บทที่ 12 - ใครกล้ารังแกหลานข้า!
บทที่ 12 - ใครกล้ารังแกหลานข้า!
บทที่ 12 - ใครกล้ารังแกหลานข้า!
พูดได้ตรงประเด็นมากยัยกระต่ายยักษ์... ฮวาอี้กวาดเนตรวงแหวนคู่เพียงครั้งเดียวก็รับรู้ถึงอารมณ์ของทั้งสามสาวได้อย่างครบถ้วน
ไป๋ถิงถิงคือตกตะลึง ครุ่นคิด แล้วจึงปล่อยวาง
มู่หนูเจียวตอนแรกคืออับอายและโกรธเคือง จากนั้นก็คิดหนัก และสุดท้ายก็ยอมรับ...
“ถึงแม้ฉันจะอยากตอบตกลงตอนนี้เลยก็เถอะ” ฮวาอี้ดึงแก้มอ้ายถูถู:
“แต่ตอนนี้ เรื่องวุ่นวายนี้ควรจะจบลงได้แล้ว พวกเธอ...”
เขาปล่อยมือจากอ้ายถูถู แล้วไปบีบแก้มไป๋ถิงถิง:
“ตอนนี้ต้องไป...”
แล้วหันไปหามู่หนูเจียว:
“นอน!”
“แล้วพี่ฮวาอี้จะตอบตกลงเมื่อไหร่ล่ะคะ?” อ้ายถูถูถามด้วยสีหน้าทะเล้น
“เมื่อฉันต้องการพวกเธอ ฉันก็จะตอบตกลงเอง”
“...”
มู่หนูเจียวและไป๋ถิงถิงอ้าปากค้างเล็กน้อย
นี่พี่ฮวาอี้ตอบตกลงแบบอ้อมๆ แล้วใช่ไหมนะ?
แม้ว่าคำตอบจะดูคลุมเครือและปัดสอยไปบ้าง แต่เขาก็ให้คำตอบที่ชัดเจนออกมาแล้ว
พวกเราจะมีตัวตนอย่างเป็นทางการแล้ว ดีจริงๆ!
“ไปนอนกันได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปจับอสูรเงาอีกนะ”
“ฮิฮิ”
“ค่ะ...”
“พี่ฮวาอี้ ราตรีสวัสดิ์นะคะ!”
เมื่อปิดประตูลง ฮวาอี้ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
ที่บ้านมีน้องสาวเยอะเกินไป แต่ละวันไม่มีความสงบเลยจริงๆ...
…………
สำนักงานนักล่าชิงเทียน
หลิงหลิงมองหน้าจอโน้ตบุ๊ก แล้วโทรศัพท์หาฮวาอี้:
“ตำแหน่งของอสูรเงาฉันหาเจอแล้วล่ะ อยู่ในมือของคนที่ชื่อเสิ่นหมิงเสี้ยว นายเปิดมือถือดูสิ ฉันส่งตำแหน่งไปให้แล้ว”
“โอเค”
อีกด้านหนึ่ง
ฮวาอี้วางสาย หลังจากยืนยันตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว
ที่ใต้เท้าของเขาก็พลันปรากฏรองเท้าบูทยาวที่มีประกายโลหะแวววาวออกมา!
【รองเท้าสานไหมบัวเหยียบเมฆา】ปล่อยไอหมอกออกมา รวมตัวกันเป็น 【เมฆสีทอง】 ให้ฮวาอี้เหยียบอยู่ด้านบน
เพียงแค่ฮวาอี้ขยับความคิด 【เมฆสีทอง】 ก็ระเบิดความเร็วระดับจอมพลออกมา พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที...
