขนยาวและกางเกงขายาวสีดำ พร้อมกับหมวกกันแดด ห่อหุ้มร่างกายมิดชิด โชคดีที่วันนี้อากาศไม่ร้อนจัด ไม่อย่างนั้นวีกัสคงเป็นลมแดดไปแล้ว

ทันทีที่พบหน้า โจวอี้เก๋อก็โน้มตัวลงและเปิดประตูรถให้วีกัสด้วยตัวเอง พร้อมเอ่ยว่า "เชิญครับ องค์หญิงน้อย" การกระทำนี้ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาซึ่งกำลังให้ความสนใจรถซูเปอร์คาร์ หูผึ่งและหันมามองเด็กสาวร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มราวกับโลลิที่กำลังก้าวขึ้นรถสปอร์ตทันที

"โลลิคนสวยบ้านรวยมาจากไหนเนี่ย?" "ซูเปอร์คาร์กับโลลิ อิจฉาชะมัด!" "นี่มัน 'คุณหนูมาแล้ว หลีกทางด้วย' ในชีวิตจริงชัดๆ!" "สาวน้อย รอพี่ก่อน ให้พี่ไปเป็นคนขับรถให้ดีไหม!"

วีกัสมองท่าทีโอ้อวดของโจวอี้เก๋อจนพูดไม่ออก แต่เนื่องจากเขาเป็นผู้ใหญ่ รุ่นราวคราวเดียวกับคุณลุง เธอจึงเถียงไม่ออกและทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาก้าวขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับเงียบๆ

ความจริงนี่เป็นครั้งแรกที่วีกัสได้นั่งรถซูเปอร์คาร์ แต่มันไม่ได้นั่งสบายเลยสักนิด หลังคารถเตี้ยเกินไป ทำให้พื้นที่ภายในคับแคบจนอึดอัด ขนาดคนที่ตัวเล็กอย่างวีกัสยังรู้สึกแบบนี้ ก็ลองจินตนาการดูเอาเถิดว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างไร

จากนั้น โจวอี้เก๋อก็ขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับ สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไป ทิ้งไว้เพียงควันไอเสียให้กลุ่มคนดูเบื้องหลัง

ระหว่างทางไปยังจุดหมาย โจวอี้เก๋อหยิบแฟ้มเอกสารส่งให้เธอ แล้วพูดว่า "ข้างในนี้คือรายชื่อผู้สมัครที่ตรงตามเงื่อนไขของคุณครับอาจารย์ รวมๆ แล้วมีแค่ร้อยกว่าคนที่ผ่านเกณฑ์"

วีกัสรับแฟ้มมาแล้วถามว่า "แค่ร้อยกว่าคนเองเหรอคะ?"

"ข้อกำหนดหลักมันเข้มงวดเกินไปน่ะสิครับ ต้องสูงอย่างน้อย 185 เซนติเมตร แถมต้องมีซิกซ์แพ็กและกล้ามเนื้อ แค่สองข้อนี้ก็คัดคนในวงการบันเทิงออกไปกว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์แล้ว ที่ได้มาตอนนี้ส่วนใหญ่เป็นนักแสดงสมทบขาจร หรือไม่ก็ไปลากพวกกล้ามปูจากฟิตเนสมาเพื่อให้ครบจำนวนนั่นแหละครับ"

วีกัสนั่งฟังเงียบๆ จริงอยู่ที่การหาคนในวงการบันเทิงที่ตรงตามเกณฑ์สองข้อนี้เป็นเรื่องยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ก่อนหน้านี้ ตอนที่เรื่อง โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ถูกนำมาทำเป็นเวอร์ชันคนแสดง พวกเขาก็หาตัวนักแสดงที่เหมาะสมไม่ได้เลย นักแสดงเหล่านั้นไม่มีเอกลักษณ์ของตัวละครในอนิเมะเลยสักนิด การแสดงของพวกเขาก็จัดว่าเข้าขั้นแย่ นับว่าโชคดีที่นี่คือม๋อตู มหานครระดับนานาชาติ ถึงได้สามารถหาคนที่ผ่านเกณฑ์ได้ราวๆ หนึ่งร้อยคนภายในเวลาแค่สองวัน

วีกัสเปิดแฟ้มและพลิกดูประวัติของคนทั้งร้อยคนเงียบๆ บางคนเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนส บางคนเป็นนักศึกษา บางคนเป็นนักแสดงตัวประกอบ และมีชาวต่างชาติอยู่ไม่น้อย แค่มองจากรูปถ่าย พวกเขาก็มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ อย่างแน่นอน แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับ โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ก็คือตัวละครหลักเสมอ โดยเฉพาะตัวร้ายที่อยู่ยงคงกระพันตลอดทั้งเรื่องอย่าง 'ดีโอ บรันโด'!

"การหาคนที่เหมาะสมมันยากเกินไป หรือฉันไม่ควรเลือกการ์ตูนเรื่องนี้มาทำเป็นซีรีส์นะ?" ขณะที่วีกัสกำลังถอนหายใจและครุ่นคิด รูปถ่ายหน้าตรงของผู้ชายลูกครึ่งอังกฤษ-ญี่ปุ่นในเรซูเม่ก็ดึงดูดความสนใจของเธอทันที

"จอส สูง 195 เซนติเมตร หนัก 120 กิโลกรัม ลูกครึ่งอังกฤษ-ญี่ปุ่น ผมทอง ผิวขาว เคยเข้าร่วมการแข่งขันรักบี้ระดับมหาวิทยาลัยในประเทศอินทรีและคว้าแชมป์มาได้ ทั้งยังเป็นรองแชมป์ในการแข่งขันเพาะกายระดับยุโรปด้วย"

วีกัสพึมพำขณะอ่านประวัติ ผู้ชายคนนี้เหมาะสมกับบทบาทของดีโอจนเกินไปแล้ว แถมหน้าตาของเขายังดูล้ายกาจ หล่อเหลา สมบูรณ์แบบจนแทบไม่มีที่ติ

"คุณลุงโจวคะ คนนี้มาได้ยังไงคะ?" วีกัสถาม

โจวอี้เก๋อฉวยโอกาสตอนติดไฟแดงชำเลืองมองประวัติย่อ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "คนนี้เหมือนจะค่อนข้างมีชื่อเสียงในวงการฟิตเนสนะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงมาสมัคร หรือบางทีอาจจะเกิดนึกสนุกอยากเข้าวงการบันเทิงขึ้นมามั้ง?"

"จริงเหรอคะ?" วีกัสเงยหน้าขึ้นทันที "วันนี้เขามาออดิชั่นด้วยไหมคะ?"

"เขาน่าจะมานะ" โจวอี้เก๋อเดาะลิ้น "ทำไมคุณถึงสนใจเขานักล่ะ? หรือว่าคนคนนี้จะเหมาะกับตัวละครในบทของคุณพอดี?"

"ใช่ค่ะ แถมเขายังสำคัญพอๆ กับพระเอกเลยด้วย! เขาคือตัวร้ายตัวพ่อของเรื่องเลยล่ะ!" วีกัสพยักหน้ารับ

"งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเราจะปล่อยให้เขาหลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด!" รถของโจวอี้เก๋อเร่งความเร็วขึ้นมาเล็กน้อยทันที พยายามจะไปถึงจุดหมายให้เร็วขึ้น...

เพียงครึ่งชั่วโมงกว่าๆ รถสปอร์ตของโจวอี้เก๋อก็เดินทางมาถึง เมืองถ่ายทำภาพยนตร์และโทรทัศน์ในเขตเมืองเก่าของม๋อตู สถานที่แห่งนี้แทบจะอยู่นอกเขตเมืองม๋อตูเลยทีเดียว นับว่าเป็นย่านชานเมืองโดยสมบูรณ์

วีกัสมองออกไปนอกหน้าต่างรถ รถบัสหลายคันกำลังขนส่งนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมอย่างต่อเนื่อง อาคารบ้านเรือนในบริเวณใกล้เคียงมีลักษณะคล้ายกับเมืองม๋อตูยุคเก่าในศตวรรษที่แล้ว มีแผงลอยเล็กๆ ขายอาหารร้อนๆ อยู่ริมถนนมากมาย ผู้คนที่สัญจรไปมาก็ยิ่งดูแปลกประหลาดเข้าไปใหญ่ บางคนใส่ชุดนักโทษ อาจจะเพิ่งถ่ายฉากตัวประกอบเสร็จแล้วยังไม่มีเวลาเปลี่ยนชุด นอกจากนี้ยังมีเด็กสาวในชุดโบราณและชุดจอมยุทธ์ด้วย มีนักท่องเที่ยวที่แต่งตัวทันสมัยมาเดินชมเมืองมากมาย สลับกับคนจำนวนไม่น้อยที่ถือไม้เซลฟี่และพูดคุยอยู่คนเดียว เธอไม่รู้เลยว่าพวกนั้นเป็นสตรีมเมอร์หรือบล็อกเกอร์กันแน่

โจวอี้เก๋อขับรถเข้าไปในลานจอดรถของเมืองถ่ายทำภาพยนตร์อย่างช้าๆ จากนั้นก็พาวีกัสเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงสถานที่ที่เรียกว่า ตลาดนักแสดงตัวประกอบ

"รับบทชาวบ้านยุคโบราณ วันละสองร้อย มีข้าวให้หนึ่งมื้อ! มาทางนี้เลย!" "หานักแสดงตัวประกอบ หน้าตาดี วันละสามร้อย ไม่รวมค่าอาหารและที่พัก!" "รับสมัครนักแสดงสมทบหญิงคนที่สี่ หน้าตาสวย มีประสบการณ์การแสดงจะพิจารณาเป็นพิเศษ!" "..."

เสียงตะโกนเรียกลูกค้าสารพัดรูปแบบ บวกกับฝูงชนชายหญิงที่เบียดเสียดกัน ทำให้สถานที่แห่งนี้ดูคล้ายกับตลาดสดไม่มีผิด เมื่อเห็นภาพนี้ วีกัสก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะขย้อนอาหารเช้าที่เพิ่งกินเข้าไปออกมา โชคดีที่โจวอี้เก๋อรีบพาเธอเดินหนีออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น เขาก็พาเธอมาที่บ้านสองชั้นหลังหนึ่ง ซึ่งมีคนพลุกพล่านน้อยกว่ามาก นอกประตูมีชายร่างสูงใหญ่กำยำกล้ามโตยืนรวมกลุ่มกันอยู่เป็นจำนวนมาก วีกัสซึ่งสูงไม่ถึง 150 เซนติเมตร รู้สึกเหมือนตัวเองหลุดเข้ามาในดินแดนคนยักษ์เมื่อเดินผ่านพวกเขา

วีกัสรู้ว่าคนพวกนี้คือคนที่มาเข้าร่วมการคัดตัวนักแสดงแบบเปิดของซีรีส์ ภาคสายเลือดปีศาจ หลังจากเดินเข้าทางประตูหลังพร้อมกับโจวอี้เก๋อ วีกัสก็เข้ามาในห้องสีขาวห้องนี้ ซึ่งดูคล้ายกับสถานที่จัดออดิชั่นมากทีเดียว เนื่องจากภาคสายเลือดปีศาจเป็นโปรเจกต์ซีรีส์เรื่องใหม่แกะกล่อง และยังไม่มีการเคาะตัวนักแสดงคนไหนเลย จึงต้องพึ่งพาการเปิดรับสมัครและคัดเลือกอย่างเต็มรูปแบบ

คนส่วนใหญ่ที่มาออดิชั่นต่างก็มีความคิดที่อยากจะมาลองเสี่ยงดวงดูทั้งนั้น เพราะคนที่จะตรงตามข้อกำหนดที่แปลกประหลาดแบบนี้มีค่อนข้างน้อย อย่างแย่ที่สุด ก็ยังอาจจะได้เป็นตัวประกอบหรืออะไรทำนองนั้นไม่ใช่เหรอ? พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะทุ่มเทกันอย่างสุดความสามารถ หากถูกเลือกให้รับบทสมทบหรือบทนำ นั่นก็เท่ากับเป็นการก้าวกระโดดครั้งใหญ่เลยทีเดียว! ไม่ว่าซีรีส์จะดังหรือไม่ก็ตาม เรื่องเงินน่ะไม่ใช่ปัญหาอย่างแน่นอน!