บทที่ 28 - เวทีที่ลุกเป็นไฟ

บทที่ 28 - เวทีที่ลุกเป็นไฟ

หนึ่งนาทีครึ่ง เก้าสิบวินาที

ช่างแสนสั้นทว่ากลับให้ความรู้สึกยาวนานเหลือเกิน

อาจเป็นเพราะเจียงเซี่ยนสร้างจุดสนใจและมอบความรู้สึกตื่นตาตื่นใจให้ผู้ชมได้ในทุกวินาที

ท่วงท่าลื่นไหลสะอาดตา ท่าเต้นที่มีความยากระดับสูงถูกถ่ายทอดออกมาอย่างต่อเนื่อง

ในจังหวะที่ขยับตัวหยุดนิ่งไปพร้อมกับเสียงดนตรี ต่อให้เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ยืนอยู่บนเวทีเฉยๆ ก็สามารถปั่นป่วนหัวใจของทุกคนในฮอลล์ให้สั่นไหวได้อย่างรุนแรง

ตอนโพสท่าจบ ทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบงัน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เจียงเซี่ยนเป็นจุดเดียว

เนื่องจากการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงเมื่อครู่ เสื้อเชิ้ตของเขาจึงขยับไปตามท่วงท่า เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องและรูปร่างที่ไม่ได้ดูผอมบางจนเกินไป

ลำคอระหงและกระดูกไหปลาร้าที่ชัดเจนปรากฏสู่สายตา

แน่นอนว่าตอนเต้นเสื้อเชิ้ตย่อมต้องเลิกขึ้นมาบ้าง

จังหวะที่เสื้อเชิ้ตของเจียงเซี่ยนเลื่อนหลุดลงมา กล้องก็จับภาพกล้ามหน้าท้องที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมาให้เห็นวับๆ แวมๆ วินาทีนั้นเสียงกรี๊ดของพวกพี่สาวทีมงานที่เก็บอาการไม่อยู่ก็ดังสนั่นขึ้นมาอีกครั้ง

วินาทีที่เสียงดนตรีหยุดลง การแสดงของเจียงเซี่ยนก็จบลงอย่างสมบูรณ์

จังหวะเป๊ะ ไร้ที่ติ

จบลงอย่างสวยงาม

เงียบสงัด

เงียบสงัดราวกับไร้ผู้คน

ผู้เข้าแข่งขันและทีมงานนับพันชีวิตในฮอลล์ ต่างพากันนิ่งเงียบไปในวินาทีนี้

ริมฝีปากบางของเจียงเซี่ยนเผยอขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจเพียงแค่หอบถี่ขึ้นกว่าตอนเริ่มต้นเพียงนิดเดียวเท่านั้น

คอเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยดูหลวมโพรก มีความไม่เรียบร้อยแฝงอยู่ กระดูกไหปลาร้าเห็นเด่นชัด ทุกสัดส่วนล้วนทำให้ผู้คนใจสั่นได้อย่างรุนแรง

แสดงเสร็จแล้วเจียงเซี่ยนไม่ได้หันไปมองทางกลุ่มเมนเทอร์ด้วยซ้ำ เขากลับเบนสายตาไปทางตำแหน่งที่เวินฉือเยวียนยืนอยู่โดยสัญชาตญาณ

เขาสัมผัสได้ถึงความประหลาดใจในแววตาของคุณเวินอย่างชัดเจน แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีสั้นๆ ก็ตาม

ไม่นานนัก ความประหลาดใจเหล่านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์อื่นที่ซ่อนอยู่ในดวงตา

มันคือความรู้สึกแบบไหนกันนะ

คงจะเหมือนกับมหาสมุทรที่แทบจะทนไม่ไหวอยากจะดึงปลาตัวน้อยที่โผล่ขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำให้กลับลงไปใต้ทะเลลึก เพื่อไม่ให้ใครหรือชาวประมงคนไหนมองเห็น

หรืออาจจะเหมือนกับสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านดอกไม้ซึ่งเบ่งบานอวดความงามเพียงชั่วข้ามคืน ทำให้อยากจะซ่อนความงดงามนั้นไว้ ไม่ให้ใครเด็ดไปหรือบันทึกภาพความงามนั้นไว้ได้

ความรู้สึกที่เวินฉือเยวียนมีต่อเจียงเซี่ยน ก็คงจะเป็นแบบนี้แหละ

อยากจะซ่อนก้อนหยกพันปีชิ้นงามนี้เอาไว้ ไม่ให้ใครค้นพบความงดงามของมัน

แต่ทว่าตอนนี้ เห็นทีคงจะสายเกินไปเสียแล้ว

หลังจากความเงียบสงัดผ่านพ้นไป เสียงโห่ร้องยินดีที่ดังกระหึ่มยิ่งกว่าตอนเริ่มต้นก็ปะทุขึ้น

