บทที่ 20 วายร้ายตัวเอ้ปรากฏตัวขึ้นอีกคน

บทที่ 20 วายร้ายตัวเอ้ปรากฏตัวขึ้นอีกคน

"เหตุทำร้ายคนในสวนสัตว์งั้นเหรอ?"

หลินหลานมีสีหน้างุนงงอย่างหนัก "มีคนบาดเจ็บได้ยังไงกัน เสือกินคน หรือว่าลิงทำร้ายคนเหรอ?"

ระบบตอบกลับว่า "นกกินคนต่างหาก..."

ระบบเองก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด ทำได้เพียงเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้เธอฟังเท่านั้น

ไม่ควรอธิบายเลยจะดีกว่า เพราะพออธิบายไป หลินหลานก็สติแตกในทันที "กรี๊ดดดดด นั่นมันพวกตัวประหลาด! พวกมันโผล่มาแล้ว!"

"ฉันต้องออกไปจากที่นี่ ฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นฉันต้องตายแน่ๆ"

"ระบบ แกเก่งกาจไปเสียทุกเรื่องไม่ใช่หรือไง รีบหาคนมาช่วยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ระบบตอบกลับ "...ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่ระบบก็ไม่ได้เก่งกาจไปเสียทุกเรื่องหรอกนะ"

หลินหลานร้องไห้โฮ "ฉันไม่สน! รีบช่วยฉันเร็วเข้า! ถ้าฉันยังไม่ได้ออกไปจากที่นี่ล่ะก็ ตอนที่พวกตัวประหลาดนั่นโผล่มา เราทั้งคู่ได้จบเห่แน่!"

ระบบกล่าว "...โฮสต์ต่างหากที่จบเห่ ไม่ใช่ระบบเสียหน่อย ถ้าคุณตาย ระบบก็แค่ไปหาโฮสต์คนใหม่ก็แค่นั้นเอง"

หลินหลานกรีดร้องลั่น "กรี๊ดดดดดดดดด!"

ด้วยความปั่นป่วนทางอารมณ์อย่างรุนแรง สมองของเธอจึงขาวโพลน ก่อนจะตาเหลือกแล้วหมดสติไป

เวลา 23.30 น. เย่หลิงเดินทางมาถึงชายแดนทางตะวันตกเฉียงใต้พร้อมกับเย่จิงเหยียน เมื่อเธอเห็นพี่ชายคนที่ห้าเดินออกมาจากเงามืด ยังไม่ทันจะได้มองหน้าชัดๆ เธอก็ได้ยินเขาบอกให้เธอเก็บของที่อยู่ข้างในเข้าไปในมิติ

เธอเก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติ จากนั้นพวกเขาก็พาเธอไปที่ชายทะเล ซึ่งมีเรือสำราญขนาดใหญ่และเรือยอร์ชจอดเทียบท่าอยู่ เย่เหยียนหลิงก็บอกให้เย่หลิงเก็บพวกมันเข้าไปในมิติของเธอเช่นกัน

หลังจากนั้น พวกเขาก็นั่งเฮลิคอปเตอร์ไปยังชายป่าแห่งหนึ่ง

ที่นั่น เย่หลิงเห็นกองเสบียงที่กองสูงเป็นภูเขาลูกย่อมๆ ถูกคลุมด้วยผ้าใบกันน้ำ เธอไม่รู้เลยว่าข้างในมีอะไรบ้าง

อย่างไรก็ตาม เธอทำตามคำแนะนำของพวกเขาและเก็บของทุกอย่างเข้าไปในมิติ

กว่าพวกเขาจะขึ้นเครื่องบินเที่ยวกลับ เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึง 04.30 น.

