บทที่ 18 นางเอกมีพลังโกง

บทที่ 18 นางเอกมีพลังโกง

เย่หลิงยืนอยู่ด้านข้าง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วใช้โทรศัพท์ค้นหาหัวข้อที่กำลังเป็นกระแสเกี่ยวกับพื้นที่นี้ในหลายแพลตฟอร์ม

หัวข้อยอดฮิตที่เธอเห็นมีทั้งสงครามในต่างประเทศ ไฟไหม้ในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง คนขู่จะกระโดดตึกเพราะอกหัก และข่าวบันเทิง แต่กลับไม่มีข่าวเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่เลย

เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ที่นี่แท้ๆ แต่ในเน็ตกลับไม่มีอะไรเลย!

จู่ๆ กลุ่มตำรวจหน่วยสวาทพร้อมอาวุธครบมือก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของเธอ เธอรีบกระซิบกับทั้งสองคนว่า "พี่รอง ดูนั่นสิคะ"

ในตอนนั้นเอง เสียงปืน "ปัง ปัง ปัง" ก็ดังสนั่นมาจากที่ไกลๆ ทำให้ทุกคนกรีดร้องด้วยความตกใจ สัตว์หลายตัวก็เริ่มกระวนกระวายเช่นกัน

เย่ป๋อซวนเก็บโดรนของเขาแล้วหันมาบอกทั้งสองคน "พวกเราไปจากที่นี่กันเถอะ ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว"

ทันทีที่ทั้งสามคนขึ้นรถ เย่จิงเหยียนก็โทรมา

น้ำเสียงในสายฟังดูเคร่งเครียด "ยังอยู่ที่สวนสัตว์อีกเหรอ"

เหวินเหยียนเฉินรับโทรศัพท์มา "พวกเราอยู่ที่ลานจอดรถ กำลังจะออกไปแล้ว พี่ใหญ่ สถานการณ์มันซับซ้อนกว่าที่พวกเราคิดไว้นะ"

เย่จิงเหยียน "ไว้เจอกันแล้วค่อยคุยเรื่องนี้ พาหลิงหลิงออกจากสวนสัตว์เดี๋ยวนี้ พื้นที่ตรงนั้นกำลังจะถูกปิดตายทั้งหมด นักท่องเที่ยวที่ออกไปไม่ทันจะถูกกักบริเวณไว้ในสวนสัตว์เพื่อรอการตรวจสอบ"

"ตรวจสอบ? ตรวจสอบอะไรเหรอครับ"

เย่จิงเหยียน "มีเรื่องให้ตรวจเยอะแยะไปหมด ไม่ว่าจะเป็นการถูกโจมตี การติดเชื้อไวรัสที่ไม่รู้จัก การถ่ายรูปหรืออัดคลิปวิดีโอเอาไว้ และอื่นๆ อีก พี่จะรอพวกนายอยู่ที่บ้านหลังใหม่ รีบมาล่ะ"

หลังจากวางสายไปได้ไม่นาน โทรศัพท์ของเย่ป๋อซวนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้เบอร์ที่โทรเข้ามากลับไม่แสดงหมายเลข เย่ป๋อซวนมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันทีและกดเปิดลำโพง

"ป๋อเซวียน วันหยุดของนายสิ้นสุดลงก่อนกำหนดแล้ว รีบกลับมาประจำการที่หน่วยให้เร็วที่สุด"

"รับทราบครับ"

หลังจากวางสาย ภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

รถน่ะเงียบ แต่กลับมีใครบางคนกำลังก่นด่าอย่างเกรี้ยวกราดอยู่ภายในใจ

เย่หลิง 【พี่รองเป็นทหารงั้นเหรอ? บ้าเอ๊ย นักเขียนเฮงซวย ข้อมูลสำคัญขนาดนี้กลับไม่ยอมเขียนบอกไว้เนี่ยนะ!】

สองคนที่นั่งอยู่เบาะหน้าได้ยินเสียงสบถในใจของเธอ พวกเขาลอบสบตากันโดยไม่แสดงอาการผิดปกติใดๆ แต่กลับมีรอยยิ้มแฝงอยู่ในแววตาของกันและกัน

【เหอะๆ ฉันล่ะอยากจะขำให้ฟันร่วงเพราะความโมโหจริงๆ แค่เพราะพี่รองของฉันเป็นแค่ตัวประกอบใช้แล้วทิ้ง ก็เลยไม่เขียนอธิบายเลยสักนิดว่าเขาเป็นทหารเนี่ยนะ?】

【ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าทำไมพี่รองถึงตายอยู่ข้างนอกก่อนที่จะเกิดแผ่นดินไหว เขาคงจะไปทำภารกิจลับแล้วโดนพวกสิ่งมีชีวิตประหลาดฆ่าตายแน่ๆ】

มือของเย่ป๋อซวนที่จับพวงมาลัยอยู่กำแน่นขึ้นมาทันที

ถ้าสิ่งที่เธอเดามานั้นถูกต้อง ครั้งนี้เขาจะสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของตัวเองได้จริงๆ ใช่ไหม

【ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องให้พี่รองดื่มน้ำพุวิญญาณในมิติเดี๋ยวนี้เลย เขาจะต้องปลุกพลังพิเศษให้ตื่นขึ้นมาก่อนเวลา การมีเกราะป้องกันเพิ่มขึ้นมาอีกชั้นก็เท่ากับลดความอันตรายลงไปได้อีกเปราะหนึ่ง】

เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "พี่รอง ให้พี่เหวินขับเถอะค่ะ พี่เข้าไปในมิติกับฉันดีกว่า"

"ตกลง"

เย่ป๋อซวนให้ความร่วมมือกับการจัดการของเย่หลิงเป็นอย่างดี เขาจอดรถริมถนนข้างหน้า สลับที่นั่งกับเหวินเหยียนเฉิน แล้วย้ายมานั่งเบาะหลังกับเย่หลิง

เย่หลิงหันไปบอกเหวินเหยียนเฉินว่า "พี่เหวินคะ ฉันกับพี่รองจะเข้าไปในมิติก่อน เดี๋ยวฉันจะรีบออกมานะคะ"

"อืม ไปเถอะ"

ในขณะเดียวกัน จู่ๆ หลินหลานก็ถูกผูกมัดเข้ากับระบบพิชิตรัก ระบบบอกให้เธอไปพิชิตใจคนคนหนึ่งที่ชื่อ เว่ยเฉิง ซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองหลวง และสั่งให้เธอออกเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อพิชิตเขาเดี๋ยวนี้

หลินหลานรู้สึกตื่นเต้นมากหลังจากถูกระบบผูกมัด เธอไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นระบบอะไร ตราบใดที่มันเป็นนิ้วทองคำให้เธอได้ก็พอ

เธอคือผู้ถูกเลือกจริงๆ ด้วย ไม่เพียงแต่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ แต่เธอยังถูกผูกมัดกับระบบอีกต่างหาก!

หลังจากบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลงได้ เธอก็ถามระบบว่า 【เขาทำงานอะไร เขาจะปกป้องฉันในวันสิ้นโลกได้ไหม】

ระบบ 【โฮสต์ โปรดทำความเข้าใจให้ชัดเจนก่อน ระบบนี้คือระบบพิชิตรัก ไม่ใช่ระบบเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก】

หลินหลาน 【ฉันรู้แล้วน่า สรุปเขาทำงานอะไรล่ะ เขาจะปกป้องฉันในวันสิ้นโลกได้รึเปล่า】

ระบบ 【...ได้สิ เขาเป็นลูกชายคนเล็กที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดของตระกูลเว่ยในเมืองหลวง ตราบใดที่คุณพิชิตใจเขาได้สำเร็จ ระบบจะมอบยาเสริมเสน่ห์และยาสะกดวิญญาณให้ หลังจากที่คุณกินเข้าไป คุณจะสามารถจัดการกับเป้าหมายคนอื่นๆ ได้อย่างง่ายดาย ระบบจะส่งข้อมูลของเขาเข้าไปในสมองของคุณเดี๋ยวนี้แหละ】

หลินหลานดีใจจนเนื้อเต้น เธอหวีดร้องในใจและถามว่า 【โอเค ระบบ แล้วเสิ่นซิงล่ะ ฉันพิชิตเขาไม่ได้เหรอ แล้วสองพี่น้องตระกูลเย่ล่ะ พิชิตไม่ได้เหมือนกันเหรอ】

ระบบ 【จากการตรวจสอบของระบบ ค่าความเกลียดชังที่บุคคลเหล่านั้นมีต่อคุณพุ่งสูงถึงขีดสุดแล้ว การขอให้คุณไปพิชิตใจพวกเขาในตอนนี้ก็เท่ากับส่งคุณไปตายชัดๆ แต่แน่นอนว่า ถ้าคุณได้กินยาเสริมเสน่ห์และยาสะกดวิญญาณ ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นเยอะ】

รอยยิ้มของหลินหลานแข็งค้าง 【เดี๋ยวนะ สองพี่น้องตระกูลเย่เกลียดฉันจนถึงขีดสุดเนี่ย ฉันพอเข้าใจได้ว่าพวกเขาคงคิดว่าฉันเป็นคนพายัยโง่เย่หลิงเสียคน แต่ทำไมเสิ่นซิงถึงได้เกลียดฉันขนาดนั้นล่ะ】

ระบบ 【เพราะคุณทำให้แผนการของเขาพังไม่เป็นท่าไงล่ะ】

หลินหลาน "..."

เธอส่ายหน้า ปฏิเสธหัวชนฝาที่จะยอมรับว่าตัวเองเป็นคนทำลายแผนการของเสิ่นซิง

【ระบบ แกมีมิติรึเปล่า วันสิ้นโลกใกล้จะมาถึงแล้ว ฉันต้องตุนเสบียงนะ】

ระบบ 【ในร้านค้ามีถุงมิติอยู่ สามารถใช้ 100,000 คะแนนเพื่อแลกมาได้ ตอนนี้คุณมีแต้มอยู่ 1 คะแนน ถ้าคุณพิชิตเว่ยเฉิงสำเร็จ คุณจะได้รับ 1,000 คะแนน】

【น้อยขนาดนั้นเลย แค่พันเดียวเองเนี่ยนะ? แต่ถุงมิติตั้ง 100,000 คะแนนเลยนะ!】

ระบบ 【ถ้าคุณสามารถพิชิตใจเย่จิงเหยียนและทำให้เขาตกหลุมรักคุณได้ คะแนนที่คุณจะได้รับก็คือ 10,000 คะแนน】

หลินหลาน "..."

เธอไปเก็บกระเป๋าเดินทางดีกว่า

เธอรีบจองตั๋วเครื่องบินไปเมืองหลวงแล้วเริ่มเก็บข้าวของทันที

เธอไม่ได้บอกพ่อแม่เรื่องที่วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง คนหนึ่งทำให้เธอต้องทนแบกรับคำว่าลูกเมียน้อย ส่วนอีกคนก็ทำตัวห่างเหินราวกับเธอเป็นคนแปลกหน้า ทำไมเธอจะต้องไปสนเป็นสนตายพวกเขาด้วยล่ะ

เหวินเมิ่งเซี่ยที่คอยจับตาดูเธออยู่ตลอด หลังจากรู้ว่าเธอจองตั๋วเครื่องบินไปเมืองหลวง ก็สั่งให้คนของเธอไปจับตัวหลินหลานมาขังไว้ทันที

ถ้าคิดจะหนี ก็ต้องข้ามศพเธอไปก่อน

หลังจากได้ยินเสียงในใจของเย่หลิง เหวินเมิ่งเซี่ยก็มั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป และภาพเหตุการณ์ที่เธอเห็นก็เกิดขึ้นจริง

เพียงแต่ไทม์ไลน์มันค่อนข้างซับซ้อนนิดหน่อย

เธอเคยพูดไว้แล้วว่าจะเอาคืนหลินหลานให้สาสมเป็นสองเท่า

หลินหลานไม่เคยคาดคิดเลยว่า ตัวเองที่เพิ่งจะขึ้นรถร่วมโดยสารมาด้วยความตื่นเต้น แทนที่จะได้ไปสนามบิน กลับถูกคนขับรถทำให้สลบไป และแม้แต่ระบบเองก็ยังตรวจไม่พบความผิดปกติของคนขับรถคนนั้นเลยสักนิด

เมื่อตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในห้องที่มืดสนิทเสียแล้ว

เธอทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย ปล่อยฉันออกไปนะ!"

ระบบ 【เลิกแหกปากเถอะ นี่มันตึกร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จ โครงการนี้ถูกทิ้งร้างไปแล้ว นอกจากคุณก็ไม่มีใครอยู่ที่นี่หรอก】

【อะไรนะ? ตึกร้างเหรอ?】

เข่าของหลินหลานอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที

"ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันต้องหนีออกไปให้ได้ ไม่งั้นยังไม่ทันจะได้รอให้เกิดแผ่นดินไหว ฉันคงได้อดตายก่อนแน่ๆ"

ระบบเงียบไป

ช่างเป็นการเริ่มต้นที่เลวร้ายจริงๆ เพิ่งจะผูกมัดกับโฮสต์ได้ไม่ทันไรก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นซะแล้ว ไหนบอกว่าเธอคือนางเอกของโลกใบนี้ไง?

โชคของนางเอกคนนี้มันจะซวยเกินไปแล้ว

【ระบบ โทรศัพท์ฉันหายไปแล้ว กระเป๋าเดินทางก็หายไปด้วย แกเป็นระบบไม่ใช่เหรอ? รีบช่วยฉันโทรแจ้งตำรวจเร็วเข้า บอกพวกเขาว่าฉันถูกขังอยู่ที่นี่】

ระบบตอบอย่างยากลำบาก 【ระบบช่วยส่งได้แค่ข้อความเท่านั้น คุณคงต้องรอไปก่อนนะ】

หลินหลานถูกความกลัวเข้าครอบงำ เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 【งั้นก็รีบๆ ส่งไปสิ! อ้อ แล้วแกรู้ไหมว่าใครเป็นคนจับตัวฉันมา】

ระบบ 【...ไม่ทราบข้อมูล】

เหวินเมิ่งเซี่ยจ้องมองไปที่หน้าจอแท็บเล็ตของตัวเอง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เธอหันไปถามเย่หลิงที่เพิ่งจะรีบวิ่งตามมาสมทบ "หลิงหลิง ดูสีหน้าของเธอสิ เหมือนเธอกำลังคุยกับใครอยู่เลยนะ"

เย่หลิงรับแท็บเล็ตมาดู และเมื่อเห็นหลินหลานอยู่บนหน้าจอก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "หลินหลานเหรอ? ยัยนั่นกำลังทำอะไรน่ะ"

เหวินเมิ่งเซี่ยยิ้ม "ฉันขังเธอไว้ในห้องมืดน่ะ คนของฉันแอบติดกล้องจิ๋วเอาไว้ในห้องนั้นตั้งหกตัวแน่ะ"