บทที่ 5 - ฉือยวี่แปลงร่างเป็นคน

บทที่ 5 - ฉือยวี่แปลงร่างเป็นคน

เสิ่นเหยี่ยนจือเปรียบเสมือนพวกบ้างาน เขาไม่ยอมเลิกงานจนกระทั่งเวลาสองทุ่ม

ฉือยวี่นั่งปลูกเห็ดเล่นอยู่ในโทรศัพท์อย่างน่าเบื่อ

นับตั้งแต่ตอนอยู่ในห้องประชุมที่ถูกหยิบออกมาเพราะตัวเครื่องร้อนจัด เสิ่นเหยี่ยนจือก็ไม่ได้ใส่เธอไว้ในกระเป๋ากางเกงอีกเลย

จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน เสิ่นเหยี่ยนจือถึงได้เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า

ข้อความแจ้งเตือน [กำลังชาร์จ] ปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง ฉือยวี่รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

เสิ่นเหยี่ยนจือขึ้นลิฟต์สำหรับผู้บริหาร ตรงดิ่งไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินบี 1

ทันทีที่เข้านั่งในรถ ก็มีคนโทรศัพท์มาหาเขา อีกฝ่ายดูเหมือนจะอยู่ที่บาร์หรือร้านคาราโอเกะ เพราะมีเสียงแบ็คกราวด์อึกทึกวุ่นวาย โทรมาเพื่อชวนเสิ่นเหยี่ยนจือออกไปเที่ยวเล่น

หลังจากเสิ่นเหยี่ยนจือปฏิเสธ เขาก็วางสายไปทันที

มื้อค่ำทานที่บริษัทไปแล้ว เสิ่นเหยี่ยนจือจึงขับรถกลับบ้านเงียบๆ

ตั้งแต่ตอนเรียนจบมัธยมปลาย เสิ่นเหยี่ยนจือก็เริ่มเข้ามาสัมผัสกับธุรกิจของครอบครัว และในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย เขาก็ก้าวเข้าสู่แกนกลางของการบริหารงานแล้ว

เมื่อเขาเรียนจบมหาวิทยาลัย ผู้เฒ่าเสิ่นก็ตัดสินใจข้ามหน้าพวกอาๆ ของเสิ่นเหยี่ยนจือ และแต่งตั้งให้เสิ่นเหยี่ยนจือเป็นผู้สืบทอดตระกูลเสิ่นคนถัดไปโดยเฉพาะ

ในช่วงสี่ปีที่เสิ่นเหยี่ยนจือกุมอำนาจ ทรัพย์สินของตระกูลเสิ่นเพิ่มพูนขึ้นหลายเท่าตัว พวกอาๆ ที่เดิมทีไม่พอใจที่เขาเข้ามาบริหารบริษัทต่างก็พากันเงียบปากไปสนิท

เสิ่นเหยี่ยนจือซื้อห้องชุดในคอนโดมิเนียมหรูหราแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้บริษัทเพื่อความสะดวกในการเดินทาง ขับรถเพียงยี่สิบนาทีก็ถึงบ้าน

ฉือยวี่ที่อยู่ในโทรศัพท์กำลังจ้องหน้าจอมือถืออย่างจดจ่อ

ในช่วงเวลาที่เสิ่นเหยี่ยนจือเดินทางกลับบ้าน แบตเตอรี่เพิ่มจาก 2% เป็น 4% และเวลาการคงร่างมนุษย์ของเธอก็เพิ่มจาก 0.2 เป็น 0.4 แล้ว

แม้ว่าแถบความคืบหน้าจะเดินช้ามาก แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ที่ดีของฉือยวี่เลย

เสิ่นเหยี่ยนจืออาศัยอยู่คนเดียว ทันทีที่เปิดไฟ บ้านที่เคยมีแต่มืดมิดก็สว่างไสวขึ้นมาทันตาเห็น

ภายในการตกแต่งเน้นโทนสีอ่อนเป็นหลัก พื้นหินอ่อนสีขาวดุจเกล็ดหิมะปูเต็มพื้นห้อง ผนังกรุด้วยกระเบื้องเงาวับราวกับกระจก โคมไฟระย้าคริสตัลหรูหราแขวนอยู่ด้านบน ห้องครัวแบบเปิดพร้อมเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน เมื่อมองไปรอบๆ ห้องรับแขกสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นละออง ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทางไปหมด แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความรู้สึกเย็นเยียบและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก

ทีแรกฉือยวี่ยังไม่ทันสังเกตเห็น จนกระทั่งถูกเสิ่นเหยี่ยนจือพาเข้าไปในห้องนอน และได้สำรวจห้องนอนที่ตกแต่งอย่างเย็นชาไม่ต่างกันของเขา ฉือยวี่ถึงได้รู้สึกตัวว่า เธอไม่ได้ถูกจำกัดอยู่แค่กล้องหน้าและกล้องหลังอีกต่อไปแล้ว แต่สามารถมองเห็นทัศนียภาพรอบๆ ได้แบบพาโนรามาเลยหรือ?

หูได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเล็กน้อย ฉือยวี่ปรายตาไปมอง

เสื้อสูทที่สวมมาทั้งวันถูกถอดออก ชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้เธอมีรูปร่างที่ดูดีมาก ภายใต้เชิ้ตสีดำแผ่นหลังเหยียดตรง ชายเสื้อถูกสอดไว้ในขอบกางเกง

เนื้อผ้าของกางเกงสแล็กนั้นดีเยี่ยม เผยให้เห็นเส้นสายของขาเรียวยาวรำไร ถึงแม้จะมองไม่เห็นหน้าตรงของเขา แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่มิอาจล่วงเกินได้จากแผ่นหลังที่กว้างและผ่าเผยนั้น

เมื่อเห็นว่ามือทั้งสองข้างของเสิ่นเหยี่ยนจือวางอยู่บนเข็มขัดของตัวเอง เห็นชัดว่ากำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉือยวี่ที่ไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อนจึงรีบหลับตาลงด้วยความตื่นตระหนก

ฉือยวี่ที่ปิดฟังก์ชันการมองเห็นไปไม่รู้เลยว่า ชายหนุ่มที่วางมือไว้บนเข็มขัดกำลังขมวดคิ้วแน่น และไม่ได้ขยับเขยื้อนอยู่นานครึ่งค่อนวัน

เสิ่นเหยี่ยนจือหลุบตาลง แววตาแฝงไปด้วยความเฉียบคม

เขาหันไปมองรอบๆ รอบหนึ่ง แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ

จนกระทั่งถูกเสิ่นเหยี่ยนจือกุมไว้ในมืออีกครั้ง ฉือยวี่ถึงได้เปิดฟังก์ชันการมองเห็นขึ้นมา

ในตอนนี้ เสิ่นเหยี่ยนจือเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาและกำลังเดินไปยังห้องฟิตเนสที่อยู่ติดกัน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ชายหนุ่มมีเหงื่อท่วมตัว

เขาอยู่ในห้องฟิตเนสสักพักก่อนจะออกมา แล้วโยนโทรศัพท์ไว้บนโซฟาในห้องรับแขก ดูเหมือนว่าเขาจะไปอาบน้ำแล้ว

เมื่อมองดูประตูกระจกของห้องน้ำที่ปิดสนิท ฉือยวี่ที่อยู่ในมือก็เริ่มรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา

ตอนนี้เธอสามารถแลกเปลี่ยนร่างมนุษย์ได้ 0.4 นาที ซึ่งก็คือ 24 วินาทีนั่นเอง

ชายหนุ่มอาบน้ำเร็วแค่ไหน ก็คงไม่สามารถออกมาได้เร็วขนาดนั้นหรอกมั้ง?

ฉือยวี่ลังเลอยู่ในใจครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะแลกเปลี่ยน

หลังจากรอมาทั้งวัน เธออยากจะรู้คำตอบของคำถามนี้ใจจะขาด

ในวินาทีที่ฉือยวี่กดเลือก [ใช่] แสงสีขาวก็วาบขึ้นตรงหน้าจนเธอต้องหลับตาลง

ความรู้สึกที่ล่องลอยและคล่องแคล่วหายวับไปทันที แทนที่ด้วยความรู้สึกที่เท้าสัมผัสถึงพื้นจริงๆ

ฉือยวี่ลืมตาขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหราเรียบง่าย เหมือนกับที่เธอเห็นในโทรศัพท์เมื่อกี้เปี๊ยบเลย

เธอมาอยู่ที่บ้านของเสิ่นเหยี่ยนจือจริงๆ ด้วย!

ฉือยวี่รีบก้มหน้าลง ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของตัวเอง

ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบสัมผัสกับผิวหนังที่นุ่มและอุ่น นี่คือใบหน้าของเธอเอง!

แม้แต่ชุดเดรสที่สวมอยู่บนร่างกาย ก็เป็นชุดเดียวกับที่เธอสวมตอนออกทะเลกับเฉินเจียจือ!

เธอก้มตัวลงลูบโซฟาที่อยู่ข้างๆ นิ้วที่กดลงไปบนโซฟาทำให้โซฟายุบตัวลงไปเล็กน้อย

ฉือยวี่ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เธอสัมผัสได้จริงๆ เธอยังมีชีวิตอยู่!

เวลา 24 วินาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประดุจดอกโบตั๋นที่ผลิบาน ให้ความสุขแก่ฉือยวี่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะกลับเข้าไปอยู่ในโทรศัพท์ของเสิ่นเหยี่ยนจืออีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา เสิ่นเหยี่ยนจือก็ออกมาจากห้องน้ำ

เขาคงจะเป่าผมในห้องน้ำมาแล้ว ร่างกายดูสะอาดสะอ้าน ชุดนอนผ้าไหมสีดำเนื้อดีที่เขาสวมใส่อยู่ขับให้ผิวบริเวณลำคอดูขาวผ่อง เส้นผมสีดำที่ถูกลมร้อนเป่าจนแห้งสนิทดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ทำให้เขาในตอนนี้ดูมีความเฉียบคมและน่าเกรงขามน้อยกว่ามาดประธานบริษัทที่เคร่งครัดในตอนกลางวัน แต่กลับดูบริสุทธิ์และไร้พิษภัยมากขึ้นหลายส่วน

เมื่อมองดูใบหน้าที่ขาวเนียนและเย็นชาของเสิ่นเหยี่ยนจือ ฉือยวี่ก็ตระหนักได้ทันทีว่า บางทีอายุจริงๆ ของอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้มากขนาดนั้น

ตอนอยู่ที่บริษัทวันนี้ เธอคิดว่าเสิ่นเหยี่ยนจือน่าจะอายุอย่างน้อย 30 ปีขึ้นไป แต่ตอนนี้ดูแล้ว น่าจะอายุแค่ประมาณยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปีเท่านั้นเอง

เสิ่นเหยี่ยนจือไม่รู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในห้องรับแขกเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย เหมือนกับที่ตอนนี้เขาก็ยังไม่พบว่าในโทรศัพท์ของตัวเองมีชุดข้อมูลประหลาดๆ เพิ่มขึ้นมา

เสิ่นเหยี่ยนจือเดินตรงมา แล้วทิ้งตัวนั่งบนโซฟา ท่าทางดูสบายๆ และผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

ร่างกายของเขาอยู่ใกล้กับโทรศัพท์มาก ฉือยวี่จึงอยู่ในสภาวะที่สำรวมกิริยาอย่างที่สุด

เสิ่นเหยี่ยนจือหยิบรีโมทคอนโทรลมาเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้แต่ไม่ดู แต่กลับก้มหน้าเล่นมือถือแทน

ในขณะที่ฉือยวี่กำลังสงสัยว่าชายหนุ่มจะเล่นอะไรแก้เบื่อ ชายหนุ่มก็เลื่อนหน้าจออย่างคล่องแคล่ว แล้วกดเข้าไปในแอปพลิเคชันเกี่ยวกับข้อมูลการเงินแอปหนึ่ง

ฉือยวี่ : ...

เธอนึกขึ้นมาได้แล้ว

ในมือถือของผู้ชายคนนี้มีแอปการเงินอยู่เป็นสิบแอปเลย

นอกจากจะเป็นประธานบริษัทแล้ว เขายังเป็นนักเก็งกำไรอีกด้วย!

ฉือยวี่แอบชำเลืองมองดู พบว่าหุ้นที่ผู้ชายคนนี้ซื้อไว้แทบจะเป็นตัวเลขสีแดง (กำไร) ทั้งหมด มีน้อยมากที่จะขาดทุน

สมกับที่เป็นท่านประธานจริงๆ แม้แต่ความสามารถในการบริหารการเงินก็ยังแข็งแกร่งขนาดนี้

ฉือยวี่แอบเรียนรู้เงียบๆ

ในระหว่างนั้น โทรศัพท์ของเสิ่นเหยี่ยนจือก็ดังขึ้นอีกสองครั้ง ล้วนเป็นคนที่รู้จักมักคุ้นโทรมาชวนเขาออกไปเที่ยวเล่น แต่ก็ถูกเสิ่นเหยี่ยนจือปฏิเสธไปทั้งหมด

เวลาสามทุ่มครึ่ง เสิ่นเหยี่ยนจือปิดโทรทัศน์ และเข้าไปนอนในห้องนอนตรงเวลาเป๊ะ

ฉือยวี่ถูกเขาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงไม้เนื้อแข็งสีเข้ม เมื่อนึกถึงการใช้ชีวิตในหนึ่งวันของเสิ่นเหยี่ยนจือ ในใจก็รู้สึกชื่นชมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่มีทั้งเงิน ทั้งหน้าตา ทั้งฐานะทางสังคม แต่กลับใช้ชีวิตที่เรียบง่ายและมีวินัยอย่างเคร่งครัด ผู้ชายแบบนี้มีอยู่จริงบนโลกด้วยเหรอ?

ทว่าฉือยวี่กลับรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่เขาไม่ได้เอาโทรศัพท์วางไว้บนเตียงตอนนอน ถ้าหากเขานอนทับเธอได้ก็คงดี

ช่วงเวลาตลอดทั้งคืนแบบนี้ ถ้าหากสามารถแนบชิดกับเสิ่นเหยี่ยนจือได้ล่ะก็ ถึงแม้จะไม่สามารถชาร์จไฟจนเต็ม 100 อย่างน้อยก็น่าจะชาร์จได้ถึง 50 เลยนะ

ฉือยวี่ไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งเธอจะต้องมานั่งหมายปองร่างกายของผู้ชายแปลกหน้าแบบนี้

(จบแล้ว)