ทางทิศใต้ของมหาวิทยาลัยหมิงจู ณ โกดังส่งของแห่งหนึ่ง
อาณาเขต 【เจ้าผู้ปกครองมิติ】 ถูกแผ่ออก ฮวาอี้ชิงตัวอสูรเงาที่เสิ่นหมิงเสี้ยวเฝ้าอยู่ไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีใครรู้ตัว
ภายในโกดัง
เสิ่นหมิงเสี้ยว หลัวซ่ง และคนอื่นๆ ในทีมอีกสามคน ต่างก็ระแวงกันเอง ถึงขั้นด่าทอและลงไม้ลงมือกัน
ฮวาอี้ทำความดีแบบไม่ประสงค์ออกนาม และไม่มีความคิดจะเข้าไปห้ามทัพ
เขาซ่อนอสูรเงาไว้ในอาณาเขตของ 【เจ้าผู้ปกครองมิติ】 แล้วเหยียบ 【เมฆสีทอง】 ชิ่งหนีออกมา...
หลังจากขโมยอสูรเงามาได้แล้ว
ฮวาอี้ก็ได้ไปหาโม่ฟาน
“หลานศิษย์ที่ดี อาอาจารย์ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้านะ”
“อาอาจารย์ ผมขอปฏิเสธครับ!”
โม่ฟานปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด
หึ คนระดับปีศาจที่จัดการระดับจอมพลได้อย่างฮวาอี้ยังต้องการความช่วยเหลือ แสดงว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
“ทีมของฉันรวมฉันด้วยมีแค่สี่คน ยังขาดอีกที่หนึ่ง ช่วยฉันหน่อย แล้วหนึ่งในห้าโควตาหอคอยสามขั้นตอนจะเป็นของนาย” ฮวาอี้กล่าว
โม่ฟานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมศิโรราบต่อผลประโยชน์ที่ย่อล่อใจ
“ผมต้องทำอะไรบ้างครับ?”
“เป็นเหยื่อล่อ เดี๋ยวฉันจะปล่อยข่าวว่านายจับอสูรเงาได้ให้นักศึกษาที่เข้าสอบทุกคนรู้ พวกเขาจะแห่กันมาหานายเอง”
ฮวาอี้ส่งอสูรเงาให้เขา
“ทำไมล่ะครับ? ในเมื่อหาอสูรเงาเจอแล้ว ทำไมไม่เอาไปรับรางวัลเลยล่ะ?” โม่ฟานไม่เข้าใจ
“ที่ให้นายไปเป็นเหยื่อล่อ เพราะสิ่งที่ฉันจะตกน่ะคือปลาใหญ่... ลัทธิทมิฬ!”
“ลัทธิทมิฬ?!”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของโม่ฟานก็เคร่งขรึมลงทันที
ฮวาอี้เล่าแผนการทั้งหมดให้โม่ฟานฟัง
หลังจากหลานศิษย์ฟังจบ ก็ตอบตกลงอย่างไร้ความลังเล:
“ตกลงครับ ผมจะเป็นเหยื่อตกพวกพวกลัทธิทมิฬเอง อาอาจารย์ต้องตกพวกมันมาให้หมดนะครับ!”
“วางใจเถอะ ความสามารถของอาอาจารย์ เจ้ายยังไม่รู้อีกเหรอ?”
“...”
อาอาจารย์และหลานศิษย์ร่วมมือกันและเริ่มดำเนินการทันที
…………
การทดสอบสุดท้ายเพียงแค่ต้องนำอสูรเงาเข้าไปในกรงเหล็กสยบอสูร ก็สามารถตัดสินผู้ชนะได้แล้ว
กรงเหล็กสยบอสูรตั้งอยู่บริเวณขอบนอกสุดของวิทยาเขตชิง เป็นภูเขาลูกเก่าที่แทบไม่มีใครย่างกรายเข้าไป
เมื่อทุกคนทราบข่าวว่าโม่ฟานจับอสูรเงาได้ สถานการณ์ก็ระเบิดขึ้นทันที
โดยเฉพาะกลุ่มของเสิ่นหมิงเสี้ยว ที่แทบจะกระอักเลือดตายด้วยความโมโห!
ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหว เป้าหมายคือการจับตัวโม่ฟานที่เป็นลาภลอยก้อนโต...
“พี่ฮวาอี้คะ นี่คือสัตว์อัญเชิญอะไรเหรอคะ หลากสีสันเท่จังเลย!”
อ้ายถูถูดวงตาเป็นประกาย มองดู 【กิเลน】 พลางน้ำลายสอ
นี่คือสัตว์พาหนะในฝันของเธอชัดๆ!
“นี่คือสัตว์อัญเชิญของฉัน 【กิเลน】 ระดับขุนพลขั้นก้าวหน้า เดี๋ยวพวกเธอแค่พาสัตว์อสูรเงาเข้าไปในกรงเหล็กก็พอ เรื่องอื่นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ 【กิเลน】 จัดการเอง” ฮวาอี้กล่าว
หรือพูดอีกอย่างก็คือ: นอนรอกินรางวัลได้เลย
มู่หนูเจียว อ้ายถูถู และไป๋ถิงถิง ต่างพยักหน้าหงึกๆ
เพียงแค่ขอบเขตระดับขุนพลขั้นก้าวหน้า ก็เพียงพอที่จะเอาชนะนักศึกษาทุกคนที่เข้าร่วมการทดสอบในวิทยาเขตชิงได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ระดับขุนพลขั้นก้าวหน้าตัวนี้ยังเป็นถึง 【กิเลน】!
ต้องรู้ก่อนว่า พลังต่อสู้ที่แท้จริงของ 【กิเลน】 นั้น แม้แต่ระดับจอมพลก็ยังทำอะไรมันไม่ได้...
หลังจากสั่งการสามสาวเสร็จ
ฮวาอี้ก็เรียกสัตว์อัญเชิญอีกตัวออกมา
ผีเสื้อปีศาจผ่าสวรรค์!
ท่ามกลางความมืดมิด ผีเสื้อตัวหนึ่งโบยบินอย่างสง่างาม มีแสงสีไหลเวียน สยายปีกร่ายรำ ปล่อยแสงมงคลออกมาดูงดงามยิ่งนัก!
ฮวาอี้ยืนอยู่บนตัวผีเสื้อปีศาจผ่าสวรรค์ และใช้ 【เจ้าผู้ปกครองมิติ】 ซ่อนตัวตนเอาไว้
เขาเปิดใช้งานพลังแห่งเนตรวงแหวนคู่เพื่อมองทะลุความลวงตา
มองภาพรวมทั้งหมดจากมุมมองเบื้องบนเสมือนพระเจ้า...
…………
ทุกคนมารวมตัวกันที่ภูเขาเก่าเพื่อตามหาโม่ฟาน
โม่ฟานเองก็ไม่ได้มีเจตนาจะหลบซ่อนแต่อย่างใด เขาจูงอสูรเงาออกมาต่อหน้าทุกคน
“เจ้าสัตว์ตัวนี้มันกินน้ำพุพิเศษจากบ้านเกิดของผมเข้าไป ผมแค่ต้องการน้ำพุข้างในตัวมันออกมา ถ้าพวกคุณอยากได้อสูรเงา ก็เอาไปเลย!”
เขาจงใจเปิดเผยเรื่องน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐพีออกมา
สมาชิกของลัทธิทมิฬที่ซุ่มซ่อนอยู่ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐพีที่หลงเหลืออยู่ในตัวอสูรเงา จึงเริ่มเคลื่อนไหว
จากนั้น โม่ฟานก็หาตำแหน่งที่พวกมู่หนูเจียวทั้งสามคนอยู่ แล้วสั่งให้หมาป่าวิญญาณคลั่งโยนอสูรเงาไปทางนั้น
“อสูรเงาอยู่นั่น!”
“มัวอึ้งอยู่ทำไม! ไปแย่งมาเร็ว!”
“นั่นคือโควตาหอคอยสามขั้นตอนนะ ต้องเอามาให้ได้!!!”
เหล่านักศึกษาต่างคลุ้มคลั่งทันที ในตอนนี้นายตาที่พวกเขามองอสูรเงานั้น ดูโลภยิ่งกว่าการมองผู้หญิงที่เปลื้องผ้าเสียอีก
พวกเขาทุ่มสุดตัวเพื่อแย่งชิงและพุ่งเข้าหาอสูรเงา...
“โฮก!!!!”
เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวไปทั่วผืนฟ้าดังขึ้นจากในป่า
จากนั้น ก็เห็นสิ่งมีชีวิตที่มีเกล็ดมังกรห้าสีตามลำตัวค่อยๆ เดินออกมา
กลิ่นอายอันทรงพลังของมันสยบทุกคนได้ในทันที!
ส่วนมู่หนูเจียวก็ได้พาอ้ายถูถูและไป๋ถิงถิง จูงอสูรเงาตรงไปยังทิศทางของกรงเหล็กสยบอสูร
ด้วยการคุ้มกันของ 【กิเลน】 ปัญหาทุกอย่างจึงคลี่คลายลงได้อย่างง่ายดาย...
…………
อีกด้านหนึ่ง
หลังจากโม่ฟานโยนอสูรเงาออกไปแล้ว เขาก็ขี่หมาป่าวิญญาณคลั่งมุ่งหน้าไปยังพื้นที่เปลี่ยว
การล่อให้มาติดกับที่ชัดเจนขนาดนี้ แต่ลัทธิทมิฬกลับต้องยอมหลงกล
เพราะเป้าหมายของพวกเขาในครั้งนี้คือน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐพี ต่อให้รู้ว่าเป็นแผนการ พวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยโม่ฟานไป
ลัทธิทมิฬไม่ได้โง่พอที่จะเชื่อคำพูดของโม่ฟานข้างเดียวแล้วทุ่มกำลังทั้งหมดไปที่อสูรเงา...
ในป่าอันมืดสลัว ร่างคนหลายร่างเดินออกมา
นอกจากสมาชิกของลัทธิทมิฬที่แฝงตัวเป็นนักศึกษาอย่างเจี่ยเหวินชิงและฟู่เทียนหมิงแล้ว ยังมีกลิ่นอายของจอมเวทระดับกลางอีกหลายคน!
การที่โม่ฟานจงใจนำทางพวกเขามายังพื้นที่เปลี่ยวเช่นนี้ เป็นโอกาสลงมือที่ดีที่สุด!!!
“หึๆ โม่ฟาน ในที่สุดฉันก็รอโอกาสนี้จนได้”
เสียงแหบพร่าแหลมสูงดังสะท้อนไปทั่วป่า ชายสวมหน้ากากที่มีผมหน้าม้าสะดุดตาเดินออกมา
หากสังเกตให้ดี จะพบว่าใบหน้าครึ่งหนึ่งของคนผู้นี้แทบจะเน่าเฟะจนดูไม่ได้!
“อวี่อ๋าง?” โม่ฟานหัวเราะเย็น
“ครั้งนี้ ฉันจะรอดูว่าแกจะหนีไปยังไง!” อวี่อ๋างแค้นโม่ฟานเข้ากระดูกดำ
เขาท่องคำสาปประหลาดออกมา
คำสาปสีเทาเหล่านั้นราวกับตัวอักษรสีเทาที่มองเห็นได้ ก่อตัวเป็นริบบิ้นสีเทาหลายสาย
ริบบิ้นพันไขว้กัน ถักทอเป็นประตูสีเทาที่เต็มไปด้วยอักขระสาปแช่ง!
สัตว์ประหลาดร่างสีดำเทาเดินออกมาจากประตูสีเทา ผิวหนังที่ยับย่นมีรอยแผลเป็นประหลาดคล้ายเหล็กประทับไขว้ไปมา ดูราวกับตะขาบที่ไต่เต็มตัว
ระดับขุนพล อสูรทาสคำสาป!
เมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตตัวนี้ โม่ฟานขมวดคิ้ว ดวงตากวาดมองไปรอบๆ ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากท้องฟ้า:
“ใครกล้ารังแกหลานข้า!”
(จบแล้ว)