บนใบหน้าของเด็กหนุ่มทุกคนเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อเจียงเซี่ยน และมีความคาดหวังต่อเวทีการแสดง

ถ้าทุกคนสามารถทำได้แบบเจียงเซี่ยน แบบนี้สิถึงจะเรียกว่ารายการเซอร์ไววัลของจริง

เสียงปรบมือ เสียงโห่ร้อง เสียงกรี๊ด

ดังสนั่นยาวนานและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย

แม้แต่เมนเทอร์ทั้งสามท่านก็ยังแอบอึ้งไปเหมือนกัน ตั้งแต่เริ่มร้องจนเต้นจบ ใช้เวลาไปแค่สามนาทีครึ่งเท่านั้น

การแสดงของคนก่อนหน้านี้บางคนใช้เวลาเป็นสิบนาทีด้วยซ้ำ แต่พอเอามาเทียบกับเจียงเซี่ยนแล้ว มันเทียบไม่ติดเลยสักนิด

สามนาทีครึ่งนี้ ช่างแสนสั้นและยาวนานเหลือเกิน ทุกวินาทีล้วนมีจุดดึงดูดสายตา ทำให้คนดูดื่มด่ำไปกับการแสดงจนยากจะลืมเลือน

ท่ามกลางฝูงชน ไม่รู้ว่าเด็กฝึกคนไหนตะโกนขึ้นมาว่า เอส

ราวกับเป็นการเปิดสวิตช์ความติ่งในตัวทุกคน เด็กฝึกต่างพากันตะโกนเรียกร้องให้มอบเกรดเอสแก่เจียงเซี่ยน ให้เขาได้เอสไปเลย

ปรากฏการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์รายการเซอร์ไววัล

เมนเทอร์ยังไม่ได้วิจารณ์ ยังไม่ได้ให้คะแนน แถมเด็กฝึกที่เข้าแข่งขันก็ถือเป็นคู่แข่งกันแท้ๆ แต่กลับพร้อมใจกันเรียกร้องให้มอบเกรดเอสแก่ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่ง

เจียงเซี่ยน สุดยอดไปเลย

คนที่น่าสงสารที่สุดก็คือผู้เข้าแข่งขันคนที่หนึ่งร้อย ขนาดผู้กำกับประจำตัวยังลืมเรียกเขาไปสแตนด์บายเพื่อเตรียมขึ้นแสดงโชว์เลย

เด็กหนุ่มคนนี้ก็คือเด็กหนุ่มขี้อายที่โดนเวินฉือเยวียนแย่งที่นั่งบนเครื่องบินไปนั่นแหละ เขาชื่อซ่งหราน ชื่อก็ดูสุภาพเรียบร้อยเหมือนหน้าตา

บรรยากาศในฮอลล์มันร้อนแรงเกินไป เด็กหนุ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ ก็เลยขอตัวเดินไปรอที่หลังเวทีก่อน

บังเอิญว่าตอนนั้นทั้งฮอลล์กำลังตะโกนเรียกเกรดเอสกันอยู่พอดี เด็กหนุ่มก็เลยอินจัด แอบชูมือขึ้นเงียบๆ แล้วตะโกนว่า ให้เกรดเอสเขาไปเลย

เสียงตะโกนนี้ทำเอาทีมงานคนอื่นๆ ที่แอบดูการแสดงอยู่หลังเวทีถึงกับสะดุ้งตกใจ

หน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเถือกในพริบตา

สุดท้ายซีซีก็ต้องออกโรงมาควบคุมสถานการณ์

"เอาล่ะค่ะ ลำดับต่อไปคือช่วงให้คะแนนของเมนเทอร์ เข้าใจความรู้สึกของทุกคนนะคะ หวังว่าทุกคนจะสงบสติอารมณ์ลงชั่วคราวก่อน แล้วมาฟังความเห็นของเมนเทอร์กันค่ะ"

นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์การทำรายการ ที่ต้องถ่ายทำไปพร้อมกับรับมือผู้เข้าแข่งขันที่ตื่นเต้นจนควบคุมไม่อยู่

ทำไมซีซีถึงยังนิ่งอยู่ได้น่ะเหรอ

ก็เพราะเจียงเซี่ยน ไม่ใช่ คนในสังกัดของเธอไงล่ะ

โกรธไอ้บ้าเย่เฉิงนัก ทำไมถึงได้ดวงดีเหยียบขี้หมา ได้ไพ่ตายระดับเทพมาไว้ในมือได้นะ

อวี้เซิงหยิบไมโครโฟนขึ้นมา กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่แล้วก็เหมือนนึกเรื่องตลกอะไรขึ้นมาได้ "ผู้เข้าแข่งขันที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นคู่แข่งกันแท้ๆ แต่กลับใจตรงกันแบบนี้ ถือว่าเป็นภาพที่หาดูได้ยากจริงๆ ครับ"

เสียงเด็กหนุ่มตะโกนข้ามฮอลล์มาอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ "เขาคู่ควรครับ"

เสียงแหบเสียงหลงกันไปหมดแล้ว

โคตรจะตลกเลย

เมนเทอร์ไบรอันเป็นคนแรกที่ให้คะแนนและเสนอระดับเกรด "เมนเทอร์อีกสองท่านมีความเห็นว่ายังไงบ้างครับ"

เมิ่งยวนดูคะแนนแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา "สามารถทำให้เมนเทอร์ที่เข้มงวดที่สุดอย่างเมนเทอร์ไบรอันให้ผลลัพธ์แบบนี้ได้ ถือว่าเซอร์ไพรส์มากเลยค่ะ"

อวี้เซิงวางไมโครโฟนลงแล้วมองดูผลคะแนนบ้าง "ถึงจะเซอร์ไพรส์ แต่ก็ถือว่าสมเหตุสมผลครับ"

ไม่นานนัก ผลคะแนนก็ถูกรวบรวมส่งให้ทีมผู้กำกับบันทึกไว้ จากนั้นเมนเทอร์อวี้เซิงก็เป็นคนประกาศระดับเกรดและคะแนน

ถึงจะตะโกนเชียร์ให้ได้เกรดเอสกันปาวๆ แต่พูดกันตามตรง เด็กฝึกทุกคนก็ไม่ค่อยมั่นใจนักว่าเมนเทอร์จะยอมให้เกรดเอสกับเจียงเซี่ยนจริงๆ ไหม

ขนาดเกรดเอยังมีแทบจะนับหัวได้ เกรดเอสก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

แต่ว่า

เจียงเซี่ยนคู่ควรกับมันจริงๆ

ทุกคนในฮอลล์กลั้นหายใจรอคอย รอฟังผลลัพธ์สุดท้ายจากปากเมนเทอร์อวี้เซิง

"ลำดับต่อไป ผมขอประกาศผลการประเมินของ เจียงเซี่ยน เด็กฝึกจากค่ายเฉิงเจียมีเดีย"

อวี้เซิงเงียบไปหลายวินาที สุดท้ายก็วางใบให้คะแนนในมือลง "ขออภัยทุกท่านด้วยครับ ผมขอดื่มน้ำสักอึกก่อนนะ"

เด็กฝึกด้านล่างแทบจะพ่นไฟ "เมนเทอร์อวี้ครับ ไม่เอาแบบนี้สิครับ อย่าทรมานใจกันแบบนี้"

"เกินไปแล้วนะครับผู้กำกับไม่จัดการหน่อยเหรอครับ"

"โอ๊ย ผมเตรียมเฮแล้วเนี่ย สรุปได้เอสไหมครับ"

หลังจากดื่มน้ำดับกระหายเสร็จ อวี้เซิงก็ประกาศผลการประเมินท่ามกลางความคาดหวังของทุกคนในที่สุด

"ผลการประเมิน เกรดเอส"

"ทักษะการร้อง หนึ่งร้อยคะแนน ทักษะการเต้น หนึ่งร้อยคะแนน ภาพลักษณ์บนเวทีโดยรวม หนึ่งร้อยคะแนน คะแนนรวมความประทับใจแรก เก้าสิบเก้าคะแนน"

"ความจริงสมควรจะได้ร้อยคะแนนเต็ม แต่กลัวว่าคุณจะเหลิงเกินไป ก็เลยขอหักออกสักหนึ่งคะแนน หวังว่าคุณจะพยายามต่อไปนะ สู้ๆ"

คะแนนสูงสุดของรายการ

เป็นเพียงคนเดียวในรายการที่ได้คะแนนเต็มในเกณฑ์การประเมินทั้งสามด้าน

เป็นเพียงคนเดียวในรายการที่คว้าเกรดเอสไปครอง

หลังจากผู้เข้าแข่งขันทุกคนแสดงจบ ทุกคนก็ยังคงอินกับโชว์เต้นของเจียงเซี่ยนไม่หาย เอาแต่นั่งจับกลุ่มคุยกันเรื่องนี้อย่างออกรส

ช่วงพักเบรกของการถ่ายทำ ผู้เข้าแข่งขันทุกคนได้พักผ่อนสักครู่ และต้องเปลี่ยนชุดฟอร์มตามเกรดที่ตัวเองได้รับ

หลังจากรับชุดฟอร์มมาจากผู้กำกับประจำตัว เจียงเซี่ยนก็เดินไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

เขาไม่ได้ล็อกประตู เป็นความตั้งใจของเขาเอง

เพิ่งจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตไปได้สองเม็ด ไฟในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ดับพรึบลงกะทันหัน

"ทำไมไฟดับล่ะ"

"ไฟตกหรือเปล่า มืดตึ๊ดตื๋อเลย"

และในจังหวะที่มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเองนั่นแหละ ประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของเจียงเซี่ยนก็ถูกเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปข้างในอย่างเปิดเผย

[จบแล้ว]