เย่หลิงและเย่เหยียนหลิงเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ ทั้งคู่ทิ้งตัวลงบนเบาะเครื่องบินและผล็อยหลับไปในทันที

หลังจากที่เย่จิงเหยียนห่มผ้าให้ทั้งสองคน เขาก็วิดีโอคอลหาคุณลุง

ในหน้าจอ ปรากฏภาพชายวัยกลางคนที่มีแววตาเฉียบคมแต่ใบหน้าดูใจดี เขาคือ ลู่หงปิง คุณลุงของเย่จิงเหยียน ตัวละครที่ไม่เคยปรากฏในหนังสือ

เย่จิงเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณลุงครับ หวังว่าผมคงไม่ได้รบกวนเวลาพักผ่อนนะครับ?"

ลู่หงปิงซึ่งสวมเสื้อแจ็คเก็ตจ้องมองกล้อง "ไม่หรอก หลานอยู่บนเครื่องบินเหรอ? ลูกน้องลุงบอกว่าเจ้าห้าขนของออกไปตั้งเยอะ เกิดอะไรขึ้น ร้อนใจเรื่องจลาจลงั้นเหรอ?"

เย่จิงเหยียนตอบ "ประมาณนั้นครับ คุณลุงคงเดาได้ว่าทำไมผมถึงติดต่อมาดึกป่านนี้ ผมแค่อยากถามคำถามเดียวครับ ตัวประหลาดพวกนั้นปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วมันเกิดขึ้นทั่วโลก หรือแค่ในบางประเทศครับ?"

ลู่หงปิงจุดบุหรี่ สูบอัดเข้าปอดลึกๆ แล้วค่อยๆ พูดขึ้น "ทั่วโลก เคสแรกเกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้วในอเมริกา"

เย่จิงเหยียนขมวดคิ้ว "เป็นสิ่งที่พวกนั้นวิจัยขึ้นมาหรือเปล่าครับ?"

"พูดยากนะ ยังไม่ได้รับการยืนยันเลย"

ลู่หงปิงมองไปที่เย่จิงเหยียน "เรื่องแผ่นดินไหวที่หลานพูดถึง กรมแผ่นดินไหวก็เฝ้าระวังอยู่ แต่ยังไม่พบความผิดปกติอะไร พรุ่งนี้พอหลานมาถึงเมืองหลวงแล้ว พาคนของหลานมาหาลุงด้วยนะ"

"นั่นคือสิ่งที่ผมตั้งใจไว้เลยครับ..."

หลังจากวางสาย คิ้วของเย่จิงเหยียนก็ขมวดเข้าหากันแน่น เขามองร่างที่กำลังหลับสนิททั้งสองคนแล้วพึมพำ "สถานการณ์ดูเลวร้ายมากทีเดียว"

นับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก: วันที่ 7

เย่ป๋อซวนปลุกพลังพิเศษธาตุโลหะและพลังจิตของตนเองได้สำเร็จด้วยความช่วยเหลือจากน้ำพุวิญญาณ ก่อนออกเดินทาง เขาดื่มน้ำพุวิญญาณอึกใหญ่อีกครั้ง จากนั้นก็กลับไปหาทีมของเขา ท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของเย่หลิง

หลังจากพลังพิเศษของเย่หลิงและเย่ป๋อซวนถูกกระตุ้นด้วยน้ำพุวิญญาณ เย่จิงเหยียนก็จัดการให้เย่เหยียนหลิงและคุณปู่พ่อบ้านดื่มน้ำพุวิญญาณทันที ส่วนตัวเขาเองกำลังยุ่งอยู่กับธุระของบริษัท

เขาอยากดื่มน้ำพุวิญญาณก็จริง แต่ตอนนี้เขามีเวลาไม่พอ หากดื่มเข้าไปเขาจะต้องหลับสนิทไปกว่าสิบชั่วโมง และสิ่งที่เขาขาดแคลนมากที่สุดในตอนนี้ก็คือเวลา

ในขณะที่เย่หลิงกำลังเก็บข้าวของของตระกูลเหวินเข้าไปในมิติ เย่เทียนเฟย พี่ชายคนที่สี่ของเธอก็กลับมาเช่นกัน เนื่องจากเขาซื้อของหลายอย่างที่ต้องขนส่งด้วยเครื่องบินสินค้า เขาจึงรีบรุดไปที่สนามบินหลังจากที่เย่หลิงเก็บของของตระกูลเหวินเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ท่ามกลางความวุ่นวายของพวกเขา หลินหลานก็ได้รับความช่วยเหลือเช่นกัน

ชายไร้บ้านคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในตึกร้าง ซึ่งเป็นตึกเดียวกับที่เธอถูกขังอยู่ และได้ช่วยเหลือเธอไว้อย่างเหมาะเจาะ

แต่แทนที่จะเรียกว่าเป็นการช่วยเหลือ จะบอกว่าเขามีเจตนาแอบแฝงน่าจะถูกต้องกว่า

หลินหลานนั้นงดงามเย้ายวนใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในสภาพที่ดูอิดโรย ยิ่งกระตุ้นให้เกิดตัณหาราคะในใจชายได้ง่ายดายยิ่งขึ้น

เมื่อพบหญิงสาวบอบบางในตึกร้าง ชายไร้บ้านที่กำลังหื่นกระหายก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม หลินหลานคือนางเอกของเรื่อง เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะทำสำเร็จ เธอต่อสู้สุดกำลังเพื่อหลบหนี และเมื่อเธอวิ่งหนีออกไปกลางถนน เธอก็สะดุดล้มลง ทันใดนั้น รถหรูคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ...

พาดหัวข่าวบนเว็บไซต์หลักๆ ถูกยึดครองโดยเย่กรุ๊ปอย่างกะทันหัน

#พนักงานเย่กรุ๊ปลางานโดยยังได้รับเงินเดือนทุกคน#

#ทำไมเย่กรุ๊ปถึงสั่งหยุดงานกะทันหัน#

#การหยุดงานของเย่กรุ๊ปเป็นสัญญาณบอกอะไรบางอย่างหรือเปล่า#

#ช็อก_เหวินกรุ๊ปก็สั่งหยุดงานกะทันหันเหมือนกัน#

โลกอินเทอร์เน็ตกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับการหยุดงานกะทันหันของเย่กรุ๊ปและเหวินกรุ๊ป

'ผักชีคือเดอะเบสท์' เขียนว่า "บริษัทยักษ์ใหญ่สองแห่งจู่ๆ ก็ให้พนักงานหยุดงาน หรือว่าสงครามกำลังจะเกิด? ถ้าเป็นเรื่องจริง ช่วยมีใครมาแจ้งล่วงหน้าหน่อยได้ไหม ฉันจะได้ไปซื้อปูอลาสก้ามาลองกินดู เกิดมายังไม่เคยกินเลยสักครั้ง"

'รวยเมื่อไหร่จะทำลายพลูคาวให้หมดโลก' เขียนว่า "ได้ข่าวกันหรือเปล่า? เมื่อวานเกิดเรื่องสยองในเมือง S มีนกกินคนด้วย ฉันสงสัยว่าการหยุดงานของบริษัทยักษ์ใหญ่สองแห่งนี้จะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แถมยังเกิดขึ้นในเมืองเดียวกันอีก"

'หมูรักสวยรักงาม' เขียนว่า "ไม่มีพนักงานของทั้งสองบริษัทออกมาพูดอะไรหน่อยเหรอ? ใจฉันร้อนรนไปหมดแล้วนะ พวกเราชาว NPC ก็เป็นคนเหมือนกันนะ! ช่วยอย่าทอดทิ้งพวกเราในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ได้ไหม!"

'มู่ตี๋คือภรรยาผม' เขียนว่า "ช่วงนี้ภรรยาผมทำตัวผิดปกติมาก ไม่ยอมเข้ากองถ่าย ไม่ไปร่วมงานอีเวนต์ เอาแต่เก็บตัวอยู่ในเมืองหลวง ผิดปกติเกินไปแล้ว"

ชาวเน็ตเข้ามาร่วมวงสนทนากันมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่ว่าจะถกเถียงกันมากแค่ไหน ก็ไม่มีใครให้คำตอบพวกเขาได้เลย

สนามบินเมืองหลวง

เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของเย่กรุ๊ปปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบที่สนามบินเมืองหลวง จากนั้นพวกเขาก็ออกจากสนามบินผ่านช่องทางลับและขับรถมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง

เย่จินเหยียนมารับพวกเขาพร้อมกับชายหญิงหนุ่มสาวคู่หนึ่ง เย่หลิงเดิมทีอยากจะนั่งรถคันเดียวกับเหวินเมิ่งเซี่ย แต่เย่จิงเหยียนกลับดึงเธอให้ไปนั่งรถอีกคัน ซึ่งที่นั่นเธอถูกคนทั้งสองจ้องมองพินิจพิเคราะห์

เย่หลิงเอนตัวเข้าไปใกล้เย่จิงเหยียนและลดเสียงลงถาม "พวกเขาเป็นใครคะ ทำไมถึงเอาแต่จ้องฉันล่ะ"

เย่จิงเหยียนลูบหัวเธอแล้วหัวเราะเบาๆ "พวกเขาเป็นคนของคุณลุงน่ะ ไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก แค่สงสัยในตัวเธอเท่านั้นเอง"

ทั้งสองคนได้ยินเสียงที่คิดว่ากระซิบกระซาบกันแล้วก็ถึงกับหนังตากระตุก

หญิงสาวกระแอมไอ ถอนสายตาที่จับจ้องออกไป แล้วยื่นมือมาจับทักทายกับเย่หลิง "สวัสดีค่ะคุณเย่ ฉันชื่อหลิวซู เป็นสมาชิกของหน่วยปฏิบัติการพิเศษแห่งชาติค่ะ"

เย่หลิงรีบยื่นมือออกไปจับ "สวัสดีค่ะ เย่หลิงค่ะ"

【ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเลย ทั้งคนทั้งหน่วยปฏิบัติการพิเศษนี่แหละ นี่เป็นการเปิดเส้นเรื่องใหม่หรือเปล่านะ? ว่าแต่ หน่วยปฏิบัติการพิเศษนี่เกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติและพวกตัวประหลาดหรือเปล่าเนี่ย?】

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะยื่นมือมา "สวัสดีครับ ผมเป็นหัวหน้าทีมของเธอ ชื่อโหยวจื่อม่อครับ"

เย่หลิงเบิกตากว้าง 【อะไรนะ? โหยวจื่อม่องั้นเหรอ? เขาคือโหยวจื่อม่อเหรอเนี่ย? คุณพระช่วย ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าเขาหล่อ! ที่แท้เขาก็คือโหยวจื่อม่อ หนึ่งในวายร้ายสุดโหดนี่เอง!】

【กรี๊ดดดดดด เพิ่งมาถึงเมืองหลวงก็เจอตัวละครสำคัญเลยเหรอเนี่ย! น่าตื่นเต้นจัง~】

เธอรีบคว้ามือใหญ่ของเขามาจับอย่างกระตือรือร้น "สวัสดีค่ะๆ ฉันเย่หลิงค่ะ ยินดีที่ได้พบนะคะ เอ๊ะ ไม่สิ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

เย่หลิงตื่นเต้นเกินกว่าจะสังเกตเห็นดวงตาของโหยวจื่อม่อที่หรี่ลงเล็กน้อยและประกายความคิดลึกซึ้งที่พาดผ่านในแววตา ซึ่งเป็นสีหน้าที่เย่จิงเหยียนสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

เขานวดคลึงขมับตัวเอง

เย่หลิงปลดล็อกตัวละครสำคัญได้อีกคนแล้ว จำนวนสมาชิกที่สามารถได้ยินเสียงในใจของเธอเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน!