บทที่ 24 ไข่มุกหยินหยางเคลื่อนไหวแล้ว!

บทที่ 24 ไข่มุกหยินหยางเคลื่อนไหวแล้ว!

เหวินเมิ่งเซี่ยเองก็เคยแอบลองหยดเลือดของตัวเองลงไป เพื่อดูว่ามันจะสามารถเปิดพื้นที่มิติอะไรขึ้นมาได้บ้างหรือไม่

ทว่าหลังจากหยดเลือดลงไป เลือดของเธอกลับกลิ้งตกลงมา เธอพยายามอยู่สามครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม

หากไม่ใช่เพราะหลินหลานจ้องจะเอาของสิ่งนี้ไป เธอคงโยนมันทิ้งไปตั้งนานแล้ว

พูดได้คำเดียวว่า เธอถูกกำหนดมาให้เป็นแค่ตัวประกอบใช้แล้วทิ้งจริงๆ!

เมื่อเย่หลิงได้ยินว่าเป็นสิ่งที่หลินหลานหมายตาเอาไว้ เธอก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที "ขอฉันดูหน่อยสิคะ พี่ลองหยดเลือดลงไปหรือยัง ในนิยายชอบเขียนไว้ว่าเวลาเจอของเก่าแก่ลึกลับ ให้ลองหยดเลือดลงไปดูน่ะค่ะ

แต่ฉันก็เคยเห็นอีกหลายเรื่องที่บอกว่าอย่าเพิ่งหยดเลือดลงบนของโบราณพวกนี้สุ่มสี่สุ่มห้า เพราะสิ่งที่ถูกปลุกขึ้นมาอาจจะไม่ใช่ของวิเศษ แต่อาจจะเป็นยันต์เรียกความตายก็ได้"

เมื่อได้ยินดังนั้น เหวินเมิ่งเซี่ยก็รีบยื่นแหวนให้เย่หลิงทันที "ฉันเคยหยดเลือดลงไปแล้วแต่มันไม่ดูดซับเข้าไป แบบนี้นับว่าโชคดีไหมนะ"

เย่หลิงรับมาถือไว้แล้วพิจารณาอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะส่งคืนให้เหวินเมิ่งเซี่ย ไข่มุกหยินหยางในหัวของเธอก็เกิดการเคลื่อนไหวขึ้นมากะทันหัน

สิ่งนี้ทำให้เย่หลิงยืดตัวนั่งหลังตรงทันที 【เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ฉันแค่ถือไว้ในมือมันก็มีปฏิกิริยาแล้วเหรอ ข้างในมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่】

เมื่อเหวินเมิ่งเซี่ยได้ยินเสียงในใจของเธอ ก็รีบยืดตัวนั่งตรงแล้วหันมามองเธอเช่นกัน

หรือว่าเธอจะมีชะตากรรมเป็นแค่ตัวประกอบจริงๆ?

แหวนวงนี้อยู่ในมือเธอมาตั้งนานไม่เคยมีปฏิกิริยาอะไรเลย แต่พอตกถึงมือเย่หลิงปุ๊บก็มีปฏิกิริยาปั๊บเลยงั้นเหรอ

ภายในใจของเย่หลิงเกิดความรู้สึกอยากจะหยดเลือดลงไปอย่างรุนแรง

แต่เธอไม่ได้ทำแบบนั้น เพราะนี่เป็นของของเหวินเมิ่งเซี่ย เธอจะไปฮุบเอามาเป็นของตัวเองไม่ได้ ต่อให้มันจะทำให้ไข่มุกหยินหยางมีปฏิกิริยา เธอก็แย่งมาไม่ได้เด็ดขาด

เธอส่งแหวนคืนให้เหวินเมิ่งเซี่ย "ฉันก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไรเหมือนกันค่ะ พี่เก็บไว้ให้ดีเถอะนะคะ"

ประกายความประหลาดใจพาดผ่านดวงตาของเหวินเมิ่งเซี่ย เย่หลิงคืนแหวนให้เธอจริงๆ ด้วย!

ทั้งที่รู้ชัดเจนว่าแหวนวงนี้ไม่ธรรมดา แต่เธอกลับไม่คิดจะเก็บไว้เป็นของตัวเอง

ยัยเด็กโง่คนนี้ ช่างไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรเลย ซื่อตรงเกินไปแล้ว

"ฉันให้เธอ แหวนฉันมีถมเถไป ขาดไปแค่วงเดียวไม่ได้เดือดร้อนอะไรหรอก"

เย่หลิงตกตะลึง "ให้ฉันเหรอคะ ทำไมล่ะ พี่เป็นคนซื้อมันมานะ"

เหวินเมิ่งเซี่ยหัวเราะเบาๆ "ฉันแค่หมั่นไส้หลินหลานน่ะ อะไรที่ยัยนั่นอยากได้ ฉันจะแย่งมาให้หมด ต่อให้ต้องโยนทิ้งก็จะไม่ยอมให้หลุดมือยัยนั่นเด็ดขาด"

ทว่าเย่หลิงกลับขมวดคิ้ว "ถึงทำแบบนั้นแล้วจะสะใจ แต่มันจะทำให้พี่ตกอยู่ในอันตรายนะคะ พี่สาว ในความฝันของฉัน เธอคือผู้ถูกเลือก มีออร่าตัวเอกที่ทรงพลังมาก การคอยตั้งตนเป็นศัตรูกับเธออยู่ตลอดจะทำให้พี่ถูกเธอเล่นงานเอาง่ายๆ นะคะ"

เหวินเมิ่งเซี่ยค่อยๆ หุบยิ้มลง "เธอหมายความว่า ต่อไปฉันไม่ควรไปขัดขวางหรือหาเรื่องยัยนั่นแล้วงั้นเหรอ"

เย่หลิงส่ายหน้า "ไม่ใช่ค่ะ ฉันหมายถึง พี่ควรจะพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นก่อนต่างหาก หลังจากวันสิ้นโลกมาถึง พวกเราค่อยร่วมมือกันฆ่าเธอ ต่อให้ฆ่าไม่ตาย เราก็จะเอาให้เธอปางตายไปเลย"

เหวินเมิ่งเซี่ยคลี่ยิ้ม "ตกลง หลังวันสิ้นโลก พวกเราจะร่วมมือกัน ส่วนแหวนนี่เป็นของเธอแล้ว เธอจะเอายังไงกับมันก็ตัดสินใจเอาเองเลย ยังไงซะตอนซื้อมาฉันก็จ่ายไปแค่หมื่นเดียวเอง"

เมื่อเห็นเหวินเมิ่งเซี่ยยืนกรานที่จะให้ เย่หลิงก็ไม่มัวแกล้งทำเป็นเกรงใจอีกต่อไป

เธอโผเข้ากอดเหวินเมิ่งเซี่ย "ขอบคุณค่ะพี่สาว งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ"

【ฮือๆๆ พี่สาวอาจจะเป็นนางร้ายในเรื่องราวของนางเอก แต่สำหรับฉัน เธอคือพี่สาวที่แสนดี ไม่ใช่นางร้ายเลยสักนิด】

จากนั้น เธอก็หยดเลือดลงบนแหวนต่อหน้าต่อตาเหวินเมิ่งเซี่ย เลือดถูกแหวนดูดซับไปอย่างรวดเร็ว และแหวนสำริดที่ดูเรียบง่ายไร้ลวดลายก็พลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับมีสิ่งหนึ่งที่ดูคล้ายกับดวงตาปรากฏขึ้นตรงกลาง

ในชั่วขณะนี้ แหวนวงนั้นดูราวกับดวงตาของปีศาจในยามค่ำคืน ทำเอาเย่หลิงตกใจกลัวจนรีบโยนมันทิ้งไป เหวินเมิ่งเซี่ยเองก็ขวัญหนีดีฝ่อไม่แพ้กัน ทั้งสองคนกอดกันกลม ตัวสั่นงันงก

เหวินเมิ่งเซี่ยมองไปที่แหวนวงนั้นจากระยะไกล น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "นั่นมันตัวประหลาดอะไรกัน เลือดของเธอถูกไอ้ของแบบนั้นดูดซับไป เธอจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

เย่หลิงแทบจะสติแตก "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน! ฉันจะตายไหมเนี่ย อ๊ากกกกก ฉันเพิ่งจะพูดไปหมับๆ ว่าอย่าไปเที่ยวหยดเลือดมั่วซั่ว ทำยังไงดี ทำยังไงดีคะ"

【ฉันมันมีดวงเป็นแค่ตัวประกอบจริงๆ ด้วย มีคนทะลุมิติคนไหนบ้างที่ได้แหวนไม่ทราบที่มาแล้วดันกลายเป็นของชั่วร้ายแบบนี้?!】

ตอนนั้นเอง ควันสีดำจางๆ ก็ลอยพวยพุ่งออกมาจากแหวน กระจายแผ่ออกไปรอบๆ

เหวินเมิ่งเซี่ยกับเย่หลิงรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีออกไปข้างนอก เหวินเมิ่งเซี่ยพูดตะกุกตะกัก "เราควรจะเข้าไปหลบในมิติไหม ไม่สิ เราควรโทรบอกพี่ชายต่างหาก แต่กว่าพวกเขาจะกลับมา มันก็คงสายเกินไปแล้ว"

เย่หลิงคว้ามือเหวินเมิ่งเซี่ยเอาไว้แล้วชี้เข้าไปในห้อง "พี่สาว รีบดูนั่นสิ ต้นไม้พวกนั้นกำลังกลายพันธุ์"

เหวินเมิ่งเซี่ยรีบหันไปมอง และเห็นว่าต้นไม้ที่สัมผัสกับควันสีดำกำลังค่อยๆ กลายพันธุ์ ใบของพลูด่างในกระถางขยายใหญ่ขึ้นกว่ากะละมัง และบนใบไม้แต่ละใบก็ปรากฏใบหน้าของทารกที่กำลังหลับตาอยู่

ส่วนเถาของพลูด่างก็ยืดยาวและหนาขึ้น ดูราวกับท่อนแขนของทารกที่ทั้งขาวและอวบอ้วน ชวนให้ขนลุกขนพอง

ต้นสนห้าใบในกระถางยิ่งประหลาดหนักเข้าไปอีก มันขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แถมยังผลิดอกออกมา ดอกของมันส่งกลิ่นเหม็นเน่า เพียงแค่สูดดมเข้าไปนิดเดียวก็ทำให้เกิดอาการวิงเวียน แขนขาอ่อนแรง และคลื่นไส้

ต้นไม้อื่นๆ เองก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องเช่นกัน แต่ล้วนแล้วแต่พัฒนาไปในทิศทางที่น่าเกลียดน่ากลัวทั้งสิ้น

ไข่มุกหยินหยางในหัวของเย่หลิงเกิดการเคลื่อนไหวขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันหมุนเร็วกว่าเดิม โดยเฉพาะซีกที่เป็นปลาสีดำนั้นตอบสนองอย่างรุนแรงเป็นพิเศษ

จากนั้น สิ่งที่ทำให้เย่หลิงต้องตกตะลึงก็คือ แหวนวงนั้นและควันสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากมันได้พุ่งเข้ามารวมกันที่กลางหว่างคิ้วของเธอ—ไม่สิ ควรจะบอกว่าพุ่งเข้าไปหาปลาสีดำในหัวของเธอต่างหาก

เธอตกใจกลัวจนรีบผลักเหวินเมิ่งเซี่ยออกไปให้พ้นทาง เพื่อไม่ให้พี่สาวต้องมาเดือดร้อนไปด้วย

เมื่อแหวนและควันสีดำถูกปลาสีดำดูดซับเข้าไปจนหมด ไข่มุกหยินหยางก็กลับมาลอยนิ่งสงบอยู่ในหัวของเธอเหมือนเช่นเคย

【หายไปแล้วเหรอ? แค่นี้เนี่ยนะ? ไม่มีข้อมูลอะไรส่งมาให้เลยงั้นเหรอ? ตกลงนี่มันแหวนอะไรกันแน่ ทำไมถึงปล่อยควันดำออกมาได้ล่ะ บอกฉันทีสิ!】

เหวินเมิ่งเซี่ยที่ได้ยินความสับสนของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะยืนเอ๋อไปด้วย นั่นสิ แล้วไงต่อนะ

เย่หลิงเงยหน้าขึ้นมองต้นไม้กลายพันธุ์พวกนั้น พวกมันหยุดการกลายพันธุ์แล้ว แต่ต้นที่กลายพันธุ์ไปแล้วก็ไม่ได้กลับคืนสภาพเดิม

เธอกะพริบตาปริบๆ มองเหวินเมิ่งเซี่ย "จบแล้วเหรอคะ"

เหวินเมิ่งเซี่ยเองก็กะพริบตาปริบๆ "จบแล้วใช่ไหม"

ทั้งสองคนมีสีหน้างุนงงสับสน ต้นไม้กลายพันธุ์พวกนี้จะยังเก็บไว้ได้ไหมเนี่ย

พวกมันจะกินคนรึเปล่า

แล้วแหวนวงนั้นมันคืออะไรกันแน่ อย่างน้อยก็ช่วยบอกใบ้กันหน่อยสิ!

เหวินเมิ่งเซี่ยเดินเข้ามาหาเย่หลิงแล้วยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเธอ "เธอรู้สึกอะไรตรงนี้ไหม มีอาการผิดปกติหรือเปล่า อยากไปตรวจที่โรงพยาบาลไหม"

"ไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ แล้วก็ไม่ได้มีอาการผิดปกติด้วย"

【ทุกอย่างถูกปลาสีดำดูดซับไปหมดเลย เข้าใจยากชะมัด】

ปลาสีดำเหรอ?

นั่นมันคืออะไรกัน ในร่างกายของเธอมีของอย่างอื่นอยู่อีกงั้นเหรอ

เหวินเมิ่งเซี่ยจ้องมองเย่หลิงเขม็ง 【ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเย่หลิงในตอนนี้ดูเหมือนนางเอกมากกว่าซะอีก รอบตัวมีแต่ท่านประธานจอมเผด็จการ มีมิติเป็นของตัวเอง ดูดซับแหวนประหลาดเข้าไป แล้วตอนนียังจะมีปลาสีดำอะไรนั่นอีก】

แต่แล้วเธอก็ปฏิเสธความคิดนั้น เย่หลิงเพิ่งจะพูดในใจไปเมื่อกี้ว่าตัวเธอมีดวงเป็นแค่ตัวประกอบ มีคนทะลุมิติคนไหนบ้างที่ได้แหวนชั่วร้ายแบบนี้ไปครอง

อีกอย่าง มิตินี้ก็เป็นของเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว แค่ถูกหลินหลานหลอกแย่งไปก็เท่านั้น

ส่วนเรื่องประธานจอมเผด็จการ พวกพี่ชายหลายคนของเธอก็เป็นแบบนั้นมาตลอดอยู่แล้ว รวมถึงเหวินเหยียนเฉิน พี่ชายของเธอที่คอยอยู่เคียงข้างเย่หลิงมาตั้งแต่เด็กด้วย

เย่หลิงดูเหมือนนางเอกที่ถูกขโมยโชคชะตาไปเสียมากกว่า ~

เย่หลิงไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยของเหวินเมิ่งเซี่ย เธอจ้องมองต้นไม้กลายพันธุ์พวกนั้น "ของพวกนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ถ้ามันกลับคืนสภาพเดิมได้ เราก็ค่อยเก็บไว้ แต่ถ้าไม่ได้ เราก็เอาไปเผาทิ้งเถอะค่ะ"

สิ้นเสียงของเธอ ต้นไม้กลายพันธุ์เหล่านั้นก็ราวกับจะฟังรู้เรื่อง พวกมันรีบกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา